Ανακοίνωση Ιερού Λόχου 2012 για το «Ράπισμα» από τo Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην ελληνική κυβέρνηση για το κλείσιμο εκκλησιών το περσινό Πάσχα

«Το σωματείο προσέφυγε σχετικά με τα μέτρα που είχε λάβει η κυβέρνηση για τη λειτουργία των εκκλησιών, βάσει κοινών υπουργικών αποφάσεων,

με τις οποίες απαγορεύτηκε η «συλλογική άσκηση λατρείας»

από τις 16 Μαρτίου 2020 έως τις 16 Μαΐου 2020,

συμπεριλαμβανομένης και αυτής κατά την περίοδο του Πάσχα.

Η «Ορθόδοξος Εκκλησιαστική Υπακοή» είχε υποβάλει αίτηση ακύρωσης των υπουργικών αποφάσεων στο ΣτΕ στις 30 Μαρτίου 2020,

μαζί με αίτημα για αναστολή εκτέλεσης

και προσωρινή διαταγή για την μη εφαρμογή της απαγόρευσης.

Όμως το ΣτΕ εξέδωσε απόφαση στις 23 Ιουνίου 2020 κατόπιν εορτής,

κυριολεκτικά μετά το Πάσχα

και ενώ δεν βρισκόταν πλέον σε ισχύ η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη…

Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο δεν εξέτασε την ουσία της υπόθεσης, αλλά «κατάργησε την δίκη» λόγω έλλειψης αντικειμένου.

Μετά από αυτή την εξέλιξη το σωματείο προσέφυγε στο ΕΔΑΔ για παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο (άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ) και του δικαιώματος στην θρησκευτική ελευθερία, ως προς το ότι δεν ήταν επιτρεπτός ο συγκεκριμένος περιορισμός που επιβλήθηκε από την Ελλάδα για λόγους δημόσιας υγείας (άρθρο 9 παρ. 2 της ΕΣΔΑ).»

(από δημοσίευμα, εδώ)

Ως Ιερός Λόχος 2012
εκφράζουμε τη χαρά μας που ένας ορθόδοξος Σύλλογος

δεν παρέμεινε στις διαπιστώσεις και στον αγώνα μόνον μέσω διαδικτύου -δεν μεμφόμαστε τον αγώνα αυτό- αλλά ΠΡΟΣΕΦΥΓΕ αρχικά στο Συμβούλιο της Επικρατείας

και στη συνέχεια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,

αφού το Συμβούλιο της Επικρατείας ανέβαλε την υπόθεση, και όταν επί τέλους έφθασε η ημερομηνία της εκδίκασης, δεν πήρε απόφαση γιατί είχε παρέλθει το Πάσχα και δεν ίσχυε πλέον η απαγόρευση!

Κάποιος ενδεχομένως θα μπορούσε να συνοψίσει τα παραπάνω στη φράση :

«Η Ελληνική «Δικαιοσύνη» στην υπηρεσία της Ελληνόφωνης Κυβέρνησης και της ΝΤΠ»

Εύγε στο Ιεραποστολικό Σωματείο “Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Υπακοής” και στον π. Βασίλειο Βολουδάκη.

Ότι δεν έκαναν 100 ανάξιοι επίσκοποι (οι οποίοι καλούσαν τον λαό σε απόλυτη υπακοή και απειλούσαν με «αυστηρότατες κυρώσεις» όσους τολμήσουν να διαφοροποιηθούν)