Από την έναρξη της μνημονιακής εποχής δημιουργήθηκαν τα κόμματα ναυαγοσώστες ή κόμματα εντολής από τα κέντρα παγκοσμιοποιημένης εξουσίας.
Υπάρχουν κόμματα που έχουν λάβει μια εντολή. Και αυτή είναι πως θα σώσουν το σύστημα και επίσης δεν θα κατεδαφιστούν τα μεγαλύτερα κόμματα που μπορούν να σχηματίσουν μια ισχνή πλειοψηφία ή είναι κοντά στο άγγιγμα της πλειοψηφίας.
Είναι κόμματα που κτίζονται και ταξινομούνται από φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, ή από αποκοπές άλλων κομμάτων με επαγγελματίες πολιτικούς που έχουν χρεοκοπήσει στην πολιτική τους διαδρομή.
Το ΚΙΝΑΛ, πρώην ΠΑΣΟΚ, περνώντας από πολλές μεταλλαγές και αφού φρόντισε να εφαρμόσει τα παλιά τεχνάσματα των παλιών εταιρειών, δηλαδή άλλαξε το ΑΦΜ του για να εμφανιστεί με νέο νομικό πρόσωπο και ως κόμμα με καθαρούς οικονομικούς ισολογισμούς, παρουσιάστηκε με μπόλικη «φρεσκαδούρα» διεκδικώντας την εμπιστοσύνη από του Έλληνες ψηφοφόρους.
Οι κάποιες αριστερόστροφες γραμμές που διέθετε στο παρελθόν έχουν ξεπεραστεί και ταυτίζεται με δεξιόστροφες αντιλήψεις και με φραστικό καιροσκοπικό που ακυρώνει τις παλιές του ρήξεις με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Όλες αυτές βέβαια οι μεταμορφώσεις του, είχαν συμβεί ήδη από στις μέρες του Κ. Σημίτη, και συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση και από τους διαδόχους του.
Στη μνημονιακή εποχή έδειξε ότι αποτελούσε το πιο σταθερό σωσίβιο του συστήματος και επιβεβαίωσε τον σχεδιασμό ότι η πολιτική θεμελιώνεται σε μια «συναιτεριστική επιχείρηση» κομμάτων ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί η δύναμη της εξουσίας.
Ως κόμμα εξουσίας για πολλά χρόνια έχει κυτταροποιηθεί στην αντίληψη ότι πρέπει να βρίσκεται στη νομή, διαχείριση και λήψη των εκτελεστικών αποφάσεων.
Επιπλέον λόγω άσκησης της εξουσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε διαμορφώσει ένα επιτελείο ανθρώπινου δυναμικού που διαχειριζόταν τη διοίκηση των κρατικών υποθέσεων, τους ελέγχους, τις εφαρμοστικότητες, τις τεχνοκρατικές δεξιότητες και είχαν (οι παραπάνω επιτελικές δυνάμεις) αναπτύξει μια ικανότητα να απαντούν σε πολιτικές ανάγκες και προβλήματα που έδιναν λύσεις προς όφελος πάντα των βαρόνων της οικονομίας και των συμφερόντων των συμμαχικών δυνάμεων μας.
Έτσι υπήρχε ένα επιτελείο ανθρώπων από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ που μπορούσε να μετακινηθεί και σε άλλα κόμματα εξουσίας και αυτό το είδαμε και με τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα με τη ΝΔ.
Όμως αυτές οι επιτελικές–διαχειριστικές δυνάμεις (οι μάνατζερ της διοικητικής επιστήμης) του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ είχαν τόσο πολύ αυτονομηθεί από τις κοινωνικές λειτουργικότητες τους, που δρούσαν ως φύλαρχοι δημοσίων υποθέσεων.
Προσφάτως με τη νέα ηγεσία του, το ΚΙΝΑΛ ξαναμπαίνει δυναμικά στη διεκδίκηση της εξουσίας γιατί αποτελεί και επιθυμία των βαρόνων της οικονομίας. Έτσι οι καναλάρχες και οι εκδότες διογκώνουν τα εκλογικά ποσοστά του, προκειμένου να παρασύρουν απογοητευμένους των δύο κομμάτων της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ και να εμπιστευτούν το ΚΙΝΑΛ.
Ωστόσο υπάρχει μια αξεπέραστη αδυναμία για το ΚΙΝΑΛ, πρώτον είναι η έλλειψη επικοινωνίας του αρχηγού του ΚΙΝΑΛ, με το παγερό πρόσωπο του, με τις ρετρό ξύλινες κομματικές ρητορείες του, με τους τακτικισμούς του πότε με τον χωροφύλακα και πότε με τον αστυφύλακα, δηλαδή πότε με τον ΣΥΡΙΖΑ και πότε με τη ΝΔ και δεύτερον δεν διαθέτει καμία πολιτική πρόταση.
Το ΚΙΝΑΛ διατηρεί έναν έντονο κομματοκεντρισμό, αποτελεί έναν μηχανισμό με προτεραιότητες όχι στις λαϊκές κοινωνικές αξίες αλλά σε εξυπηρέτηση σκοπών της Ελίτ της χώρας και ως εκ τούτου στο εξής θα υπάρχει μόνο ως κόμμα σωσίβιο, ή ως κόμμα ναυαγοσώστης.
Επιπλέον αποτελεί ένα κόμμα που δεν θα διαμορφώνει κυβερνητικές πολιτικές αλλά θα παίρνει εντολές και θα συμπράττει, σε συγκυβερνητικές διαχειρίσεις κατ’ εντολή των παγκοσμιοποιημένων πλάνων για να στηριχθεί κάποιος εξουσιαστικός μηχανισμός.
Και επειδή σήμερα η πολιτική αποτελεί συμπληρωματικό σύστημα παραγόντων που διυλίζονται στο σπιράλ της εξουσίας (όπως θα έλεγε ο Μ. Φουκώ) το ΚΙΝΑΛ είναι ένας παράγοντας που θα διασφαλίζει σταθερά την τυπολογία της εξουσίας.
