Όντας ειλικρινής, διευκρινίζω εξ αρχής ότι δεν πάω τους Κρητικούς. Όσο κι αν έχω ψάξει το αίτιο, δεν βρήκα τίποτα μέσα μου. Άλλωστε δεν είχα ποτέ σχέσεις με Κρητικούς, όχι γιατί το απέφευγα αλλά έτσι τύχαινε. Πιθανόν να είναι κάποιος κακός λογισμός, όπως τους ονομάζει η Ορθοδοξία.
Εύχομαι να μην είναι εδώ η αιτία BAS_4 : Έλα, ρε Μωυσή του Ραβή, σε καταλάβαμε..
Όμως έχω να αποδώσω στους Κρητικούς κάτι μοναδικό :
Το 1904, όταν ακόμα ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ με το Ελληνικό κράτος, ξεκινώντας ο Μακεδονικός αγώνας πήγαν να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Δεν πήγαν 10 ή 100. Τεκμηριώνεται ότι οι μισοί από τους Έλληνες εθελοντές, που πολέμησαν στην Μακεδονία ήταν Κρητικοί.
ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ : οι μισοί από τους Έλληνες εθελοντές στους Μακεδονικούς αγώνες ήταν Κρητικοί.
Είναι μοναδικά συγκινητική αυτή η αδελφοσύνη, που έδειξε ένας Ελληνικός τόπος για τα αδέλφια του, όχι πλάι του αλλά στην άλλη άκρη της Ελλάδας, πέρα από το πέλαγος. Δεν έχει επαναληφθεί ΠΟΤΕ.
Εύχομαι λοιπόν εν όψει επερχομένων καταστάσεων να το έχουμε δίδαγμα προς όλον τον Ελληνισμόν, εντός ή (κυρίως) εκτός του Ελλαδικού χώρου και να υπάρξει επιτέλους η αδελφούνη όλων των Ελλήνων επί γης,
Πω πω, πρέπει να αποβάλω άμεσα αυτό που με κάνει να μην πάω τους Κρητικούς…
ΖΗΤΩ Η ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ ΚΡΗΤΗ
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ
ΥΓ – Να θυμίσω την στενή σχέση Κρητικών-Ποντίων, που ανάγεται στην εποχή του ενδοξότατου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά (αγιοκαταταγμένου αγίου της Ορθοδοξίας), του “λευκού θανάτου” των σαρακηνών, όταν στα μέσα του 10ου αι. απελευθέρωσε την Κρήτη.
Μια σχέση που είναι πασιφανής στα πολιτιστικά τους ήθη κι έθιμα.
