Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Ταρασλιάς
(«Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Ένας σκλάβος που σε όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεκτη» – Αλμπέρ Καμύ 1913 – 1960, «Ο επαναστατημένος άνθρωπος»)
Στις 11 Μαρτίου 2020 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Αρρώστιας και Θανάτου – πρώην Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας – ανακοίνωσε την έναρξη της «πανδημίας» χωρίς να υπάρχει καμιά τυπική και ουσιαστική απόδειξη περί πανδημίας και χωρίς καμιά επιστημονική τεκμηρίωση ότι ένας νέος ιός προκαλεί μια νέα μεταδοτική ασθένεια με πολύ μεγάλη διασπορά και μεγάλη θνησιμότητα. Όσα ακολούθησαν ήταν μια πανωλεθρία της επιστήμης, της λογικής και της δημοκρατίας και ένας θρίαμβος του ψεύδους, του παραλογισμού και της τυραννίας. Και για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε ότι αυτό που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου (κυρίως του δυτικού) δεν είναι μια διάχυτη σωματική ασθένεια αλλά μια διάχυτη πνευματική παρακμή και μια διάχυτη εξουσιαστική βαρβαρότητα που επιβάλλεται πάνω σε μαλθακούς λαούς που έχουν χάσει την αίσθηση των ανώτερων αξιών της ζωής και προτιμούν να ταπεινώνονται χωρίς αντίσταση για να μην χάσουν τα υλικά προνόμια και τις ανέσεις που τους προσφέρει ένας μάταιος και εύθραυστος πολιτισμός – ένας πολιτισμός που τους δημιούργησε μια τέτοια αυταπάτη αδιατάρακτης ευδαιμονίας που τώρα αδυνατούν να δεχτούν ότι εξαπατήθηκαν από το σύστημα και επιμένουν να πιστεύουν στην αυταπάτη παρά το γεγονός ότι το ιατρικό αφήγημα που τους πούλησαν μπάζει από παντού.
Ας κάνουμε ένα οδοιπορικό στην συλλογική ταπείνωση των τελευταίων 22 μηνών.
Μας διέταξαν να φοράμε μάσκες και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να μείνουμε φυλακισμένοι στα σπίτια μας και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να κλείσουμε τα μαγαζιά μας και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να μην πηγαίνουμε στις εκκλησίες και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να κρατάμε αποστάσεις και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να χαιρετάμε με τον αγκώνα και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να παίρνουμε άδεια για να βγαίνουμε από το σπίτι και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να πληρώνουμε παράνομα πρόστιμα και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να μην κυκλοφορούμε βραδινές και νυχτερινές ώρες και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να κάνουμε αδιάκοπα τεστ και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να φοράμε μάσκα στα παιδιά μας για να πηγαίνουν σχολείο και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να τρυπηθούμε με πειραματικά σκευάσματα και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να κηδεύουμε τους νεκρούς μας χωρίς φίλους και γνωστούς και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να ρουφιανεύουμε τους γείτονές μας και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να ξεχάσουμε Σύνταγμα και νόμους και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να υπακούμε κάθε παράλογη και απάνθρωπη εντολή και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να καταστρέψουμε την ζωή μας και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να μισούμε ο ένας τον άλλον και υπακούσαμε.
Μας διέταξαν να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι και υπακούσαμε.
Μας τρομοκράτησαν, μας ξεφτίλισαν, μας ταπείνωσαν, μας εξαπάτησαν, μας κατέστρεψαν, μας έκλεψαν δικαιώματα και ελευθερίες. Και υπακούσαμε.
Μετά από όλα αυτά προκύπτει ένα απλό ερώτημα: που βρίσκεται το όριο; Που είναι το όριο στο οποίο «ένας σκλάβος που σε όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεκτη»;
Μπροστά στο μαστίγιο του αφέντη που ετοιμάζεται για μια ακόμα φορά να πέσει πάνω στο ανυπεράσπιστο σώμα του, ο σκλάβος ή θα σκύψει ή θα σηκώσει κεφάλι. Αν σκύψει, είναι άξιος της μοίρας του. Αν σηκώσει κεφάλι, γίνεται κύριος της μοίρας του.
Σε κάθε περίπτωση κάπου πρέπει να υπάρχει ένα όριο. Κάπου πρέπει να υπάρχει μια εντολή που θα κάνει τον άνθρωπο να πει «ως εδώ!» και να φωνάξει το μεγάλο «ΟΧΙ!». Αυτό που φώναξαν οι γενναίοι πρόγονοί μας στις κρίσιμες στιγμές του Λαού και του Έθνους. Αυτό το «ΟΧΙ» που επιβεβαιώνει ότι το πάθος του Έλληνα για Ελευθερία είναι πάντα ζωντανό, ανώτερο των υλικών εξαρτήσεων και ικανό να νικήσει εχθρούς και τυράννους και να αποδείξει για μια ακόμα φορά ότι τα λόγια του Ποιητή δεν έχασαν την αλήθεια και το νόημά τους:
«Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!»
Ο Γιώργος Ταρασλιάς γεννήθηκε στη Ρόδο τον Μάιο του 1969. Είναι πτυχιούχος της Οικονομικής Επιστήμης από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Ζει με την οικογένεια του στη Ρόδο.
Τα βιβλία έγιναν καταφύγιο από νωρίς στη ζωή του. Σε δύσκολες εποχές είχε την τύχη να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το έργο σπουδαίων λογοτεχνών και στοχαστών: Αλμπέρ Καμύ, Νίκο Καρούζο, Ντοστογιέφσκι, Εμίλ Σιοράν, Κωστή Παπαγιώργη κ.α.
Άρχισε να γράφει από τα δεκαπέντε του. Γράφει κυρίως για λόγους αυτοθεραπείας. Θεωρεί την λογοτεχνία ως μια απόπειρα εξήγησης της ανθρώπινης ύπαρξης και ως μία μέθοδο προσωπικής σωτηρίας.
Δημοσιεύσεις
1. 2016. Άρχισε να δημοσιεύει το 2016, διηγήματα στους συλλογικούς τόμους «Ιστορίες από τα Δωδεκάνησα» 2016, 2017, 2018 – Εκδόσεις Βερέττα
2. 2018. Συμμετοχή με ένα διήγημα στο συλλογικό έργο «Ρόδος, μια συλλογή διηγημάτων με φόντο το νησί των Ιωαννιτών Ιπποτών», 2018 – Εκδόσεις iwrite.gr.
3. 2019. Δημοσίευσε την ατομική συλλογή διηγημάτων «Βραδινές Υποσχέσεις και άλλες ιστορίες» – Εκδόσεις Βερέττα.
4. 2020. Δημοσίευση στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νησίδες» 21ο τεύχος: «Πέντε μικρές προσωπογραφίες».
5. 2021. Δημοσίευσε την συλλογή δοκιμίων και αφηγήσεων «Μανιφέστο αγωνίας» – το χαρακτηρίζει ως έργο «έργο εκτάκτου ανάγκης», μια συλλογή από δοκίμια και αφηγήσεις με βασικό θέμα το φαινόμενο «κόβιντ19» ως ένα σχέδιο ριζικής και πολυεπίπεδης μετάλλαξης της ανθρωπότητας (ιδιωτική έκδοση, 100 αντίτυπα).
6. 2021. Από τον Αύγουστο του 2021 αρθρογραφεί στο news12.gr (58 δημοσιεύσεις).
7. 2021. Από τον Δεκέμβριο του 2021 αρθρογραφεί στο triklopodia.gr (4 δημοσιεύσεις)
