Ακόμα και ο Κροίσος, στα πολλή καλά του, δικαίως θα ζήλευε τον αμύθητο πλούτο των Χριστιανών, ιδιαίτερα στις μέρες μας όπου είναι – σας ξενίζει; – ακόμα πιο προσιτός! Ένα απαράμιλλο, απαράλλακτο, ανεξάντλητο, ασυνάλλακτο πλούτο, που – παραδόξως – ανήκει στους κατά κόσμου ρακένδυτους και δεδιωγμένους, στους «τρελούς» των εσχάτων, στους διαφυλάσσοντες, δηλαδή, της Σεπτής [Ορθόδοξης] Πίστης Ημών! Αυτός ο πλούτος είναι η Βασιλεία των Ουρανών, είναι η αιωνιότητα με τον Χριστό, μέσα στο Φως της Αγάπης, αφού η Δικαιοσύνη θα είχε αποδοθεί άπαξ στην Τελική Κρίση. Ακόμα και ο τελευταίος βαπτισμένος σύμφωνα με την Ορθή Πίστη – μπορεί να «εξαργυρώσει» την «επιταγή» του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αρκεί να είχε συμμορφωθεί και με το σύνθημα: «Έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου» (Λουκ.21,17) Το σύνθημα το εντοπίσαμε στο άρθρο «ΦΑΡΙΣΑΪΚΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ» https://www.triklopodia.gr/%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%b7-%ce%b2%ce%bb%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b7-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb/ και χαρήκαμε πως υπάρχουν και άλλες φωνές – εκτός από εκείνη του ιστολογίου maxomaiyperpistews.blogspot.com -, που καυτηριάζουν τα τεκταινόμενα από την σωστή, πνευματικά, οπτική γωνία και όχι μόνο από την ορθολογιστική οικονομοεπιστημονικοπολιτική.
(Το δε άρθρο του π. Ευφροσύνου Σαββαΐτου «Λόγος στα ελάσσονα και …σιωπή στα μείζονα!», που επίσης εντοπίσαμε προσφάτως, να στηλιτεύει τον φαρισαϊσμό των «ποιμένων», μετέτρεψε τη χαρά μας σε ευφορία και ας έχει «μυριστεί», ο π. Ευφρόσυνος, κάπως καθυστερημένα τη «δουλειά» (βλ.: «Κάπου εδώ τους μυριστήκαμε!»). Έστω! https://www.triklopodia.gr/%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bb%ce%ac%cf%83%cf%83%ce%bf%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%af/ )
Όμως, προκειμένου η χαρά, που ο Ουρανός ολόκληρος βιώνει στην επιστροφή του αμαρτωλού, να μην εκλείψει και το κείμενο να είναι όντος ωφέλιμο και όχι να προσβάλλει την λογική μέσα από εννοιολογικές ανακολουθίες, χρειάζεται η γράφουσα (υποθέτω ότι πρόκειται περί της πρεσβυτέρας Καλυψούς Δημητριάδη), να κλείσει την «πληγή» απ’ όπου το κείμενο θανάσιμα «αιμορραγεί»! Διότι, ενώ η αρθρογράφος δηλώνει ευθαρσώς και θεάρεστα:
«Μεγάλη η πλάνη, καλοί μας φίλοι παντού! Ένας χρόνος μεγίστης αποστασίας συμπληρώνεται, μέσα στον οποίον είδαμε τις μάσκες πολλών “εκλεκτών” να πέφτουν και τους ναούς μας να καταντούν στάβλοι αλόγων ζώων.»
(*σ.σ. – μόνο που τα χρόνια της μέγιστης αποστασίας είναι τεσσεράμισι, δηλαδή από το 2016, από την ληστρική και ψευδή σύνοδο της Κρήτης!)
και
«Σκοπός μας λοιπόν δεν είναι οι αρετές, αλλά Η ΚΑΡΔΙΑ που καρποφορεί, διδάσκει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο νέος μεγάλος Σέρβος Ιεράρχης. Πρέπει να ξέρουμε, όπως μας αναφέρει ο άγιος Μάξιμος, ο μέγας Ομολογητής, ότι “ο Θεός δεν μπορεί να σε εξαπατήσει, μα ούτε κι εσύ Εκείνον. Όλοι κάνουν το σταυρό τους, δεν προσεύχονται όμως όλοι!”. Ο Φαρισαίος, όπως και ο κάθε γενειοφόρος Οικουμενιστής στις μέρες μας, είναι Αβραάμ ως προς τη γενειάδα του, αλλά Χάμ ως προς τα έργα του!»
και
«Μη μας παραπλανούν επομένως τα κηρύγματα όλων των αγαπολόγων και προφητολόγων της ανομίας! Όσοι λένε ότι είναι κατάκριση να ελέγχεις τα δημόσια λόγια και έργα του σκότους, δεν αγάπησαν ποτέ τον Θεό και την Εκκλησία του, που στηρίζεται πάνω στο αίμα των Μαρτύρων! Είναι πονηροί διαστροφείς της ειρήνης, της αγάπης και της ταπείνωσης! Τοποθετούν τους εαυτούς τους πάνω απ’ τον Θεό και τους Αγίους της αγάπης! Φαίνονται απ’ τα φιδίσια μάτια τους! Η καρδιά τους μυρίζει από μακριά τη δυσωδία της υποκρισίας! Ο αληθινά ταπεινός άνθρωπος του Θεού πέρα από τα δάκρυα, που λούζουν την προσευχή και τό πρόσωπο του, ορμάει σαν λιοντάρι με ακακία και τόλμη στον αγώνα της θυσίας, του μαρτυρίου και της δημόσιας υπεράσπισης του υβριζόμενου Χριστού.»
και
«… μακριά από το συμβιβασμό πίστης και λογικής, μακριά, προσέξτε, κυρίως από την εμμονή στην ανώφελη ομολογία μιας απλής διαμαρτυρίας (ό,τι πιο ύπουλο σήμερα), μακριά τέλος από την κοινωνία και τη μνημόνευση των οικουμενιστών, υπομένοντες με ελπίδα και πολλή ταπείνωση κάθε θλίψη για την αγάπη και την αλήθεια του Χριστού.»
σε κάποιο σημείο λέει:
«Ο όσιος γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας και πολλοί άλλοι σύγχρονοι άγιοι,…»!!!!!
Ρωτάμε λοιπόν:
Ο ίδιος ο «όσιος» Εφραίμ κράτησε την Πίστη ή απέθανε στην ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ μνημονεύοντας τους παναιρετικούς «μητροπολίτες» και τον παναιρεσιάρχη Βαρθολομαίο; Πως έλεγε στους άλλους να αγωνιστούν ενώ ο ίδιος όχι μόνο δεν αγωνίστηκε αλλά παρέσυρε στην παναίρεση ολόκληρο το πλήρωμα της Εκκλησίας με την σιωπή του, που είναι το τρίτο είδος αθεΐας κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά;! Πως καταφέρεστε κατά των άλλων κληρικών αλλά τον αποκαλείτε αυτόν «όσιο»; Σε τι διαφέρει από τους άλλους προδότες της πίστεως; Και μόνο που όντας ψηλά στην συνείδηση των πιστών, παρέσυρε τους πάντες στην παναίρεση, ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΟΛΩΝ! (Ας όψονται και οι υπόλοιποι «γέροντες» για τους οποίους ο Θεός μακροθυμεί ακόμα!)
Το, εν διωγμό, [μικρό] χριστεπώνυμο ποίμνιο των εσχάτων, της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας αναμένει εναγωνίως να ανασκευάσετε ώστε το κειμένου να γίνει πολύτιμη πυξίδα σωτηρίας!
Υ.Γ. – Οι Άγιοι Πατέρες μας λέγουν ότι ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΕΚΠΛΉΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΉ ΚΡΙΣΗ, όπου σημαίνει πως κάποιοι που θεωρούνται άγιοι θα βρεθούν στη κόλαση και κάποιοι άλλοι, περιφρονειμένοι, θα είναι στην Βασιλεία των Ουρανών.
