Λουσμένη στο άγιο Φως της θείας Μεταμορφώσεως η σημερινή έβδομη Κυριακή του Ματθαίου σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί μας αδελφοί.
Βυθισμένη όμως στο πηχτό σκοτάδι της κατοχής του Αντιχρίστου η οικουμένη όλη και ειδικά η ορθόδοξη πατρίδα μας.
Φως, ιλαρότητα, πίστη, μετάνοια, ευγνωμοσύνη και έργα αρετής κρύβονται μέσα στίς ευαγγελικές διηγήσεις της ημέρας,
ζόφο κακίας, άσπλαχνία, ασέβεια, διαστροφή και κάθε αδικία φανερώνουν τα έργα των μεταλλαγμένων ανθρωπαρίων της μεγάλης επανεκκίνησης του Εωσφόρου.
Ας προσπαθήσουμε όμως καλοί μας αναγνώστες, να εμβαθύνουμε σε μερικά διδάγματα της Εορτής και του Ευαγγελίου πάντοτε μέσα από επίκαιρες αναφορές στα πρωτοφανή γεγονότα της αποστασίας, των θείων πληγών και του εμβολιαστικού χαράγματος του Αντιχρίστου, το οποίο ήδη οριστικά πλέον παραμορφώνει την θεία εικόνα του ανθρωπίνου προσώπου και αφαιρεί αμετάκλητα την χάρη του αγίου Βαπτίσματος.
Α. ΦΩΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΙΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
Ο Κύριος παρέλαβε μαζί του στο όρος Θαβώρ μόνο τρεις από τους μαθητές του και κανέναν από τους υπόλοιπους εννέα. Αυτοί οι τρεις ήταν, ο Πέτρος, ο οποίος αγαπούσε πολύ θερμά τον Χριστό, ο Ιωάννης, τον οποίο αγαπούσε ιδιαιτέρως ο Χριστός και ο αδελφός του Ιωάννη Ιάκωβος, ο οποίος θα αναδεικνυόταν ως θείος ζηλωτής πρώτος μάρτυρας μεταξύ των Αποστόλων. Δεν τους κάλεσε όλους ο Κύριος, διότι έπρεπε να έρθει και ο Ιούδας, ο οποίος ήταν ανάξιος τέτοιας θεωρίας. Το θείο Φως σε εκείνον θα γινόταν φωτιά που θα τον έκαιγε! Τρεις επομένως έγιναν οι πρόκριτοι μαθητές, ελάχιστοι γίνονται και σε κάθε εποχή!
Αυτή είναι αδελφοί η φύση του θείου και ακτίστου Φωτός, τους μεν καθαρούς και αξίους φωτίζει, τους δε πονηρούς και ακαθάρτους κολάζει.
Αν και μόνο η θέα του θείου προσώπου έχει τέτοια διπλή και αντιθετική ενέργεια, τί να πούμε για την κοινωνία του αχράντου Σώματος και του Τιμίου Αίματός του;
Εδώ όμως φαίνεται σήμερα το μέγεθος της θείας ευσπλαχνίας.
Για να μην κατακαούν και δαιμονιστούν περισσότερο οι σφραγισμένοι από τον διάβολο μέτοχοι του νέου εμβολίου, αποσύρεται το βλασφημούμενο Άγιο Πνεύμα από την λατρεία τους, δεν τελεσιουργεί πια τα μυστήριά τους, ακόμη και αν υπάρχουν ανάμεσά τους πιστοί άξιοι και ιερείς ανεμβολίαστοι και άνθρωποι με ορθόδοξο φρόνημα!
Αγαπητοί, μην παίζουμε με το καυστικό Φως της θείας Χάριτος μασκοφορούντες, δηλ. βλασφημούντες τον Θεό και εμβολιαζόμενοι, δηλ. προδίδοντάς τον αμετάκλητα! Αυτή η τελευταία, είναι η χειρότερη μορφή ασέβειας στην επίγεια ιστορία!
Αντίθετα, ας ετοιμάζουμε τους εαυτούς μας με πολύ καθαρότητα και θείο φόβο, ώστε να είμαστε μέσα στους νέους προκρίτους μαθητές, στους ένθερμους και αγνούς και ταπεινούς ζηλωτές της μαρτυρικής θυσίας, διότι ελάχιστοι Χριστιανοί τώρα σώζονται.
Μη μας πλανήσει η κάλπικη ταπεινοφροσύνη της επιφανειακής ομολογιακότητας, που δήθεν δεν θέλει να μας αποξενώσει από την αγάπη των ασεβών ψευδαδέλφων και εξ αδιαφορίας αρνητών του Χριστού.
Η αληθής ταπείνωση και γενναία στάση αυτήν την ώρα είναι η Ταξιαρχική, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, η οποία με θάρρος υψώνει φωνή, δεν φοβάται να χωριστεί από τους πεπτωκότες και ταυτόχρονα σταματά την πτώση του πλήθους: ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΑΔΕΛΦΟΙ!
Β. ΜΝΗΜΗ ΕΞΟΔΟΥ.
Την στιγμή της ένδοξης Μεταμόρφωσής του, ο Κύριος συνομιλεί με τους προφήτες Ηλία και Μωϋσή. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης; Το μυστήριο της θείας του Οικονομίας και ειδικά το ερχόμενο εκούσιο Πάθος και ο Σταυρός του.
Ώ, πόσο δεν μας διδάσκει αυτή η στάση του Κυρίου! Ακόμη και μέσα στη θεία δόξα μνημονεύει, σκέπτεται και συζητά για τη θυσία του Γολγοθά, ενώπιόν του βρίσκεται μόνο η αιώνια δόξα του!
Αυτός καλοί μας φίλοι ας γίνει και ο δικός μας αποκλειστικός στόχος, η αιώνια σωτηρία μας! Να μη ξεχνάμε ότι είμαστε θνητοί, ότι μια ημέρα θα πετάξουμε στο θρόνο του Θεού και θα απολογηθούμε για όσα πράξαμε. Να λαχταράμε βέβαια και μόνο εκείνη την ουράνια δόξα, την κοινωνία των Αγίων και το κάλλος του θείου προσώπου! Να μισούμε όμως κάθε μασκοφορία στα άγια, να βδελυσσόμαστε και τον αντίχριστο εμβολιασμό, που είναι μια διαρκής κόλαση πριν την κόλαση, που μας αποκόπτει οριστικά από κάθε δυνατότητα ειλικρινούς μετανοίας και επιστροφής στην αγκαλιά του Θεού!
Αγαπητοί, γρηγορείτε!!
Γ. Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΩΦΑΛΑΛΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ.
Μετά την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου στην Καπερναούμ, ακολούθησε, όπως ακούσαμε στο Ευαγγέλιο η θεραπεία δύο πιστών τυφλών, οι οποίοι έκραζαν προς τον Χριστό: “ελέησον ημάς, υιέ Δαυΐδ” ( Ματθ.9,27). Αμέσως μετά απ’ αυτούς, ο Κύριος θεράπευσε και έναν κωφάλαλο, που ήταν δέσμιος του σατανά.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι τυφλοί, που ακολουθούσαν τον Χριστό, φωτίστηκαν τελείως και κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχή.
Το ίδιο αδελφοί ας πράξουμε και μεις, ας ακολουθήσουμε αυτό το θείο Φως με έργα ευσχήμονα, με πράξεις αρετής και καθαρής ομολογίας. Δεν ωφελεί σε τίποτα κάποιον το άγιο βάπτισμα, αν με τα έργα του βλασφημεί τον Θεό, μας λέει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς.
Όταν αθετεί τις συνθήκες του αγίου βαπτίσματος με το να αποδεχτεί το σφράγισμα του Αντιχρίστου, όπως αυτό γίνεται στις μέρες μας, η όποια “πίστη” του είναι βδελυκτή και θα λογιστεί ως άπιστος και αβάπτιστος!
Πιστεύει λοιπόν μόνον εκείνος, που τηρεί όλες τις θείες εντολές.
Πιστεύει σήμερα μόνο όποιος έχει έργα αντάξια της μετανοίας!
Και εννοείται πως η μετάνοια ισχύει για όλα τα αμαρτήματα, πλην του ενεργουμένου μυστηρίου του σατανικού εμβολιαστικού χαράγματος, πλην της υφισταμένης βλασφημίας του Αγίου Πνεύματος. Εκεί αγαπητοί, δεν υπάρχει δυνατότητα ειλικρινούς μετανοίας, ούτε ακόμα και θέληση, επέρχεται οριστική αποκοπή από τον Θεό.
Σπάει κάθε σύνδεσμος και γέφυρα επιστροφής!
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ας γίνονται κυρίως από συγγενείς πιστούς, ελεημοσύνες και μεταμεσονύκτιες μετάνοιες και ισόβιοι κλαυθμοί για μια τιμωρία των πεπτωκότων, όσο γίνεται μικρότερη, για λιγότερα βάσανα των σφραγισθέντων φίλων μας. Εννοείται πως απαιτείται και από τους ίδιους πρωταρχικά, έγγραφη και δημόσια άρνηση των δικαιωμάτων του εμβολιασμού, εκεί όπου τελέστηκε η αποστασία.
Αγαπητοί μας αδελφοί, πολλοί αστοιχείωτοι πνευματικά, μας κατηγορούν ότι σπέρνουμε γενικά διχασμό και διχόνοια και ειδικά την απόγνωση σε όσους από άγνοια ή αδυναμία εμβολιάστηκαν.
Αυτό όμως είναι καθαρή διαστροφή και ζηλοφθονία. Το ελεγκτικό κήρυγμα της αληθείας γίνεται μόνο από αγάπη, για να σταματήσει την πρωτοφανή αυτή, συνεχόμενη και δίχως πια ανάκαμψη πτώση του πλήθους προς την αιώνια απώλεια!
Εμείς υπηρετούμε τον άγιο διχασμό! Αυτόν τον οποίον κήρυξε και λαχταρά τόσο πολύ από κάθε ψυχή ο Κύριος, όταν γίνεται αποκλειστικά και μόνο για την αλήθεια της Πίστεως και του Ευαγγελίου του.
Δεν είναι αγάπη φίλε μου, όταν χαϊδεύεις με αγαπολογίες και αγκαλιές τον προδότη ή τον αποστάτη του Χριστού! Ούτε οδηγείς σε απόγνωση κάποιον, όταν του μιλάς αληθινά και με πόνο!
Το χρέος μας τώρα είναι να φωνάξουμε αυστηρά, να επιτιμήσουμε και να χωριστούμε από αγαπημένα πρόσωπα.
Κάθε φωνή ψεύτικης αγάπης και κοινωνίας πνευματικής με εμβολιασθέντες αρνητές της Πίστεως, προέρχεται από τον διάβολο, ο οποίος τώρα θέλει να κερδίσει και τους εναπομείναντες πιστούς με το ένδυμα της ευσπλαχνίας.
Αν όμως το δεξί χέρι ή το πόδι ή το μάτι, δηλ. τα πολυτιμώτερα μέλη μας, οι πρώην αδελφοί μας στην Πίστη, που τώρα με το σφράγισμα σάπησαν, δεν τα αποκόψουμε, θα ριχτούμε μαζί τους στην γέενα του πυρός, όπως μας προειδοποίησε ο Χριστός!
Δ. Η ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΣΒΕΣΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ.
“Καὶ ὁ πρῶτος (άγγελος) ἐσάλπισε, καὶ ἐγένετο χάλαζα καὶ πῦρ μεμιγμένα ἐν αἵματι, καὶ ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν· καὶ τὸ τρίτον τῆς γῆς κατεκάη, καὶ τὸ τρίτον τῶν δένδρων κατεκάη, καὶ πᾶς χόρτος χλωρὸς κατεκάη”
( Αποκ.8,7)
Ζούμε τόσο έντονα την παγκόσμια πληγή της κατάκαυσης των δασών, των φονικών καταιγίδων και των φοβερών χαλαζοπτώσεων, οι οποίες πληγές υπηρετούν όπως πάντοτε, το θείο πρόσταγμα κατά τον Ψαλμωδό :”πῦρ, χάλαζα, χιών, κρύσταλλος, πνεῦμα καταιγίδος, τὰ ποιοῦντα τὸν λόγον αὐτοῦ” (Ψαλμ.148,8).
Σκαμπίλι από την Παναγία, ονόμαζε τις φωτιές μέσα στον δεκαπενταύγουστο ο Άγιος Παΐσιος!
Ω αδελφοί! Ποιός άνθρωπος δεν συγκλονίζεται βλέποντας τις φλόγες να κατατρώνε τη ζωή, την φύση, τις περιουσίες!
Ποιος όμως είναι εκείνος ο συνετός, που μέσα από τη θέα των πυρκαγιών ανάγεται με δάκρυα μετανοίας στο πυρ εκείνο το άσβεστο της αιωνίου κολάσεως;
Πόσο στ’ αλήθεια δεν μας παιδαγωγεί η παραχώρηση των πληγών της θείας αγάπης;
Στρέφουμε άραγε αδέλφια τα μάτια της ψυχής μας στα αιώνια αγαθά, στην ουράνια πατρίδα, στις αμύθητες πνευματικές περιουσίες που δεν φθείρονται, δεν αφανίζονται και δεν κλέπτονται;
Αν ναι, είμαστε μακάριοι!
Αν όμως, μετά από συνεχή θαύματα της παρουσίας των Αγίων ακόμα βλασφημούμε, μασκοφορούμε και εμβολιαζόμαστε, αν συνεχίζουμε να υπηρετούμε τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα και τις ενορίες της Αίρεσης και της αδικίας, αν το σκαμπίλι της Παναγίας το βαφτίζουμε μίσος του διαβόλου, αν αντί να δοξολογούμε τον Θεό υπηρετούμε πάλι τον διάβολο, αν τους διασωθέντες ναούς τους μετατρέπουμε πάλι σε διδακτήρια βλασφημίας, τότε πόσο πιο μεγάλη θα είναι η αιώνια τιμωρία μας; Τί θα απολογηθούμε ενώπιον του αδεκάστου Κριτού;
Σεβαστοί μας αναγνώστες, τα καμμένα δάση, τα σπίτια και οι ναοί πολύ συχνά διορθώνονται. Ακόμα και η καμμένη ανθρώπινη σάρκα μια μέρα θα αναστηθεί άφθορη και μια τέτοια επίγεια συμφορά θα λογιστεί ως μεγίστη ωφέλεια για κάθε δίκαιη και πιστή στον Θεό ψυχή.
Ποιός όμως και πώς θα μπορέσει να αφαιρέσει την φλογίζουσα σφραγίδα του Αντιχρίστου από τις ψυχές και τα σώματα όλων των αδιάφορων εκείνων Χριστιανών, που έτρεξαν από απιστία και φόβο να πάρουν το σκεύασμα της κολάσεως; Τί πιο μεγάλη τραγωδία από την ανεπανόρθωτη απώλεια της πολύτιμης και αιώνιας ψυχής μας;
Αγαπημένα μας αδέλφια, δεν ζούμε απλώς σε εποχές δαιμονικές και σατανικές, ζούμε την έσχατη προσπάθεια του Εωσφόρου να κατακρημνίσει στην απώλεια ακόμα και τους πιο εκλεκτούς, που νομίζουν ότι ακόμα δεν ενεργείται κανένα χάραγμα Αντιχρίστου!
Οι ταλαίπωροι!
Νομίζουν ότι αντιστέκονται στη σατανική λαίλαπα, με το να απορρίπτουν την αναφαίρετη σφραγίδα του πονηρού! Νομίζουν ότι αγωνίζονται αντιαιρετικά, συμφθειρόμενοι και αγαπώντας εν υποκρίσει τους αβαπτίστους πια και αποστάτες της Πίστεως!
Τί πιο φρικτό από την πλανεμένη αγάπη; Τί πιο θανάσιμο από τη λογική ερμηνεία της Γραφής και των Αγίων Πατέρων; Τί πιο λυπηρό να αγνοούνται τα πρωτοφανή σημεία των καιρών; Τί πιο ένοχο να διδάσκει κανείς ότι το νέο αυτό εμβόλιο- χάραγμα, είναι μια αμαρτία που εύκολα συγχωρείται;
Τί πιο τραγικά ειρωνικό να μέμφεται κάποιος τους Αιρετικούς ως τυφλούς και ο ίδιος να μη βλέπει τον οριστικό ψυχικό θάνατο του εμβολιαστικού τρυπήματος;
“Αλλ’ ώ φιλάνθρωπε και ελεήμων Κύριε, σπλαγχνίσθητι επί την πόρωσιν της καρδίας μας, πρεσβείαις της παναχράντου μητρός σου, της μόνης αγνής Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, της μητέρας του Φωτός, άνοιξε σε παρακαλούμε τα μάτια, την ακοή και την ομιλία του πλήθους των τυφλών και κωφάλαλων ασφραγίστων δούλων σου, για να δουν έστω και τώρα, να ακούσουν την μία αλήθεια και να κηρύξουν ότι μόνο ο άγιος διχασμός για σένα σώζει την κάθε πιστή ψυχή από την αθεράπευτη πληγή του ενεργουμένου χαράγματος του Θηρίου της Αποκαλύψεως!
Μή εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν Κύριε, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού σφραγίσματος του εμβολίου και της μελλούσης γεένης, όπου ο σκώληξ ού τελευτά και το πύρ ού σβέννυται
( Μάρκ.9,46), Αμήν!”.
