Πολλοί Ἅγιοι Πατέρες προσευχόταν στήν Παναγία μας νά τούς ἀποκαλύψει πῶς ζοῦ-σε 12 χρόνια ἐντελῶς μόνη στά Ἅγια τῶν ἁγίων καί μάλιστα σέ ἡλικία 3 ἐτῶν. Πῶς περ-νοῦσε τόν χρόνο της;
Εἶναι μεγάλο τό χρονικό διάστημα γιά ἕνα παιδάκι χωρίς καμμία ἀνθρώπινη παρηγο-ριά. Στό ἱερό αὐτόν χῶρο ἔμπαινε ὁ Ἀρχιερέας νά θυμιάσει καί νά προσφέρει θυσία στόν Θεό, μία φορά τόν χρόνο.
Δέν ἔκανε ἀναγκαστική ὑπακοή στό θεῖο θέλημα, αὐτό εἶναι πλάνη.
Ἡ Παναγία ἀποκάλυψε στούς Ἁγίους Πατέρες καί ἰδιαίτερα στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Πα-λαμᾶ, τό πῶς ζοῦσε στόν ἅγιο αὐτόν χῶρο2.
Πρωτοτύπησε λέγοντας ἕναν νέο τρόπο προσευχῆς, πέρα ἀπό τίς αὐτοσχέδιες τούς Ψαλμούς, τῆς δοξολογίας καί τῆς εὐχαριστίας τῆς ἀκαταπαύστου καί ἀστειρεύτου.
Λένε οἱ Πατέρες μας ὅτι: «ὅταν δοξολογεῖ καί εὐχαριστεῖ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι τό ἴδιο πρᾶγμα μέ τό: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἡ ὁποία εἶναι ἰσόβιος προσευχή. Μόλις φύγουμε ἀπό αὐτήν τήν ζωή, ὅσοι εἶναι σεσωσμένοι, ἀρχίζει ἡ ἄλλη νοερά προσευχή τῆς δοξολογίας καί τῆς εὐχαριστίας. Εἶναι ἡ ἴδια προσευχή πού κά-νουν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, βλέποντες τήν θεία δόξα Του, τήν ἀγάπη καί πρόνοιά Του γιά τόν ἄνθρωπο, χορηγούμενοι μέ ὅλα τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί εἶναι μακά-ριοι.
Οἱ προσευχές τῆς Παναγίας μας, τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἁγίων μᾶς κρατοῦν σ’ αὐτόν τόν πλάνο καί ἀπατεῶνα κόσμο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ δόξα σοι, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ εὐχαριστῶ σοι». Μέ τήν δοξολογία δέν τοῦ ζητᾶμε τίποτε, ἔχοντας πειρασμούς, λογισμούς, προβλήματα κ.τ.λ. ἀλλά ὅλα αὐτά τά γνωρίζει ἀπό καταβολῆς κόσμου ὁ Θεός. Ἀλλά οἱ τόσες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ δέν δείχνουν τήν χορήγηση τοῦ θείου ἐλέους Του;
Ἡ Παναγία μας ἐπενόησε τόν δοξολογιτικό καί εὐχαριστιακό τρόπο προσευχῆς, ὅπως καί οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ πού τῆς ἔφερνε οὐράνιο ἄρτο πού ἦταν βρῶμα και πῶμα, χωρίς βιολογικές καταλήξεις. Ἔβλε τήν μεγάλην της εὐλάβεια νά κά-νει χιλιᾶδες γονυκλισίες πού βαθούλωσε καί τήν πλακούλα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νι-
1 Ἀπό ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Ἐφραίμ, Δικαίου στήν Σκήτη τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου (Σεράϊ) Ἁγίου Ὄρους. 2 Στήν ΝΕ ὁμιλία του περί τῶν Εἰσοδείων τῆς Θεοτόκου, (Ε.Π.Ε, τόμ. 11ος, σελ. 323 κ. ἑξῆς), εἶ-πε: «Ζοῦσε σάν στόν παράδεισο, σέ ἐπουράνιες αὐλές. Ζοῦσε, βίο ἀπαρασκεύαστο, ἀφρόντι-στο, ἀμέριμνο, ἀμέτοχο λύπης καί ἀγενῶν παθῶν, ἀνώτερο ἀπό τήν ἡδονή καί χωρίς ὁδύνη, ζώντας μόνο γιά τόν Θεό, βλεπομένη μόνον ἀπό τόν Θεό, τρεφομένη καί τηρουμένη μόνον ἀπ’ Αὐτόν, πού ἐπρόκειτο νά σκηνώσει σ’ ἐμᾶς δι’ αὐτῆς, ἔχοντας τήν τρυφή της καί ἦταν συνεχῶς ἀφιερωμένη σ’ Αὐτόν. Ἄκουγε βέβαια τά γραφόμενα ἀπό τόν Μωϋσῆ καί τούς ἄλλους προφῆ-τες μέ πολλή σύνεση. Ἄκουγε γιά τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων, ἀντιλήφθηκε καί πόνεσε γιά τό κοινό γένος, τήν ἀνθρωπόλεθρη κίνηση καί τήν ἀκατάσχετη φορά του πρός τόν ἅδη. Προ-σπαθώντας νά βρεῖ φάρμακο ἀντίδοτο τοῦ τόσο φοβεροῦ πάθους καί ἀποφάσισε νά στραφεῖ μέ ὅλον τόν νοῦ της πρός τόν Θεό· καί ἀπηύθυνε θαυμαστῶς καί ὑπεράνω παντός λόγου τήν ὑπέρ ὅλης τῆς φύσεως πρεσβεία.
κόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Ἔτσι ἡ Παναγία μας προσευχόταν μέ τήν ἀκατάπαυστη πνευμα-τική προσευχή, τήν καρδιακή δοξολογία καί εὐχαριστία ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Εἶναι ἀνώτερη ἀπό ὅλες τίς ἄλλες προσευχές καί ἀναπαύει πάρα πολύ τόν Θεό3.
Ἕναν γέροντα ἀσκητή τόν πολεμοῦσαν σφοδρά δύο δαιμόνια, τῆς πορνείας καί τῆς ἐνδομύχου κατακρίσεως, παρ’ ὅλες τίς χιλιᾶδες εὐχές (Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», παρ’ ὅλο πού καιγόταν οἱ δαίμονες ἀλλά δέν ὑποχωροῦσαν. Εἶμαι ἁμαρτωλός καί ἤ θά σταματήσω νά προσεύχομαι, ἤ μέ ἔχει κατανικήσει ὁ ἐχθρός, ἔλεγε ὁ ἀσκητής. Τό Ἅγιο Πνεῦμα τόν ἐφώτισε καί τοῦ ὑπενθύμισε τά λόγια πού τοῦ εἶπε ἕνας ἄλλος ἀσκη-τής: «Ἐάν δυσκολευθεῖς στόν πόλεμο, δοκίμασε καί ἕναν ἄλλο τρόπο προσευχῆς ἀνώ-τερο ἀπό τό «ἐλέησόν με», νά λές: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δόξα σοι». Λέγοντας αὐτήν τήν προσευχή τά δύο δαιμόνια ἐξαφανίστηκαν. Δέν ἀνέχεται ὁ Διάβολος κανέναν ἄνθρωπο ὅσο ἁμαρτωλός κι’ ἄν εἶναι νά δοξολογεῖ καί νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό. Αὐτή ἡ προσευχή εἶναι ἡ κόλαση καί ὁ Διάβολος τοῦ Διαβόλου.
Ἐπειδή ἔχουμε σκοτισθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, μέρα καί νύχτα πρέπει νά σκεφτόμαστε. Ἡ Παναγία μας γνώριζε ὅτι εἴμαστε πεπτωκότες καί πρέπει νά δίνουμε τροφή στήν διά-νοια καί τόν νοῦ ἤ θά προσευχόμαστε ἤ θά σκεφτόμαστε πολλές φορές καί ἀγαθά πράγματα, μέ τήν ἐπήρεια τοῦ Διαβόλου. Αὐτά ὅμως εἶναι κάτω ἀπό τόν Χριστό καί δέν σώζουν. Ἡ Παναγία μας χρησιμοποίησε αὐτή τήν προσευχή πού σώζει καί ἁγιάζει νά τήν μιμηθοῦμε δίνοντας τροφή στήν διάνοια, τόν νοῦ καί τήν καρδιά μέ τήν δοξολογία καί τήν εὐχαριστία στό πανάγιο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας. Ἔτσι ἀξιοποιεῖται ἀποταμιεύεται καί ἐπενδύεται ὁ χρόνος μας καί γίνεται αἰώνιος.
Ἡ δύναμη τῆς Ὑπεραγίας μας Θεοτόκου νά μᾶς συνοδεύει. Ἀμήν.
Ἐπιμέλεια, Κων/νος Δεσπότης
