… λογοκρισία, τη τυραννία και εν τέλει την ανελευθερία της Δύσης» (ΒΙΝΤΕΟ)
«Αν δεν θέλουμε να βασιλεύει η τυραννία, πρέπει να αποσυνδέσουμε το νόμο από το λόγο και από το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, όσο προσβλητική και αν είναι αυτή η έκφραση» – «Η αστυνομία μας έχει γίνει αστυνομία σκέψης. Η επιβολή του νόμου έχει γίνει πολιτική και υποκειμενική.»
«Ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου επειδή μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι βίαιοι είναι σαν να κατηγορούμε ένα θύμα βιασμού ότι ντύνεται με λάθος τρόπο και προσελκύει το βιαστή του. Η βία είναι το πρόβλημα, όχι η ελεύθερη ομιλία, η οποία είναι εξίσου ζωτικής σημασίας για την υγεία του πολιτισμού μας, όπως και το οξυγόνο στο αίμα μας. Είχαμε πάντα νόμους και χρειαζόμαστε νόμους, για να αντιμετωπίσουμε πραγματικά βλαβερά λόγια, όπως κακόβουλο ψέμα ή άμεση υποκίνηση βίας. Αλλά όταν ο νόμος παρεμβαίνει στην έκφραση γνώμης, όσο προσβλητική ή προκλητική αυτή η γνώμη μπορεί να είναι για ορισμένους, είναι ένα βήμα πολύ μακριά…»
Πηγή: Rair Foundation
Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση
Το video που θα παρακολουθήσετε είναι ενός blogger και πρώην stand-up κωμικού, του Pat Condell. Το πολιτικά «μη ορθό» video, προσπαθεί να θέσει επί τάπητος τη κρίση της Ελεύθερης Ομιλίας και έκφρασης που λαμβάνει χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο κ. Condell είναι ένας από τους πρώτους χρήστες του YouTube που έκανε τέτοιου είδους video που τολμούν να αμφισβητήσουν τις επιθέσεις στο βρετανικό και γενικότερα στο δυτικό-Ευρωπαϊκό πολιτισμό από την παρουσία του Ισλάμ και εν συνεχεία, από την καταστροφή των ατομικών ελευθεριών από την αριστερή αντεθνική ιδεολογία.
Σε αυτό το τελευταίο βίντεο, ο κ. Κόντελ φέρενει στο επίκεντρο τις ενεργειών των προοδευτικής αστυνομίας «σκέψης», που προβαίνει σε συλλήψεις, παρενοχλεί και οδηγεί ακόμα και σε χρεοκοπία όσους έχουν και εκφράζουν δημόσια τις «λανθασμένες» απόψεις.
Ο Condell υποστηρίζει εδώ και πολύ καιρό ότι η πολυπολιτισμικότητα και η «πολιτική ορθότητα» απορροφούν και διαλύουν τη ζωή της δυτικής κοινωνίας και μας μετατρέπουν σε λιγότερο ελεύθερους ανθρώπους. Ο Κόντελ, ο οποίος είναι διάσημος παγκοσμίως για τους σκληρούς και σατιρικούς μονολόγους του, παραδίδει ένα ακόμα απίστευτο βίντεο.
Ακολουθεί μια προσπάθεια απομαγνητοφώνησης του τελευταίου βίντεο του «Condell, A Crisis Of Free Speech»:
«Εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουμε μια κρίση ελευθερίας του λόγου, διότι ο νόμος έχει γίνει πολύ πιο «προοδευτικός» και ως εκ τούτου πολύ πιο αυταρχικός στην επιβολή των διαφόρων βέτο που διέπουν τώρα την ομιλία μας, όπως το δικαίωμα βέτο των «ταραξιών-μπαχαλάκηδων» και ιδίως το εκ του ασφαλούς βέτο του «κατατρεγμένου».
Εκτός αυτού, ο νόμος επιβάλλεται επιλεκτικά και με πολιτικά κριτήρια από την αστυνομία που ενδιαφέρεται λιγότερο για τη σύλληψη εγκληματιών και περισσότερο για να μας πει τι πρέπει να σκεφτόμαστε. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα σε αυτήν τη χώρα, όταν μπορούσες να πεις σχεδόν ό, τι σου άρεσε, αρκεί να ήταν αλήθεια και φυσικά δεν υποκινούσε άμεσα τη βία.
Πίσω στις μέρες παλαιότερων ετών, αυτό ήταν το σπίτι της ελευθερίας του λόγου, όπου οι ιδέες μπορούσαν να εκφράζονται ελεύθερα και δυνατά και όπου δεν υπήρχε λόγος να συλληφθείτε για ένα άγευστο αστείο. Αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια…και τώρα αστυνομοκρατούμεθα από υποκειμενικά επιβεβλημένους νόμους περί «ρητορικής μίσους», με βάση τους οποίους μπορεί να συλληφθείτε αν πείτε κάτι που μπορεί να προκαλέσει «συναγερμό» και «αγωνία» σε άτομα που είναι αποφασισμένανα ανησυχούν και να θυμώσουν από την ελεύθερη ομιλία σας . Από την άλλη πλευρά βέβαια, αν η καταστολή του δικαιώματος γέννησής σας (έκτρωση), προκαλεί ανησυχία και αγωνία σε κάποιους, δεν θα δείτε κανέναν να συλληφθεί για αυτό. Η δική σας ανησυχία, η δική σας αγωνία, η δική σας θέληση και ο θυμός είναι το λάθος είδος συναγερμού και αγωνίας. Ο συναγερμός και η αγωνία σας θεωρείται μίσος από αυτό το νέο «πολιτικά ορθό» τρόπο σκέψης και πράξης.
Η λέξη «μίσος» πετιέται σήμερα σαν frisbee και χρησιμοποιείται παντού ως απάντηση σε κάτι που θα σκεφτείς, χάνοντας το νόημα της, ενώ στη πραγματικότητα είναι το πιο σκοτεινό, βίαιο και ακραίο συναίσθημα…
Έχει γίνει αρκετά μοντέρνο να κατηγορούμε άτομα που εκφράζουν ανεπιθύμητες απόψεις ότι κάνουν κατάχρηση της ελεύθερης έκφρασης για διάδοση μίσους. Παρόλο που το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό έντονα επικεντρωμένο συναίσθημα που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να κάνουν κάποια πραγματικά τρομερά πράγματα. Είναι το πιο σκοτεινό συναίσθημα, το πιο βίαιο συναίσθημα. Είναι πολύ, πολύ ακραίο. Ωστόσο, η λέξη «μίσος» πετιέται σήμερα σαν frisbee. Απλά την πετούν άνετα και εύκολα σε ανθρώπους σαν «λεκτικό οξύ», με την παραμικρή δικαιολογία. Κάθε ανεπιθύμητη γνώμη είναι μίσος. Κάθε μη κολακευτική παρατήρηση είναι μίσος. Κάθε δυσάρεστη αλήθεια είναι μίσος. Εάν ψηφίσετε έναν ανεπαρκώς προοδευτικό πολιτικό υποψήφιο, θα σας πουν ότι ψηφίζετε για μίσος. Και τώρα αυτή η πολύ ακραία λέξη έχει εισέλθει και στην επιβολή του νόμου, λες και όποιος λέει κάτι προσβλητικό σε άλλο άτομο διακατέχεται οπωσδήποτε από αυτό το ασταθές και επικίνδυνο συναίσθημα. Δεν χρειάζεται καν να υπάρξει έγκλημα….η αστυνομία θα ξεκινήσει τη καταδίωξη της δίνοντας χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τη «ρητορική μίσους»…! Ενώ στη πραγματικότητα η αστυνομία έχει να αντιμετωπίσει πραγματική εγκληματικότητα και πραγματικά ζητήματα, όπως βίαιες επιθέσεις διαδηλωτών, εγχώριους τρομοκράτες και θα έπρεπε να αναλώνεται στη διερεύνηση πραγματικών εγκλημάτων όπως διάρρηξη, κλοπή ή επιθέσεις, φόνοι κλπ, αν πείτε κάτι που βλάπτει τα συναισθήματα κάποιου, ακόμα κι αν δεν παραβιάζετε κανένα νόμο, τότε Η αστυνομία θα πάρει το πρόβλημα να το καταγράψει και να το διαβαθμίσει ως περιστατικό μίσους χωρίς έγκλημα – αυτό είναι «περιστατικό μίσους» – το οποίο στη συνέχεια πηγαίνει σε μια βάση δεδομένων που μπορεί να επηρεάσει τις μελλοντικές σας προοπτικές απασχόλησης …!
Σας αρέσει αυτή η κατεύθυνση των πραγμάτων; Είναι όλα μέρος του κοινού σκοπού. Και αν δεν γνωρίζετε τι είναι ο κοινός σκοπός , σας προτείνω να το αναζητήσετε . Η «ρητορική μίσους» είναι ένας προοδευτικός όρος και, όπως και οι περισσότεροι προοδευτικοί όροι, είναι ένα ντροπιαστικό ψέμα. Η λέξη «μίσος» έχει εφαρμοστεί κυνικά για να αποδώσει ψευδώς τα πιο σκοτεινά κίνητρα και να μετατρέψει ό, τι είναι συνδεδεμένο με έναν απλό ήχο ή μια ομιλία, στο χειρότερο πράγμα στον κόσμο, ενω δεν είναι. Το να είναι προσβλητικό κάτι που θα ειπωθεί από οποιονδήποτε δεν συνιστά μίσος. Άσχημα λόγια, δυσφημιστικά σχόλια, χλευασμοί και γελοιοποίηση, ακόμη και με βάση την προσωπική εμφάνιση ή τη σεξουαλικότητα ή τη θρησκεία ή τη φυλή. Αυτά τα πράγματα μπορεί να μην είναι καθόλου ωραία, αλλά δεν συνιστούν μίσος. Η αντιπάθεια και η εχθρότητα, παρά τα όσα θα σας πει η αστυνομία μας με τους πολιτικοποιημένους κοινούς σκοπούς, δεν συνιστούν επίσης μισος. Δεν είναι καν κοντά στο συναίσθημα του μίσους.
Επίσης, απλά δηλώνει την απλή αλήθεια όταν συζητάμε για την τελευταία προοδευτική εμμονή, το τρανσέξουαλ, μια μοντέρνα νεύρωση και μια μανία μειοψηφίας που έχει μετατραπεί σε πλήρη μετωπική επίθεση ενάντια στη γυναικεία ταυτότητα και επιτρέπεται να καταστρέψει ακόμα και το γυναικείο αθλητισμό και να καταστρέψει ψυχικά μια γενιά ευαίσθητων- επηρεασμένων παιδιών. Η αλήθεια είναι ότι ένας άντρας δεν μπορεί να γίνει γυναίκα όπως ένας πίθηκος δεν μπορεί να γίνει γουρούνι. Και αυτή είναι μια ευρέως διαδεδομένη άποψη στην κοινωνία μας, αλλά αν το εκφράσετε θα κατηγορηθείτε για ρητορική μίσους, παρόλο που δεν υπάρχει καθόλου μίσος σε αυτήν τη δήλωση. Είναι μια άποψη για την πραγματικότητα, ή την έλλειψη πραγματικότητας σε αυτήν την περίπτωση.
Ο όρος «ρητορική μίσους» δεν είναι μόνο κατάχρηση της γλώσσας, αλλά και κατάχρηση του νόμου.
Κατά την αστυνόμευση της γνώμης και την αύξηση των συναισθημάτων για την αλήθεια, ο νόμος διεκδικεί να αποσπάσει την ελευθερία μας την οποία δεν δικαιούται. Είχαμε πάντα νόμους και χρειαζόμαστε νόμους, για να αντιμετωπίσουμε πραγματικά βλαβερά λόγια, όπως κακόβουλο ψέμα ή άμεση υποκίνηση βίας. Αλλά όταν ο νόμος παρεμβαίνει στην έκφραση γνώμης, όσο προσβλητική ή προκλητική αυτή η γνώμη μπορεί να είναι σε ορισμένους, είναι ένα βήμα πολύ μακριά. Κάθε άνθρωπος χωρίς εξαίρεση έχει το δικαίωμα να μιλά από καρδιάς. Δεν υπάρχει πιο θεμελιώδες δικαίωμα και είναι πέρα από τη νόμιμη δικαιοδοσία του νόμου στην φιλελεύθερη κοινωνία που ισχυριζόμαστε ότι είμαστε.
Κάθε πολιτικός που πρέπει να νομοθετήσει για τη λογοκρισία της γνώμης είναι μια αποτυχία και μια απάτη. Εάν έχετε βλάψει την κοινωνία σας τόσο άσχημα που πρέπει να σταματήσετε τους ανθρώπους να μιλούν γι ‘αυτήν, είστε το πρόβλημα. Εάν, χάρη στις απερίσκεπτες πολιτικές σας, την ανικανότητά σας και την αμφιβολία σας, η φυλάκιση και η περιχαράκωση των ανθρώπων είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσετε τη δημόσια τάξη, τότε αφήστε να υπάρξει δημόσια αναταραχή και αντιμετωπίστε την. Ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου επειδή μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι βίαιοι είναι σαν να κατηγορούμε ένα θύμα βιασμού ότι ντύνεται με λάθος τρόπο και προσελκύει το βιαστή του. Η βία είναι το πρόβλημα, όχι η ελεύθερη ομιλία, η οποία είναι εξίσου ζωτικής σημασίας για την υγεία του πολιτισμού μας, όπως και το οξυγόνο στο αίμα μας.
Και δεν υπάρχει θέση σε μια υγιή κοινωνία για το βέτο του ταραχοποιού και σίγουρα δεν υπάρχει θέση για βέτο του εκ του ασφαλούς «κατατρεγμένου». Μου φώναξαν ένα άσχημο όνομα, boo-hoo. Είναι πολύ σημαντικό για αυτό. Αυτή είναι η ιδιοφυΐα της πρώτης τροποποίησης των ΗΠΑ. Οι άνθρωποι που το συνέταξαν ήξεραν τι έκαναν. Γνώριζαν ότι ο νόμος δεν μπορεί να εμπιστευτεί με την ελευθερία του λόγου, επειδή ο νόμος είναι φτιαγμένος από πολιτικούς καριέρας που δεν μπορούν να εμπιστευτούν τίποτα.
Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, το πρόβλημα με τη βρετανική αστυνομία είναι πάρα πολύ κοινός σκοπός και όχι αρκετά κοινή λογική. Επομένως, μπορούμε πάντα να βασιστούμε σε αυτά για να δώσουμε ένα έγκυρο παράδειγμα που να αναδεικνύει γιατί ο νόμος δεν μπορεί να εμπιστευτεί την ελευθερία του λόγου. Είτε συλλαμβάνει ανθρώπους για αβίαστα αστεία, είτε απειλεί έναν δημοσιογράφο να διερευνήσει τα λόγια του ατόμου που πήρε συνέντευξη,και τώρα πρόσφατα βλέπουμε την αστυνομία του Λίβερπουλ να ποζάρει μπροστά από μια πινακίδα με την ένδειξη: «Το να είσαι επιθετικός είναι αδίκημα». Δεν θα ξέρατε καν ότι ήταν πλέον η Βρετανία.
Στη Σκωτία , όπου έχουν τη δική τους μίνι κυβέρνηση, μόλις ψήφισαν έναν νόμο με βάση τον οποίο μπορεί να συλληφθείτε στο σπίτι σας αν εκφράσετε απόψεις που ενδέχεται να προκαλέσουν μίσος, μια κατηγορία τόσο αόριστη που μπορεί να σημαίνει ό, τι θέλουν να σημαίνει , μόνο και μόνο για συγκεκριμένη στοχοποίηση.
Τι ακριβώς φοβόμαστε τόσο που πρέπει να βεβηλώσουμε τη γλώσσα και να κάνουμε ισχυρές λέξεις όπως «μίσος» σχεδόν χωρίς νόημα; Και γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τα λόγια που πρέπει να προσποιούμαστε ότι είναι το ισοδύναμο της βίας; Δεν δικαιολογείται η λογοκρισία λέγοντας απλά ότι οι κακές ιδέες μπορεί να γίνουν δημοφιλείς αν δεν λογοκρίνουμε τους ανθρώπους. Εάν είναι κακές ιδέες, δείξτε μας πώς είναι κακές και δεν θα γίνουν δημοφιλείς. Έτσι λειτουργεί μια λογική κοινωνία που εμπιστεύεται τον εαυτό της για να διορθώσει τα πράγματα. Και είναι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από κακές ιδέες.
Η λογοκρισία είναι σαν να ζωγραφίζεις πάνω σε ένα υγρό έμπλαστρο στον τοίχο και να προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει. Θα περάσει ούτως ή άλλως και όσο περισσότερο το αγνοείτε, τόσο μεγαλύτερη ζημιά θα κάνει. Οι λέξεις είναι απλά λέξεις. Δεν είναι βία, ούτε καν ρατσιστικές προσβολές, δυσάρεστες. Φυσικά, η λέξη «ρατσιστική» έχει αδειάσει από κάθε νόημα, αλλά όλοι γνωρίζουμε πώς ακούγεται ο πραγματικός ρατσισμός και όποιος εκφράζει πραγματικά ρατσιστικές και μισητές απόψεις σήμερα στη Βρετανία θα χάνει πάντα περισσότερους φίλους από ό, τι κερδίζει. Πρέπει να έχουν την ελευθερία να μιλούν από την καρδιά, όπως είναι το δικαίωμά τους σε μια φιλελεύθερη κοινωνία.
Το Ridicule είναι το καλύτερο απολυμαντικό για ανόητες ιδέες και για άσχημες ιδέες. Αφήστε όλους να εκφράσουν ό,τι είναι στην καρδιά τους, ακόμα κι αν είναι μίσος. Τότε αφήστε το να αμφισβητηθεί, να αντικρουσθει, να αντικρούσει, να εκτεθεί στο φως, να γελοιοποιηθεί και να χαθεί. Τι φοβόμαστε; Η κοινωνία μας είναι περισσότερο ικανή να εξαλείψει τις κακές ιδέες οργανικά χωρίς τη μεγιστοποίηση του νόμου, λες και έχουμε δεκατέσσερις μπότες κοινής χρήσης που καταπατούν όλη την ελευθερία του λόγου μας. Ο νόμος δεν μπορεί να εμπιστευτεί την ελευθερία του λόγου, επειδή τα άτομα που τον δημιουργούν δεν μπορούν να εμπιστευτούν κυριολεκτικά τις ελευθερίες και τα άτομα που επιβάλλουν το νόμο δεν μπορούν να καταλάβουν ότι συμπεριφέρονται όπως η Gestapo
Ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν είπε: «Όποιος θα ανατρέψει την ελευθερία ενός έθνους πρέπει να ξεκινήσει υποτάσσοντας την απρόσκοπτη ομιλία» και αυτό συμβαίνει σε εμάς στη Βρετανία.
Η ελευθερία μας ανατρέπεται. Είμαστε λιγότερο ελεύθεροι να μιλήσουμε και να σκεφτούμε από ποτέ στη ζωή μας. Η αστυνομία μας έχει γίνει αστυνομία σκέψης. Η επιβολή του νόμου έχει γίνει πολιτική και υποκειμενική. Εάν το αποδεχτούμε ως κυβερνητική αρχή, η αυταρχική νοοτροπία κοινού σκοπού που σπρώχνει αυτούς τους νόμους κάτω από το λαιμό μας δεν θα ξεμείνει ποτέ από επικίνδυνες ιδέες που πρέπει να κατασταλούν για το κοινό καλό.
Εάν στη χώρα μας δεν θέλουμε να βασιλεύει η τυραννία, πρέπει να αποσυνδέσουμε το νόμο από το λόγο και από το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, όσο προσβλητική και αν είναι αυτή η έκφραση. Χρειαζόμαστε το αντίστοιχο της πρώτης τροποποίησης των ΗΠΑ. Τίποτα λιγότερο δεν θα κάνει. Μια συνταγματική εγγύηση ότι η κυβέρνησή μας δεν μπορεί να εγκρίνει κανέναν νόμο που θα μας εμποδίζει να μιλήσουμε. Έχουμε δει αρκετά για να γνωρίζουμε ότι χωρίς μια τέτοια εγγύηση, δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά σε μια ελεύθερη χώρα.»
Για να δείτε περισσότερα βίντεο από το εκπληκτικό Pat Condell, επισκεφθείτε το κανάλι του στο YouTube πριν από τη σιωπή του Big Tech.
