Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους που έψαχαν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους.
Πέρασαν βουνά, διέσχισαν θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα , εραστές μιας
χείμαιρας που την είχαν βαφτίσει Ελευθερία!
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά μια παγίδα αποκλειστικά δική τους.
Μοιάζει κάπου να ψάχνουν να αιχμαλωτιστούν. Κάπου να χαρίσουν , κάπου να πετάξουν μια ελευθερία αυτοφυή.Την ελευθερία που ο καθένας μας από γεννησημιού του σέρνει μέσα του.
Ψάχνουν να τη χαρίσουν , κάπου να την πετάξουν και το κάνουν αυτό χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν!
Μερικοί μπαίνουν σε … “ναρκοπέδια” και .. χάνονται.
Άλλοι πάλι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται ακούσια και ολότελα για πάντα.
Ομως η πιο επώδυνη διαδικασία είναι να δουν το τι έχει συντελεστεί μέσα τους.
Είναι δύσκολο , δεν λέω … να παραδεχτούν πως εκεί που έφτασαν είναι η παγίδα που από πάντα θάθελαν να αποφύγουν.
Έτσι της δίνουν απλά μια άλλη ονομασία. Χρέος ας πούμε. ¨Αλλοι την ονομάζουν Δημιουργηκότητα -Καριέρα , άλλοι Θυσία κι άλλοι Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή να την υπομένουν αδιαμαρτύρητα , να υπομένουν τα πάντα και να μην τους τα.. χώσει ή τους αφήσει ακόμα και ο ίδιος τους ο εαυτός άμα λάχει και θελήσουν κάποια στιγμή να δοκιμάσουν να αντιδράσουν …!!!!!!!!
Ισως να είσαι και εσύ ένας από αυτούς… ( σε εσένα μιλάω – και το ξέρεις )
Ισως να ειμαι κι εγώ μια από αυτούς .. εγώ και γράφω τούτες τις γραμμές για να με ξεγελάσω …
Ισως …!
mb-©
xeimwniatikhliakada
