Του Κώστα Στούπα
1) Ο πόλεμος των πολιτισμών…
Πρόσφατα στα μέσα ενημέρωσης της αριστεράς κυκλοφόρησε ένα άρθρο που αναφέρεται στην έκθεση μιας ΜΚΟ με την ονομασία Syria Justice and Accountability Center (SJAC) η οποία κατηγορεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. για τη διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Οι καταγγελίες αφορούν περιπτώσεις κακομεταχείρισης και κακοποίησης προσφύγων στα ελληνικά σύνορα, αλλά και εντός των γεμάτων κέντρων κράτησης.
Στην έκθεση γίνεται αναφορά σε περιστατικά με φρουρούς να χρησιμοποιούν δακρυγόνα για να διαλύσουν διαμαρτυρίες προσφύγων και για κάκιστες συνθήκες υγιεινής στις δομές.
Ο Μοχάμεντ αλ Αμπντάλα, επικεφαλής της οργάνωσης, αναφέρει, σύμφωνα με το Associated Press, ότι αυτή είναι η πρώτη νομική υπόθεση κατά της Ε.Ε. για την κακομεταχείριση προσφύγων…
“Εάν προχωρήσει αυτή η υπόθεση θα στείλει ένα σαφές μήνυμα ότι ναι έχετε καλές πολιτικές σε ορισμένες χώρες και σε άλλες όχι, όμως είστε υπόλογοι στο Διεθνές Δίκαιο και τις συνθήκες που προστατεύουν τους πρόσφυγες, όχι μόνο στις εσωτερικές κρατικές νομοθεσίες” υπογραμμίζει ο Αμπντάλα.
Βλέπε: ΜΚΟ προσφεύγει στη Χάγη κατά της Ελλάδας για τις παράνομες επαναπροωθήσεις
Μια ΜΚΟ δεν είναι παρά μια από τις εκατοντάδες ΜΚΟ και μπορεί να πιστεύει και να ισχυρίζεται ό,τι θέλει. Υπάρχουν χιλιάδες παρόμοιες καταγγελίες και οι εισαγγελείς του Διεθνούς Δικαστηρίου τις εξετάζουν και πράττουν κατά το δοκούν…
Οι κατηγορίες συνήθως είναι υπερβολικές… Κανένας δεν αμφισβητεί τις συνθήκες που επικρατούν σε κέντρα κράτησης ή τις συνοριακές διαβάσεις αλλά οι συνθήκες αυτές συνήθως αποδίδονται στην αδυναμία του κράτους που τις φιλοξενεί να ανταπεξέλθει σε ανάγκες που συνήθως είναι ανυπέρβλητες…
Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας συνήθως στοιχειοθετούνται όταν υπάρχει πρόθεση και όχι όταν αφορούν τις προσπάθειες των κοινωνιών να προφυλαχτούν από ανεξέλεγκτες εισροές μεταναστών που παριστάνουν τους πρόσφυγες μεταξύ και κάποιων πραγματικών προσφύγων.
Το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών προς τη Δύση βρίσκεται στα πρώτα στάδια και οφείλεται κυρίως στα φαινόμενα ραγδαίας αύξησης του πληθυσμού στις περιοχές από τις οποίες πηγάζει σε συνάρτηση και με την οικονομική ανέχεια που τις μαστίζει.
Το ίδιο ισχύει και για τις προσφυγικές ροές οι οποίες θα βαίνουν αυξανόμενες καθώς η γεωπολιτική ρευστότητα στην ευρύτερη περιοχή θα αυξάνει τις εμφύλιες συρράξεις και τις πολεμικές αντιπαραθέσεις.
Η Δύση όμως παρά τις όποιες ενοχές της για την αποικιοκρατία που έχει τελειώσει εδώ και δεκαετίες έχει δικαίωμα να προστατέψει τους πληθυσμούς, τις οικονομίες και τις αξίες της.
Αν σε κάτι έχουν δίκιο οι Γερμανοί είναι η εξασφάλιση της σταθερότητας και ακεραιότητας της Τουρκίας των 80 εκατ. διότι οι αναταράξεις στο εσωτερικό της θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν τις ροές προς την Ευρώπη.
Μια πιθανή αποσταθεροποίηση της διχασμένης Τουρκίας θα πολλαπλασίαζε τα προβλήματα και για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Γι’ αυτό ας προσέχουμε τι ευχόμαστε.
Η τυραννία της μεταμέλειας*…
Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων στην Ελλάδα και τις Δυτικές χώρες.
Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά ή σχεδόν ανοιχτά για όλους και ειδικά για τους πρόσφυγες.
Υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν πως τα σύνορα πρέπει να είναι ερμητικά κλειστά για όλους.
Αμφότεροι κάνουν λάθος…
Μια χώρα δεν μπορεί να δεχτεί πάνω από έναν αριθμό ξένων χωρίς να υπάρξει κοινωνική και οικονομική αναταραχή. Όπως υπάρχουν δικαιώματα και ηθικές υποχρεώσεις για τους ανέστιους έτσι υπάρχουν και δικαιώματα για τους κατοίκους μιας χώρας ή μιας περιοχής να ζουν όπως αυτοί έχουν επιλέξει.
Κατά συνέπεια κάθε χώρα και κοινωνία δικαιούται να ασκεί πολιτικές που αποτρέπουν τις ανεξέλεγκτες εισροές.
Από την άλλη πλευρά οι χώρες μέλη μιας διεθνούς κοινότητας εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Δεν μπορούν να συμπεριφέρονται βάναυσα σε όσους έστω και παράνομα διασχίζουν τα σύνορα όταν αυτό δεν συνιστά οργανωμένη εισβολή που αποσκοπεί στην αποσταθεροποίηση και κατοχή, όπως επιχειρήθηκε πριν ένα χρόνο στον Έβρο.
Το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών στη Δύση αποκτά άλλη διάσταση αν προστεθεί η παράμετρος πως οι μετανάστες και πρόσφυγες είναι φορείς άλλων πολιτισμικών αξιών και απαιτούν να ζήσουν με αυτές στις χώρες που τους φιλοξενούν αλλοιώνοντας τον τοπικό τρόπο ζωής.
Οι τριβές αυτού του είδους μας οδηγούν σε έναν πόλεμο μεταξύ των πολιτισμών.
Το πρόβλημα αυτό γίνεται περισσότερο περίπλοκο καθώς κάθε μια από τις πλευρές το βλέπει μέσα από τις ιδεολογικές και πολιτικές της παρωπίδες.
Έτσι η αριστερά στη Δύση ελλείψει εξαθλιωμένης εργατικής τάξης που θα αποτελέσει το υποκείμενο μιας μαρξιστικής επανάστασης, προσπαθεί να την υποκαταστήσει με εξαθλιωμένους μετανάστες από καθυστερημένους πολιτισμούς που εξευτελίζουν και βασανίζουν τις γυναίκες.
Από την άλλη πλευρά η άκρα δεξιά πιστεύει πως στην αντιπαράθεση με όσα συνεπάγεται η ισλαμική εισβολή η απάντηση είναι κάτι που θα μοιάζει με τις χριστιανικές σταυροφορίες.
Τουτέστιν, εντοπίζουν τη λύση σε κάποιου είδους θρησκευτικό πόλεμο μέσω του οποίου θα εξαλείψουμε το μουσουλμανικό “φονταμενταλισμό”, υποκαθιστώντας τον με κάποιο είδος Χριστιανικού “φονταμενταλισμού” όπως συνέβαινε στον μεσαίωνα…
Η γραμμή πλεύσης στο δύσκολο αυτό πρόβλημα που θα διογκωθεί τις επόμενες δεκαετίες βρίσκεται κάπου στη μέση. Υπεράσπιση της συνοχής και των αξιών των δυτικών κοινωνιών χωρίς φυλετικούς ή θρησκευτικούς αποκλεισμούς. Ο καθένας μπορεί να προσεύχεται όπου θέλει αρκεί να τηρεί τους νόμους και κυρίως να ζει και να μεγαλώνει τα παιδιά του σύμφωνα με τις αξίες της κοινωνίας που το φιλοξενεί.
* Η τυραννία της μεταμέλειας είναι ο τίτλος βιβλίου του Πασκάλ Μπρυκνέρ που πραγματεύεται τις ενοχές της Δύσης.
Η ευρωπαϊκή ήπειρος, τουλάχιστον η δυτική, ζει μες στο μαρτύριο της μεταμέλειας. Αναμασά τα παλιά της εγκλήματα: τους πολέμους, τους θρησκευτικούς διωγμούς, τη δουλεία, την αποικιοκρατία, τον φασισμό, τον κομουνισμό.
Αυτή είναι η θέση του Πασκάλ Μπρυκνέρ για τον οποίο ετούτη η μεταμέλεια είναι μονής κατεύθυνσης, δεν την απαιτούμε από άλλους πολιτισμούς, από άλλα καθεστώτα, τα οποία “τυλίγονται μες στην αγνότητά τους για να μπορούν να μας κατηγορούν ακόμα καλύτερα”. Γιατί η Ευρώπη εγκατέλειψε το κριτικό πνεύμα, που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της από την εποχή του Διαφωτισμού, για να βυθιστεί στον μαζοχισμό;
Ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτής της “Τυραννίας της μεταμέλειας”; Γιατί οι Ευρωπαίοι έχουν την τάση να ξεχνούν πως ναι μεν γέννησαν τέρατα, αλλά ταυτόχρονα γέννησαν και θεωρίες και μεθόδους που επιτρέπουν την κατανίκηση αυτών των τεράτων; Γιατί ξεχνούν πως η Ευρώπη, και μόνο αυτή, αγωνίστηκε να ξεπεράσει τη βαρβαρότητα της;
2) Προβλήματα με την αποζημίωση ενοικίων
Καλημέρα κ. Στούπα,
Είμαι χρόνια αναγνώστης της στήλης σας και έχω επικοινωνήσει μαζί σας και στο παρελθόν. Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα θέμα που με έχει ταλαιπωρήσει και όπως φαντάζομαι και αρκετούς άλλους ιδιοκτήτες ακινήτων που οι ενοικιαστές τους είναι πληττόμενες επιχειρήσεις. Καταρχήν θα ήθελα να διευκρινίσω ότι συμφωνώ απόλυτα με την υποστήριξη που έχουν οι επιχειρήσεις λόγω της πανδημίας παρόλο που εγώ σαν ιδιοκτήτης ζημιώνομαι. Είναι μια έκτακτη κατάσταση η οποία δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο, ούτε θα ήταν σωστό να μην υποστηριχτούν αυτοί που πλήττονται περισσότερο, δηλαδή οι επιχειρήσεις. Η μεγάλη μου ένσταση είναι η ταλαιπωρία που υφίστανται σε πολλές περιπτώσεις οι ιδιοκτήτες για να πάρουν την αποζημίωση του κράτους. Θα αναφερθώ στη δική μου περίπτωση αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλές περισσότερες. Είμαι ιδιοκτήτης ακινήτου που νοικιάζει πληττόμενη επιχείρηση και έχω κάνει αίτηση για την επιδότηση ενοικίου. Δεν έχω πάρει την επιδότηση αυτή, δεν έχω ενημερωθεί με κάποιο τρόπο για τον λόγο (από ό,τι ξέρω θα έπρεπε να μου έχει σταλεί email από την εφορία) και ένα τηλέφωνο που υπάρχει για την εξυπηρέτηση των πολιτών απλά είναι μόνο για να λέμε ότι υπάρχει. Είμαι στην αναμονή με τις ώρες χωρίς να μιλήσω με κανέναν τελικά. Εδώ θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου γιατί λέγεται τηλέφωνο για εξυπηρέτηση πολιτών όταν οι πολίτες δεν εξυπηρετούνται; Η ένστασή μου λοιπόν είναι η εξής. Γιατί ένα σωστό μέτρο (υποστήριξη επιχειρήσεων) δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να μην ταλαιπωρηθούν οι πολίτες έτσι ώστε να μην δημιουργήσει αγανάκτηση στον κόσμο; Γιατί πρέπει οτιδήποτε έχει να κάνει με συναλλαγή με το δημόσιο πολύ συχνά να καταλήγει σε ταλαιπωρία για τους πολίτες; Ο λόγος που γράφω στη στήλη σας είναι γιατί με την ευκαιρία του βήματος που μας δίνεται μέσω της στήλης, ίσως μπορέσω να ευαισθητοποιήσω κάποιους υπεύθυνους και να μειωθεί η ταλαιπωρία η δική μου και πολλών άλλων ιδιοκτητών.
Σας παρακαλώ αν είναι δυνατόν για τη δημοσίευση του κειμένου μόνο με τα αρχικά μου.
Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας
ΠΝ
3) Η ανυπαρξία της Ρωσίας…
Η ισχύς μιας χώρας εκδηλώνεται πρωτίστως ως οικονομική, τεχνολογική, πολιτική και πολιτισμική ισχύς και μετά ως στρατιωτική. Το ΚΚΕ το είχε αντιληφθεί αυτό και γι’ αυτό πολεμούσε τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, ακόμη και όταν εκδηλωνόταν με τη μορφή του Rock and Roll.
Σπάνια στην ιστορία η στρατιωτική κυριαρχία είχε διάρκεια χωρίς να υπάρχουν στενές οικονομικές σχέσεις και κυρίως αποδοχή κάποιου πολιτικού αφηγήματος και αξίες με συνήθειες που ασκούν γοητεία. Η Ρωσία που φιλοδοξεί να έχει ρόλο περιφερειακής δύναμης δεν διαθέτει κάποιοι πολιτικό αφήγημα ή αξίες και τρόπο ζωής που συγκινούν τους λαούς στους οποίους επιθυμεί να έχει επιρροή.
Αν τα Βαλκάνια θεωρούνται η “αυλή” της Ρωσίας η οικονομική επιρροή στην περιοχή είναι ισχνή καθώς οι εμπορικές σχέσεις με τις χώρες είναι μηδαμινές…
Ακολουθεί σχόλιο του αναγνώστη Stirlitz :
Το περιστατικό με τη ΜΚΟ που σέρνει την Ελλάδα στο δικαστήριο της Χάγης δήθεν για βάναυση μεταχείριση των υποτιθέμενων προσφύγων, φανερώνει μία απλή αλήθεια την οποία πολλοί στη χώρα μας επιμένουν να αγνοούν: από τη στιγμή που θα επιτρέψουμε να πατήσει το πόδι του ένας λαθρομετανάστης στην πατρίδα μας, αυτός αποκτά δικαιώματα τα οποία μπορεί κάλλιστα να μεταχειριστεί ως όπλο κατά της Ελλάδας για να την εξευτελίσει διεθνώς και να τη φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Η λύση είναι μία και είναι αυτή που επέλεξαν σοβαρά κράτη όπως η Αυστραλία, το Ισραήλ και η Ιαπωνία: να μην επιτρέπουμε ούτε καν να εισέλθει στη χώρα μας οποιοσδήποτε λαθρομετανάστης, και να φροντίσουμε να γίνει αυτό απολύτως κατανοητό από τους πληθυσμούς της Ασίας και της Αφρικής που σκοπεύουν να αλλάξουν πατρίδα για οποιονδήποτε λόγο.
Όσο εμείς συνεχίζουμε να δίνουμε επιδόματα σε όσους εισβάλουν λαθραία στη χώρα μας, και τους ανταμείβουμε για το θράσος και την κουτοπονηριά τους με παραχώρηση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων, τόσο θα εντείνεται το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης σε βάρος μας και η “φιλανθρωπία” μας θα γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον μας. Ή υπερασπιζόμαστε την εθνική συνοχή μας και βάζουμε οριστικό τέλος στη μουσουλμανική λαθρομετανάστευση, ή η πατρίδα μας θα αλλάξει χέρια μέσα στις επόμενες δεκαετίες χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά και οι επόμενες γενιές Ελλήνων θα μας καταριούνται για τη βλακεία μας και τη στρατηγική μυωπία μας. Δυστυχώς για εμάς τρίτη λύση δεν υπάρχει, και ηλίθιοι συναισθηματισμοί δεν χωρούν σ’ αυτό το ζήτημα. Το εθνικό συμφέρον προηγείται των ανθρώπινων δικαιωμάτων, διότι τα τελευταία εργαλειοποιούνται συστηματικά και κατά κόρον και μπορούν να βλάψουν ανεπανόρθωτα το πρώτο.
Τέλος, ας μου επιτρέψει ο κ. Στούπας να πω ότι δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε καθημερινά όλοι εκείνοι που φωνάζαμε τα προηγούμενα χρόνια για το εθνικό έγκλημα της επαίσχυντης συμφωνίας των Πρεσπών. Εφόσον ακόμη και η ΕΕ χρησιμοποιεί τον σκέτο όρο “Μακεδονία” όταν αναφέρεται στα Σκόπια (όπως δείχνει ο τελευταίος πίνακας στο σημερινό άρθρο του κ. Στούπα) κι εμείς αντί να ενοχληθούμε και να αντιδράσουμε το αποδεχόμαστε σιωπηρά, αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα όχι μόνο δεν κέρδισε τίποτα από την προδοτική συμφωνία που υπέγραψαν ο Τσίπρας και το ετερόκλητο τσούρμο των “χρήσιμων ηλιθίων” που μάζεψε γύρω του στο τελευταίο στάδιο της κυβερνητικής του θητείας, αλλά αντιθέτως έβαλε τα χέρια της και έβγαλε τα μάτια της. Και φυσικά αυτό που έκανε ο Τσίπρας αποδείχτηκε δυστυχώς ότι αντιπροσώπευε ένα μεγάλο μέρος της παρηκμασμένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ του τόπου μας η οποία απλώς βολεύτηκε κρυπτόμενη πίσω από την πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι που ήρθε η ώρα να δείξει κι αυτή το πραγματικό της πρόσωπο – γι’ αυτό είδαμε σε πρόσφατο τηλεοπτικό σποτ της επιτροπής “Ελλάδα 2021” να απουσιάζει ο Μέγιστος των Ελλήνων, Μακεδόνας Μέγας Αλέξανδρος, και να έχει αντικατασταθεί από τον… Αντετοκούμπο.
Το μήνυμα ότι “δεν έχουμε όρεξη να αγωνιστούμε για τίποτα ως έθνος” το έλαβε η Τουρκία δυνατά και καθαρά από τον τρόπο που τάχα “κλείσαμε” την εκκρεμότητα του μακεδονικού προβλήματος. Γι’ αυτό από το 2019 και μετά ζούμε την κορύφωση των προκλήσεων και της επιθετικότητας στον Έβρο, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο. Οι Τούρκοι πολύ απλά σκέφτηκαν αυτό που θα σκεφτόταν οποιοσδήποτε στη θέση τους: αφού οι Έλληνες υποχώρησαν τόσο εύκολα και δέχτηκαν να αυτοεξευτελιστούν απέναντι σε ένα ανύπαρκτο οικονομικά, πολιτικά, πληθυσμιακά και στρατιωτικά κράτος που αποτελεί παγκόσμια γελοιότητα με τους εξωφρενικά ανιστόρητους ισχυρισμούς του, θα αντισταθούν απέναντι σε μία ισχυρή και πάνοπλη Τουρκία η οποία αξιώνει να πάρει κι αυτή από την Ελλάδα όσα θεωρεί ότι της ανήκουν; Πολύ φοβάμαι ότι η Ιστορία θα γράψει αργότερα πως το εθνικό φιάσκο της συμφωνίας των Πρεσπών που κάποιοι ανόητοι επιμένουν ακόμα να μας το παρουσιάζουν ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία, ήταν στην πραγματικότητα η αρχή του μεγάλου κατήφορου της Ελλάδας.
