Serguei Karaganov.Reseau International.11-2-22
[Το ακόλουθο άρθρο του παραγγέλθηκε από τους Financial Times που κατόπιν το απέρριψαν. Στη συνέχεια δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα “Ρωσία στις Παγκόσμιες Υποθέσεις” και από το RT.Συντάκτης του είναι ένας άνθρωπος που έχει το αυτί του Πούτιν, ο καθηγητής Σεργκέι Καραγκάνοφ, επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας.]
Μετάφραση/ εισαγωγή: Μ. Στυλιανού
Τα ρωσικά στρατεύματα κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία δεν θα εισέλθουν στη χώρα. Απλά δεν θα είχε νόημα. Η κατάληψη εδαφών που καταστράφηκαν από τις αντεθνικές και διεφθαρμένες κυβερνώσες ελίτ της χώρας θα ήταν ένα από τα χειρότερα σενάρια. Τα στρατεύματα είναι εκεί για να αποτρέψουν μια νέα επίθεση εναντίον των δημοκρατιών του Ντονμπάς. Εάν συμβεί αυτό, ο στρατός του Κιέβου θα καταστραφεί και ό,τι έχει απομείνει από το ήδη χρεοκοπημένο κράτος πιθανότατα θα καταρρεύσει. Αυτά τα στρατεύματα και άλλα στρατιωτικό-τεχνικά μέσα, όπως το έθεσαν ευγενικά οι Ρώσοι στρατηγοί, είναι εκεί για να αυξήσουν την πίεση στους σκηνοθέτες του κουκλοθέατρου και όχι στις μαριονέτες.
Η Ρωσία μπορεί να υπολογίζει στην εξαιρετικά αυξημένη στρατιωτική ικανότητά της, η οποία πιθανότατα θα της δώσει αυτό που δυτικοί ειδικοί αποκαλούν “κυριαρχία με κλιμάκωση” στην Ευρώπη και σε άλλους τομείς ζωτικού ενδιαφέροντος. Γνωρίζουμε επίσης ότι το άρθρο 5 του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου είναι απολύτως κούφιο – διαβάστε το – παρά τη χιονοστιβάδα διαβεβαιώσεων. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πολεμούσαν σε καμία περίπτωση στην Ευρώπη ενάντια σε μια πυρηνική χώρα, με κίνδυνο μιας καταστροφικής αντίδρασης. Μελέτησα την ιστορία της ανάπτυξης της πυρηνικής στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιπλέον, η Ρωσία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την Κίνα, η οποία ενισχύει σε μεγάλο βαθμό τις στρατιωτικές-πολιτικές ικανότητες και των δύο χωρών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ εξακολουθούν να απορρίπτουν τις δίκαιες προτάσεις της Ρωσίας – να σταματήσουν την επέκταση του ΝΑΤΟ, η οποία θεωρείται απολύτως απαράδεκτη και συνεπάγεται μεγάλο κίνδυνο πολέμου, σταματώντας την ανάπτυξη επιθετικών όπλων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, επιστρέφοντας στο status quo ante του 1997, όταν υπεγράφη ο νόμος Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Οι αντιπροτάσεις των ΗΠΑ σχετικά με τις συνομιλίες για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και τον έλεγχο των όπλων φαίνονται καλές, αλλά δεν έχουν νόημα. Τα είχαμε ήδη πριν.
Είμαστε επίσης υπεύθυνοι για τη δημιουργία της τρέχουσας προπολεμικής κατάστασης – όντας αδύναμοι και έχοντας εμπιστευτεί τους δυτικούς εταίρους μας. Αυτό δεν ισχύει πλέον.
Γνωρίζουμε επίσης ότι ενώ το ΝΑΤΟ ήταν αρχικά μια αμυντική συμμαχία, εκφυλίστηκε σε μια επιθετική συμμαχία μετά τον βομβαρδισμό όσων είχαν απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία, την επίθεση του Ιράκ από τα περισσότερα μέλη της συμμαχίας, την επίθεση κατά της Λιβύης, αφήνοντας πίσω εκατοντάδες χιλιάδες έρημες και κατεστραμμένες περιοχές.
Το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί άμεση απειλή. Παρατηρήσαμε τις πολεμικές της ικανότητες στο Αφγανιστάν. Αλλά το βλέπουμε ως έναν επικίνδυνο ιό που εξαπλώνει επιθετικότητα και τρέφεται από αυτόν. Είναι επίσης σαφές ότι όσο πιο κοντά φτάνει στα σύνορά μας, τόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να γίνει. Η Ρωσία συνέτριψε όλους τους ευρωπαϊκούς συνασπισμούς που προσπαθούσαν να την νικήσουν – τους τελευταίους με επικεφαλής τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ. Αλλά δεν θέλουμε άλλο πόλεμο. Ακόμα κι αν δεν είναι στην περιοχή μας.
Το σύστημα ασφαλείας στην Ευρώπη, το οποίο χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Δύση από τη δεκαετία του 1990, όταν δεν υπεγράφη συνθήκη ειρήνης μετά το τέλος του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου, είναι επικίνδυνα ασταθές.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι επίλυσης του περιορισμένου ουκρανικού προβλήματος. Η επιστροφή της χώρας στη μόνιμη ουδετερότητα, οι νομικές εγγυήσεις αρκετών βασικών χωρών του ΝΑΤΟ ότι δεν θα ψηφίσουν ποτέ για περαιτέρω διεύρυνση του μπλοκ. Οι διπλωμάτες, υποθέτω, έχουν μερικούς άλλους. Δεν θέλουμε να ταπεινώνουμε τις Βρυξέλλες επιμένοντας να αποκηρύσσουμε την δολερή παραίνεσή τους για απεριόριστη επέκταση του ΝΑΤΟ. Όλοι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της ταπείνωσης των Βερσαλλιών. Και υπάρχει φυσικά, η εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ.
Αλλά το έργο είναι μεγαλύτερο: να οικοδομήσουμε ένα βιώσιμο σύστημα στα ερείπια του παρόντος. Και χωρίς να καταφύγουμε στα όπλα, φυσικά. Πιθανώς στο ευρύτερο πλαίσιο της Ευρύτερης Ευρασίας. Ρωσία χρειάζεται μια ασφαλή και φιλική δυτική πλευρά στον μελλοντικό παγκόσμιο ανταγωνισμό. Η Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία ή ακόμη και εναντίον της έχασε γρήγορα τις διεθνείς θέσεις της. Αυτό προέβλεψαν πολλοί τη δεκαετία του 1990, όταν απορρίφθηκε η προσφορά ένταξης της Ρωσίας «μαζί, όχι μέσα, είμαστε πολύ μεγάλοι και πολύ περήφανοι». Αλλά πάντα υπάρχει μια πιθανότητα.
