Στάθηκα τυχερός να σπουδάσω σε ένα από τα καλύτερα δημόσιο γυμνάσιο-λύκειο. Η τύχη ήταν ακόμα μεγαλύτερη λόγω του διευθυντού του σχολείου. Τότε βέβαια σαν παιδιά δεν το βλέπαμε, αφού θέλαμε τις κενές ώρες να παίξουμε μπάλλα κι εκείνος ερχόταν να αναπληρώσει τον κάθε απόντα καθηγητή, διδάσκοντάς μας Ηθική. Ήταν το μόνο μάθημα, που σαν διευθυντής του σχολείου δίδασκε στην γ’ Λυκείου αλλά εκείνος μας έκανε εισαγωγή ακόμα και στα μικρότερα έτη.
Θεολόγος ο ίδιος (η Ηθική ανήκε στα θρησκευτικά μαθήματα) κι αυστηρότατος, ήθελε παντού τάξη είτε σε μαθητές είτε σε καθηγητές. “Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών” στις εγκαταστάσεις του σχολείου, όλοι τον έτρεμαν, με το αρχοντικό κι ευθυτενές τεράστιο παρουσιαστικό του, πάντα με κουστούμι (και γιλέκο τις κρύες μέρες) και ρολόϊ τσέπης περασμένων εποχών.
Γενικά σε όλους φόβος, που όμως τον διαδέχτηκε μια τεράστια χαρά επιτυχίας, όταν εισήχθησαν οι 50 στους 53 στις εξετάσεις για ΑΕΙ (μιλώ για πρακτικά τμήματα, που δεν ήταν στην άμεση επίβλεψη του διευθυντή) αλλά και οι 3 αποτυχόντες τα κατάφεραν με τα τσαρούχια την επόμενη χρονιά.
Ερχόταν λοιπόν την κενή ώρα, όταν σπάνια κάποιος καθηγητής απουσίαζε κι άρχιζε το “κήρυγμα” με ένα μακάριο ποιητικό λόγο εντελώς διαφορετικό από τον διευθυντικό του :
– ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙ Κ´ΕΙΜΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ πηγαίνοντας μακρυά χωρίς να κουράζομαι περπατώντας. Αλλά βλέποντας ένα μηχανάκι, στενοχωριέμαι να κουράζομαι ποδηλατώντας.
– Αγοράζω μηχανάκι κ´είμαι ευχαριστημένος ταξιδεύοντας χωρίς να κουράζομαι ποδηλατώντας. Αλλά βλέποντας ένα αυτοκίνητο, στενοχωριέμαι κρυώνοντας στο μηχανάκι.
– Αγοράζω αυτοκίνητο κ’είμαι ευχαριστημένος ταξιδεύοντας χωρίς να κρυώνω και να κουράζομαι. Αλλά βλέποντας ένα αεροπλάνο, στενοχωριέμαι οδηγώντας τόσες ώρες ταξίδι.
…και συνέχιζε ο διευθυντής, προφητεύοντας τότε μεταξύ πολλών άλλων την καταναλωτική κοινωνία, που μας έφερε στο αέναο σημερινό υλικό και ψυχικό χάλι, που βιώνουμε χωρίς ποτέ να είμαστε ευχαριστημένοι.
Σήμερα, σε μια φτωχότατη υλική και πνευματική κατάσταση, αναρωτιέμαι πόσοι θα παρακαλούν :
ΑΧ! ΝΑ’ΧΑ ΕΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙ, ΠΟΣΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΘΑ’ΜΟΥΝ
κι ας κρύωνα πάνω του κι ας κουραζόμουν ποδηλατώντας.
Πολύ φοβάμαι ότι αύριο (ναι, κυριολεκτικά αύριο) όλοι θα παρακαλούν :
ΑΧ! ΝΑ’ΧΑ ΕΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙ, ΠΟΣΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΘΑ’ΜΟΥΝ
κι ας κρύωνα πάνω του κι ας κουραζόμουν ποδηλατώντας.
Πριν κάμποσα χρόνια, όταν άρχισα να διαπιστώνω τα σημερινά χάλια μέσα από το βλέμμα της Ορθοδοξίας κι Εκκλησίας (όχι των ιεραρχών αλλά του Χριστού και των αγίων – μην ξεχνιόμαστε) θέλησα να ευχαριστήσω τον διευθυντή από καρδιάς γι όσα μας δίδαξε, άσχετα αν τα εμπεδώσαμε με διαφορά φάσης. Δεν πρόλαβα, είχε κοιμηθεί μόλις προ μηνών πλήρης ημερών. Τι κρίμα, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και να βρίσκεται εν κόλποις Αβραάμ.
Ας είναι αυτό το δικό μου μνημόσυνο για σένα Πέτρο!
Συ που δεν δίστασες να γίνεις τότε αντιπαθής στους μαθητές, αποβλέποντας στο αυριανό καλό μας, συ που δεν ήσουν ποτέ κόλακας για να μας κανακεύεις όλους ανεξαιρέτως, ώστε να σε παινεύουμε από τότε κι αργότερα να δούμε την πραγματική γύμνια, όπως άλλοι … δυστυχώς.
Συ που έζησες όπως δίδαξες και δεν ήσουν “δάσκαλε, που δίδασκες;”
Συ που κέρδισες την αιώνια μνήμη λειτουργώντας σαν Χριστός, όταν άλλοι με πολυδαφνοφορεμένη αρχή έχασαν την μνήμη στρουθοκαμηλίζοντας γιατί δεν έχουν τη δύναμη της μετάνοιας, χύνοντας τη καρδάρα με το γάλα, που μάζευαν χρόνια.
Συ που δεν έταξες ότι είμασταν σαν παιδιά σου αλλά μας δίδαξες να είμαστε παιδιά του Χριστού και ήρθα από μόνος μου να σε θεωρήσω πατέρα μου για τα διαχρονικά κι όχι πρόσκαιρα διδάγματά σου.
Γιατί είναι φριχτό να σου πιπιλάει ένας δάσκαλος το μυαλό (ή και η ίδια η μάνα σου), ότι είσαι παιδί του/της και φτάνοντας η ώρα της απόδειξης ν’αποκαλύπτεται το ψεύδος, ίσως όχι προς όλους, αλλά αυτό μόνον επί γης. Πάνω εκεί ψηλά όλα θα φανούν, αλλά δεν διορθώνεται τίποτα πλέον. Σύντομα όμως θα φανεί κι επί γης το ψέμμα, με τα επερχόμενα. Τότε πολλοί θα χάσουν τον ύπνο τους.
Γι αυτό ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ. Για το αιώνιο καλό σου το λέω.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ, ΠΕΤΡΟ!
ΥΓ 1 – Μόλις χθες έγραφα για τον ιδεατό ιεράρχη, όπως περιέγραψε ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος (BAS_4 : Η σφαγή θ’αρχίσει από τους ιερείς) :
«…Αν δείτε παπά, αν δείτε θεολόγο, αν δείτε μητροπολίτη και αρχιεπίσκοπο, που δεν διώκεται, αλλά απολαύει της αγάπης και της εκτιμήσεως όλων, τότε έχει εφαρμογή ο λόγος του Χριστού «Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι», να ξέρετε πολύ καλά ότι αυτός δεν βαδίζει καλώς.
Ή αν λέγεται ορθόδοξος και δεν θέλει να αντιμετωπίσει το ρεύμα, την χιονοστιβάδα αυτή που κατέρχεται για να διαλύσει τον κόσμο. Ο παπάς ο ορθόδοξος πάει κόντρα με τα ρεύματα…»
ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ : «Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι».
Γιατί ο ιερέας είναι δάσκαλος της Πίστης του Χριστού.
ΥΓ 2 – Γράφοντας το άρθρο θυμήθηκα τον Όσιο γ.Παϊσιο (αυτόν που με τον Όσιο γ.Πορφύριο μέσα από τα βιβλία τους με δίδαξαν Ορθοδοξία και Ορθοπραξία), όταν κάποιος αμερικάνος επισκέπτης του είπε ότι οι αμερικάνοι πάτησαν στο φεγγάρι.
– Στον Ήλιο πότε θα φθάσετε; ρώτησε ο γέροντας με το αφελές ύφος του.
– Ααα, δεν ξέρω, απάντησε ο αμερικάνος.
– Και πόσο σας κόστισε να πάτε στο φεγγάρι; ξαναρώτησε ο γέροντας.
– Ουουου, ποτάμια από δολάρια, είπε ο γιάνκης.
– Τι λες παιδάκι μου, είπε ο γέροντας, και μεις μ’ένα παξιμάδι φθάνουμε μέχρι τον Θεό…
ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙ…
Υπάρχει πάντα η απορία σε ποιά γλώσσα επικοινωνούσαν… μάλλον “πύρινη, Πεντηκοστιανή” …
ΑΓΙΕ ΓΕΡΟΝΤΑ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.
