Κυριακή της παραβολής του Ασώτου υιού σήμερα, ή του ευσπλάχνου Πατέρα, αγαπημένοι μας αδελφοί. “Το Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων” μας προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία, τον δρόμο της ολοκληρωμένης μετάνοιας, της γεμάτης από πίστη ορθή και ταπεινό φρόνημα στην αγκαλιά του Κυρίου μας. Άσωτοι γινόμαστε όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, λίγο ή πολύ. Άσωτοι, είτε στις πράξεις, είτε στο φρόνημα και στους λογισμούς, είτε στην Πίστη!
Αυτήν δυστυχώς την τελευταία και φρικτή ασωτία στα της Πίστεως, ζει στη χειρότερη μορφή της ιστορίας το Ορθόδοξο Χριστιανικό πλήθος σήμερα. Πρόκειται για μία πνευματική εκπόρνευση, μια ασωτία άνευ προηγουμένου, μια Αποστασία, που καθιστά αδύνατη ακόμα και την επιστροφή!! Εννοούμε εδώ ειδικά, αυτήν την πρωτοφανή, την εμβολιαστική, ενυπόγραφη, επίσημη, ψυχική και σωματική πορνεία με τον διάβολο δια του σφραγίσματός του! Την πορνεία που επικυρώνεται και με πιστοποιητικό! Διότι οι πόρνες μόνο κρατούν πιστοποιητικό υγείας! Την πορνεία, που δεν αφήνει πια τον νου μας να έρθει “εις εαυτόν”!
Ο Σατανάς, ήδη από τις μέρες μας, για να πλανήσει και τους εκλεκτούς, προσφέρει υποκριτικά την θανάσιμη αγκαλιά του στον άσωτο κόσμο έχοντας το προσωπείο του Σωτήρα και του Πατέρα!
Προσπαθεί δηλ. να μιμηθεί την αγάπη του Χριστού, λέει ναι στη μετάνοια, ναι στη μυστηριακή ζωή της “Εκκλησίας”, μόνο που αυτήν την “Εκκλησία” την έχει μετατρέψει σε πόρνη, την πόρνη γυναίκα του 2ου και του 17ου κεφ. της Αποκαλύψεως. Έχει πολλά προσωπεία ο καταραμένος. Συνήθως δείχνει τελευταία και σε παγκόσμια κλίμακα, το σκοτεινό του πρόσωπο, σκορπά τον φόβο, εκβιάζει, απειλεί. Άλλοτε όμως παίρνει το προσωπείο του κήρυκα της Αλήθειας και εύκολα παραπλανά και τους πιο εκλεκτούς! Ντύνεται με ταπεινά και τριμμένα ράσα, φορεί μακριές γενειάδες, μάσκες γλυκών προσώπων, ορθοδόξων και παραδοσιακών ιερέων, αγωνίζεται δήθεν κατά της υποχρεωτικότητας, κατά της διαφθοράς, προτρέπει τον κόσμο να εξομολογείται, να μετανοεί…όμως ποτέ δεν αφήνει αυτό να γίνεται σωστικά και ολοκληρωμένα, αλλά χλιαρά, μισά και διαστροφικά, αφού τα πάντα πια τελούνται κάτω από τον μολυσμό της Πίστεως και των Μυστηρίων της!
Πώς άραγε αδελφοί, θα μπορέσουμε να σωθούμε απ’ αυτές τις παντού και τόσο καλοστημένες παγίδες του;
Ποιοί είναι οι άσωτοι που μπορούν να ελπίζουν και ποιοι αυτοί που δεν μπορούν να επιστρέψουν ποτέ πια στην θέα του Θεού Πατέρα; Ποιοί μόνο μπορούν να επικαλούνται το όνομα του Θεού Πατέρα και ποιοί δεν πρέπει, γιατί κολάζονται περισσότερο; Πώς πάλι χάνουν όλο το μισθό τους κάποιοι θεωρούμενοι πρεσβύτεροι ομολογητές, αυτοί δηλ. που νομίζουν ότι χρόνια τώρα υπηρετούν θυσιαστικά την Εκκλησία του Χριστού; Πώς η μεγάλη αγάπη του Θεού γίνεται ταυτόχρονα και μεγάλη κόλαση στις απρόσεχτες και απροετοίμαστες ψυχές; Γιατί η συνεχής πνευματική πορνεία με την Αίρεση καθίσταται τελικά ασυγχώρητη; Γιατί όσοι συνεχίζουν να κοινωνούν από ανάγκη σε “παραδοσιακούς” ιερείς του βολέματος είναι βαριά άσωτοι και κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά; Το ότι υπάρχουν σήμερα αιώνια άσωτοι και δίχως ελπίδα επιστροφής, αυτό είναι ακραίο και αιρετικό; Τί μας λένε οι Άγιοι, που δεν ήταν βεβαίως αιρετικοί; Ποιοί πνευματικά πόρνοι έχουν τώρα δυνατότητα μετανοίας; Γιατί ο Θεός Πατέρας δεν μπορεί να σώσει όλους όσους μεταμελούνται;
Αυτά τα καυτά και επίκαιρα θέματα, θα προσπαθήσουμε να δούμε συνοπτικά, καλοί μας φίλοι, με την χάρη του Θεού και τη βοήθεια των Αγίων μας μέσα από τα ιερά Αναγνώσματα της σημερινής Κυριακής.
Α. ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΙ ΑΣΩΤΟΙ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ.
Μη ξεχνάμε πως ο Χριστός μας αυτήν την παραβολή του Ασώτου την είπε απευθυνόμενος στους τότε Φαρισαίους, αλλά την λέει και στους υποκριτές κάθε εποχής, που εικονίζονται στο πρόσωπο του μεγάλου αδελφού του ασώτου, τους πάντοτε ζηλόφθονους και άσπλαχνους, αυτούς που ποτέ δεν αισθάνονται τον Θεό σαν Πατέρα τους, αλλά τον βλέπουν σαν κάποιον που του δίνουν και τους χρωστάει.
Γι’ αυτό και πολύ συχνά, επειδή τον κατηγορούσαν που έκανε παρέα και συνέτρωγε με αμαρτωλούς, πολλοί εκ των οποίων μετανοούσαν ειλικρινά, τους έλεγε, ότι “οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού ” ( Ματθ.21, 31)
Πράγματι, πόσοι μεγάλοι πόρνοι στην ιστορία δεν αναδείχθηκαν δια της ειλικρινούς και γνήσιας μετάνοιας μεγάλοι Άγιοι; Και πόσοι πάλι δήθεν ηθικοί, εγκρατείς, δίκαιοι, νηστευτές και ασκητές δεν κολάστηκαν;
Ο νεώτερος άσωτος αδελφός της παραβολής, σεβαστοί μας αναγνώστες, είχε αρχικά γνήσια εμπειρία της αγάπης του Θεού Πατέρα, έζησε μέσα στην Εκκλησία, έλαβε κι αυτός τα θεία χαρίσματα, απλώς μια μέρα θέλησε να αυτονομηθεί, να φύγει μακριά, να ζήσει όπως κακώς επιθύμησε, να δοκιμάσει τους καρπούς της αμαρτίας. Γι’ αυτό και όταν έχασε τα πάντα, όταν έφτασε στον πλήρη εξαχρείωση, θυμήθηκε τον καλό του Πατέρα, του οποίου είχε βιώσει την άμετρη αγάπη, ήρθε πρώτα σε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, σηκώθηκε αμέσως από την πτώση του, και έτρεξε χωρίς καθυστέρηση, με συντριβή, με βαθιά ταπείνωση και μετάνοια στην θεία αγκαλιά. Έτσι ξαναβρήκε πάλι τον χαμένο του εαυτό!
Ο βαθμός της μετάνοιας, αδελφοί, κάνει τη διαφορά. Και εννοείται μιας μετάνοιας, που μόνο πάνω στο έδαφος της Ορθοδοξίας μπορεί να αναπτυχθεί! Δεν υπάρχει καλλιέργεια μετάνοιας στους αβάπτιστους και αιρετικούς!
Πόσο θαυμαστές δεν είναι οι αντιθέσεις των ιερών διηγήσεων πάνω στο θέμα μας αυτό!
Η πόρνη του Ευαγγελίου λίγο πριν το θείο Πάθος, με μύρα, δάκρυα και θερμή αγάπη γίνεται αγία και σώφρων, ενώ ο Μαθητής εκ των 12, ο Απόστολος και θαυματουργός, προδότης! Ο ένας ληστής δίπλα στον Σταυρό του Χριστού γίνεται ευγνώμων και με τη μετάνοια και την ομολογία του, ο πρώτος πολίτης του Παραδείσου!, ενώ ο άλλος κακούργος, στο ίδιο περιβάλλον και με τις ίδιες αμαρτίες, τελικά βλασφημεί και χάνεται! Δύο πάλι άνθρωποι στις μέρες μας, πέφτουν στη σωματική πορνεία, ο ένας μετανοεί ολόψυχα και αξιώνεται ακόμη και των θείων μυστηρίων, ο άλλος απλώς μεταμελείται, δίχως όμως βαθιά αλλαγή, επιφανειακά και χλιαρά, και στερείται για πολλά χρόνια της Θείας Κοινωνίας!
Εμείς άραγε αδελφοί, που αξιωθήκαμε να γεννηθούμε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και να γνωρίζουμε την μόνη σώζουσα αλήθεια, άραγε τί καρπούς μετανοίας και με πόση θερμότητα καρδιάς τους προσφέρουμε στον Χριστό; Τον υπηρετούμε από αγάπη και ευγνωμοσύνη, ή μήπως από φόβο ή για να κερδίσουμε κάποια θέση; Σηκωνόμαστε από τις πτώσεις μας οριστικά ή ξαναγυρνάμε στα ίδια πάθη; Τρέχουμε ταπεινωμένοι και χωρίς θελήματα να βάλουμε μια καινούρια αρχή; Μήπως νομίζουμε ότι επειδή δεν σκοτώσαμε, ούτε κλέψαμε, ούτε μοιχέψαμε, θα σωθούμε εύκολα; Μήπως βλάσφημα πάλι θεωρούμε ότι ο Χριστός είναι μόνο απέραντη αγάπη και ποτέ θεία δικαιοσύνη; Μήπως δεν θέλουμε να δούμε τον τρόπο της γνήσιας μετάνοιας, που ελκύει το μέγα έλεος;
Αλλοίμονο αδελφοί!
Μας λένε οι Άγιοι Πατέρες, ότι ο Θεός αγαπά ιδιαίτερα τον μεγάλο αμαρτωλό, που όμως μετανοεί ειλικρινά, παρά τον όντως δίκαιο και ευσεβή, που δεν μετανοεί με συντριβή! Ο καθαρός στα μάτια του είναι ο πρώτος, μας λένε, ενώ ο δεύτερος, ο υποκριτής και άσπλαχνος, είναι ο πραγματικά αμετανόητος άσωτος!
Ποιόν απ’ τους δυο εμείς θα μιμηθούμε; Πού να βρεις σήμερα μετάνοια, στον καιρό όπου χάθηκε και αλλοιώθηκε η Πίστη; Αδελφοί ασφράγιστοι, ας μετανοήσουμε τώρα, ας μετανοούμε βαθιά, μή χάσουμε την ψυχή μας νομίζοντας ότι εξομολογούμαστε και κοινωνάμε, ότι ομολογούμε και αγωνιζόμαστε, όντες άρρωστα μέλη της πόρνης κρατικής Εκκλησίας ή των σχισματικών παρασυναγωγών. Άραγε προβληματίζεται κανείς γι’ αυτό; Κάνει προσπάθειες να βρει την αληθινή πατρική αγκαλιά του Θεού, τον διωκόμενο τώρα Κύριο, ο οποίος αναπαύεται μόνο στην κρυμμένη Εκκλησία των νέων “κατακομβών”, ή μήπως βρίσκει πιο εύκολη τη δηλητηριώδη αγκαλιά του κακού πατριού, δηλ. τους κρατικούς ναούς και ιερείς της επικρατούσας Παναίρεσης;
Β. Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ.
Είδαμε και ακούσαμε στα ιερά Αναγνώσματα σήμερα πόσο βδελυκτή είναι η σωματική πορνεία και πόσο μας απομακρύνει από τον Θεό. “Φεύγετε την πορνείαν”, μας φώναξε ο Απόστολος Παύλος! Είδαμε όμως στο πρόσωπο του ασώτου και την δύναμη της αληθινής και ολοκληρωμένης μετάνοιας!
Ο Κύριος δηλ.τον πορνεύσαντα νεώτερο γιο της παραβολής, αμέσως, όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά και τον έκανε ομοτράπεζό του στη Θ.Κοινωνία!, ακριβώς επειδή είδε την
τέλεια και καθαρή του μετάνοια, την οριστική αποστροφή της αμαρτίας.
Υπάρχει όμως αγαπητοί και μια άλλη πορνεία και μοιχεία πνευματική, που πολύ δύσκολα θεραπεύεται. Αυτή δυστυχώς και συνήθως, χωρίζει εντελώς τον άνθρωπο από τον Θεό και τον στερεί της δυνατότητας
να σωθεί! Αυτή είναι η πορνεία της σχέσης μας και κοινωνίας με την Αίρεση, που μπορεί να καταστεί, αν δεν προσέξουμε, ασυγχώρητη, διότι η παγίωση στην Αίρεση σημαίνει συνεχής βλασφημία του Αγίου Πνεύματος!
Όταν τυχόν γίνει από απλή άγνοια ή απροσεξία, χωρίς να υπάρχει προσκόλληση και εμμονή, μπορεί ΙΣΩΣ κάποιος να φωτισθεί, να επιστρέψει και να σωθεί! Όταν όμως η πνευματική αυτή μοιχεία γίνει εν γνώσει, γίνει κακή συνήθεια, γίνεται επίσης απροκάλυπτα και δημοσίως, τότε καθίσταται εντελώς ανίατη, ασυγχώρητη και θανατηφόρα! Στην εποχή μας αδελφοί ζούμε κάτι χειρότερο κι από την κάθε Αίρεση, ζούμε την επίσημη επιβολή του χαράγματος του Αντιχρίστου!
Όταν λοιπόν, φίλε μου, ο κακός πατριός διάβολος, κατά απομίμηση του Θεού Πατέρα, σου φορέσει στο χέρι σου το δικό του δαχτυλίδι, δηλ. τη σφραγίδα του επίσημου αρραβώνα μαζί του, αφού μπει δηλ. ο ίδιος μέσα στο αίμα και στα κύτταρά σου, τότε, αγαπητέ, δεν υπάρχει πια πλήρης επιστροφή στην πρώτη σου κατάσταση! Τίποτε δεν σε ωφελεί τότε! Διότι έχασες αιώνια το θείο Φως, το Άγιο Πνεύμα, το εισιτήριο για τη βασιλεία των ουρανών!
Ω τότε!, ο πολυεύσπλαχνος και παντοδύναμος Κύριος δεν μπορεί πια να επέμβει, δεν γίνεται τίποτα, δεν αγιάζεται πλέον ούτε καθαρίζει αυτού του είδους η ακαθαρσία! Ο ένοικος μέσα σου Εωσφόρος δεν θα σε αφήσει ποτέ να μετανοήσεις, κανείς πια δεν μπορεί να σε λυτρώσει, ούτε η Παναγία, ούτε Άγιος, ούτε Άγγελος, διότι μόνος σου παραδόθηκες από τώρα στην αιώνια κόλαση! Το μόνο που μπορείς να παλέψεις είναι η ελάφρυνση της αιώνιας θέσης σου εκεί, η μικρότερη δυνατή τιμωρία. Πώς; Με την άσκηση ελεημοσυνών, τον συνεχή κλαυθμό, τις μεταμεσονύκτιες μετάνοιες, την άρνηση όλων των δικαιωμάτων του εμβολιασμού, την έγγραφη και δημόσια ομολογία σου και την οριστική εννοείται αποχή σου από τα άγια μυστήρια, τα οποία σαν φωτιά κατακαίνε τους φανερά ασεβείς!
Δρόμος με επιστροφή είναι μόνο η από άγνοια άσωτη σχέση σου με την Αίρεση, όταν όμως μάθεις και συνεχίζεις να ερωτοτροπείς μαζί της, δηλ. να εκκλησιάζεσαι και να κοινωνείς εκεί που μνημονεύονται Αιρετικοί, ή εκεί που κοινωνούν οι κολασμένοι του εμβολίου, κολάζεσαι αδελφέ! Κι ας είσαι παραδοσιακός και Ορθόδοξος σε όλα σου!
Ούτε πάλι εσύ, ο αδιάφορα σφραγισμένος του νέου δηλητηρίου μπορείς να λες το “Πάτερ ημών” ή το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με”, διότι ο λόγος του Θεού παραγγέλει: “ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου” ( Β’ προς Τιμόθεον 2, 19). Το χάραγμα του αντιχρίστου εμβολίου είναι συμμετοχή σε μια παγκόσμια αδικία, τυραννία και γενοκτονία, είναι όμως και αδικία με την έννοια της απομάκρυνσης από την Αλήθεια, αυτήν την έννοια έχει η λέξη αδικία εδώ. Μάταια λοιπόν επικαλούνται τον Θεό Πατέρα οι αρνητές του Χριστού εμβολιασμένοι και οι φίλοι των Αιρετικών, η προσευχή τους μας λένε οι Άγιοι ( Άγιος Γρηγόριος Νύσσης) πηγαίνει στον πατέρα των πράξεών τους, τον Διάβολο! Εκεί πηγαίνει και η λατρεία τους!
Δεν έχει λοιπόν αξία, αδελφέ, αν λες προσευχές, ούτε αν πιστεύεις ορθά, ούτε αν μεταμελείσαι απλώς, αλλά ποιες είναι οι πράξεις της Πίστης και της όποιας μετάνοιάς σου ενώπιον του Θεού. Διότι κάποιες απρόσεκτες πράξεις σου μπορεί να έχουν αιώνιο αντίκρυσμα, θάνατο πνευματικό χωρίς επιστροφή! Μη λοιπόν επαναπαύεσαι με τον λογισμό ότι για όλα υπάρχει μετάνοια! Το θέμα είναι τι είδους μετάνοια ενεργείς, διότι ολόκληρη και τέλεια δεν γίνεται χωρίς τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, που την έχασες οριστικά! Η μισή πάλι μετάνοια ποτέ δεν σώζει αδελφέ μου, το κατάλαβες;
Δεν γίνεται τίποτε μετά! Φωνάζει ο Άγιος Παΐσιος, αιώνια βάσανα από τώρα, φωνάζει ο Ευαγγελιστής της αγάπης και όλοι μαζί οι Άγιοι, όπως τα έχουμε πει αμέτρητες φορές! Μετάνοια από μετάνοια έχει μεγάλη διαφορά! Αν η αληθινή μετάνοια δύσκολα συναντάται και στους πιο ενάρετους πιστούς, πόσο αδύνατη σκέψου γίνεται στους χλιαρούς και πόσο στους σφραγισμένους μέσα στο αίμα τους ασεβείς!
“Ει ο δίκαιος μόλις σώζεται, ο ασεβής και αμαρτωλός πού φανείται;” ( Παροιμ.11,31 και Πετρ.Α’ 4,18)) Ούτε ο Θεός δεν μπορεί εκεί να επέμβει! Όταν εσύ, φίλε μου, επέτρεψες στον Σατανά να χαράξει τον αριθμό του στα σπλάχνα σου, πώς μετά θέλεις να έρθει να κατοικήσει μέσα σου ο Χριστός; Και να θέλεις τώρα, δεν γίνεται! Και αν δεν ήξερες, πάλι δεν συγχωρείσαι, διότι απλά δεν υπάρχει άγνοια του Θείου Νόμου στον πιστό, μόνο αδιαφορία! Απλώς τιμωρείσαι πιο ελαφρά! Ο Χριστός μας, να θυμάσαι, δεν κατοικεί σε ακάθαρτες ψυχές! Σε θέλει όλον δικό του! Εσύ θέλεις να είσαι και με τον κόσμο και με τον Χριστό;
Αν θεωρείς μετάνοια μια απλή εξομολόγηση, ή έναν μεγάλο έστω τυπικό κανόνα, είσαι πάλι πολύ γελασμένος! Και μάλιστα, όσο πιο κοντά έρχεσαι στην αγάπη του Θεού, όσο πιο πολύ δηλ. άπτεσαι αναξίως των θείων μυστηρίων, τόσο πιο πολύ κόλαση προσθέτεις στην ψυχή σου και στην ψυχή του “πνευματικού” σου! Ψυχή και σώμα που μπολιάστηκε από το σατανικό υγρό της σφαγής αθώων, που δέχθηκε νούμερο μέσα της αρνούμενη το άγιο βάπτισμα, είναι μόνιμη εστία του Πονηρού και ποτέ πια κατοικία του Χριστού!
Αν δεν πιστεύεις στον ξεκάθαρο λόγο του Θεού και στις αμέτρητες προειδοποιήσεις των Αγίων, μην περιμένεις σωτηρία! Αν τα εξηγείς όλα με τη λογική σου ή με τις θεωρητικές γνώσεις σου, δίχως σοφία Θεού, πάλι πλανάσαι οικτρά!
Αδελφέ μου, ο διάβολος έχει στήσει σήμερα τέλεια το σκηνικό της εύσπλαχνης αγκαλιάς! Όλα στο όνομα της αγάπης τα ενεργεί τώρα, στο όνομα της ελευθερίας και της δυνατότητας της μετανοίας, για να σε κολάσει. Έχει τις στολές του, τα υποδήματα, τους ναούς, τα μυστήρια, όλα φανταχτερά, όλα στο όνομα του Χριστού, που λες ότι αγαπάς! Μόνο ένα σου ζητάει υποχρεωτικά και εξαναγκαστικά, να τον προσκυνήσεις μια φορά! Να σφραγιστείς σαν δικός του, να φορέσεις το δαχτυλίδι του, που δεν αφαιρείται ποτέ, να πάρεις το χάραγμά του δηλ. μέσα σου, στο νου και στις πράξεις σου, και μετά κάνε ό,τι πιο πνευματικό, ό,τι πιο άγιο επιθυμείς! Δεν σε φοβάται τότε πια, διότι αυτό που ήθελε στο πήρε χωρίς να το καταλάβεις! Πούλησες ταλαίπωρε την αιώνια ψυχή σου για ένα τσίμπημα, για μια σφραγίδα! Υπάρχει κάτι πιο ανόητο και πιο φρικτό απ’ αυτό;
Για έναν αριθμό, με τον οποίον ταυτίζεσαι, να χάνεις τα πάντα! Και αυτήν τη ζωή και την άλλη! Τί κρίμα!
Γ. ΟΙ ΑΣΩΤΟΙ ΤΩΝ ΝΑΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΕΓΩΪΣΜΟΥ.
Υπάρχουν βέβαια χιλιάδες πνευματικά άσωτοι και πόρνοι αδελφοί, οι οποίοι από αδυναμία, ή άγνοια ή κακή συνήθεια, ή δειλία, ή βόλεμα ψυχολογικό, συνεχίζουν να κοινωνούν σε ναούς δήθεν αξίων ιερέων, που αντιτάσσονται λένε στα βλάσφημα μέτρα, όμως μνημονεύουν ψευδώς ενώπιον του Θεού και εν γνώσει τους, Αιρετικούς επισκόπους, δεν κάνουν δηλ. το χρέος τους να αποφύγουν σαν φίδια τους προδότες στην Πίστη προεστώτες τους. Αυτοί οι αδελφοί αμαρτάνουν θανάσιμα, διότι ενώ ξέρουν ότι οι ιερείς τους κακώς μνημονεύουν και διακονούν τη νέα κρατική Εκκλησία, την παραδομένη στην Πανθρησκεία και τον επίσημα καταδικασμένο Οικουμενισμό , αυτοί συνεχίζουν να στηρίζουν τη δειλία και όχι την ολοκληρωμένη ομολογία!
Δεν καταλαβαίνουν πως ο Χριστός τώρα δεν μας θέλει δειλούς και χλιαρούς, αλλά θερμούς και ακριβείς φύλακες της Πίστεως;
Δυστυχώς σ’ αυτό τους παρασύρουν σύγχρονοι γέροντες και θεολόγοι, που εσκεμμένα κατηγορούν την ακρίβεια στα Πατερικά προστάγματα σαν σχίσμα και ζηλωτισμό! Τους λένε να κάνουν ένοχη υπομονή και όχι το επιτακτικό χρέος τους! Τους στέλνουν να αγιάζονται ακόμα και από εμβολιασμένους κατ’ ανάγκην ιερείς, όπως λένε! Τους στέλνουν εν γνώσει τους στην Αίρεση και θεωρούν τους Οικουμενιστές ως μεταδίδοντας Θεία Χάρη! Επικαλούνται πρόσκαιρες οικονομίες Αγίων Πατέρων για να στηρίξουν την μόνιμη και κάκιστη οικονομία, μάλλον δε την βδελυρή παρανομία τους ενώπιον του Θεού! Θέλουν να φαίνονται αγιώτεροι και πιο σοφοί από τους Αγίους μας, που ομόφωνα μας λένε το πρέπει και όχι αν θέλεις να φύγεις, ούτε πάλι το κάνε υπομονή μέσα στην Αίρεση!
Αυτοί οι καλοπροαίρετοι αδελφοί μας φυσικά και μπορούν εύκολα να επιστρέψουν σε μετάνοια, αρκεί και μόνο να μην επιστρέψουν ποτέ στον βλάσφημο εκκλησιασμό τους!
Να μην ξανακοινωνήσουν από τέτοιους ιερείς ποτέ, μέχρι να τους αναγκάσουν να παραιτηθούν και να ομολογήσουν και να χωριστούν έστω και τώρα ιεροκανονικά και ολοκληρωμένα από όλη την Κρατική Σύνοδο.
Πολλοί “πρεσβύτεροι” πάλι, δήθεν ομολογητές αδελφοί, που καυχώνται για το πόσα χρόνια κάνουν αντιαιρετικούς αγώνες, νομίζουν ότι μόνο αυτοί ξέρουν την ακρίβεια, ζηλεύουν δε τους νεώτερους στον καλόν αγώνα της ομολογίας, πάσχουν μάλιστα από κρυφό εγωϊσμό και αδιακρισία! Αυτοί ας προσέξουν πολύ, διότι κάθε αρετή τους, αν στερηθεί της ταπεινοφροσύνης, μετατρέπεται σε κακία!
Όλοι μας τέλος, αγαπητοί, ας αναλογιστούμε με πόσο θείο φόβο και τρόμο πρέπει αυτές τις μέρες να βαδίζουμε τον καλό αγώνα, με πόσο τέλεια υπομονή και μετάνοια, με πόσο θερμή πίστη και ελπίδα, με πόσο καρδιακή προσευχή, με πόσο άγρυπνη προσοχή.
Δεν αρκεί να επαναπαύεσαι ότι δεν πορνεύεις σωματικά, ή εσύ πάλι ότι δεν πορνεύεις πνευματικά. Τέλειο τώρα σε θέλει ο Χριστός σε όλα, προπαντός όμως ταπεινό, τώρα να ξέρεις γίνεται η μάχη, τώρα μαίνεται ο άγιος πόλεμος κατά των Αιρετικών, μετά τον παγκόσμιο επίγειο πόλεμο θα είναι αργά, δεν θα υπάρχει τότε αγώνας Πίστεως, τότε θα αποδοθεί απλώς προσωρινή δικαιοσύνη.
Κάνε λοιπόν αγαπημένε μου το χρέος σου, πρώτα εσύ ο μοναχός και ιερωμένος και μετά ο λαϊκός.
Δεν σε ωφελούν σε τίποτε τα δάκρυα, οι προσευχές και οι νηστείες, όσο σχετίζεσαι ακόμα πνευματικά με κρατικούς ναούς, δειλούς ιερείς και σφραγισμένους Χριστιανούς.
Θεωρείσαι άσωτος που κυλιέσαι σε βόρβορο! Ο στοργικός πατέρας αναμένει τη μετάνοιά σου, τη μικρή σου θυσία να στερηθείς για χάρη του τα πάντα, όπως και τώρα πρόσκαιρα τον αγαπημένο σου εκκλησιασμό. Δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά για να σωθείς, μόνο το “φεύγε από την Αίρεση, το χάραγμα, τα θανάσιμα πάθη και κάθε υπερηφάνεια και σώζου!”
Κάποτε ο εκκλησιασμός, μην το ξεχνάς, γίνεται θανάσιμη αμαρτία!, όπως σήμερα, που όλοι οι ναοί μολύνθηκαν από τους ασεβείς ιερείς του συστήματος και απ’ όσους καλούς μένουν μαζί τους! Εκεί μόνο ο διάβολος υπάρχει τώρα, αυτός ιερουργεί, αυτός μολύνει, αυτός σφραγίζει, αυτός προσκυνείται, αυτός λατρεύεται! Σε ποια λοιπόν μετάνοια ελπίζεις αδελφέ μου, όσο ακόμα ακολουθείς τον εκκλησιαστικό βούρκο;
Δ. Η ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ.
Είναι αναμφισβήτητο αγαπητοί μας αδελφοί ότι η Αποστασία στα έσχατα θα συνοδεύεται από την πλήρη αμετανοησία των ανθρώπων. Τρεις φορές στην Αποκάλυψη ο λόγος του Θεού τονίζει το “Καί οὐ μετενόησαν ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» ( Ἀποκ. 9, 20-21 καί 16, 9, 11). Βέβαια πάντοτε θα υπάρχουν οι λίγοι, οι εκλεκτοί του Θεού, οι Άγιοι κάθε εποχής, οι άνθρωποι της αληθινής Εκκλησίας και της αληθινής μετάνοιας. Γι’ αυτό, να μη σας παραπλανούν τα ωραία λόγια περί αγάπης και μετάνοιας των αιρετικών και ασεβών κληρικών, που απ’ τη μια μιλούν γλυκά, και ταυτόχρονα σαν τον Ιούδα προδίδουν. Όταν, όπως σήμερα, βλέπουμε την παρά φύσιν αμαρτία και τον σατανισμό, όχι μόνο να επιτρέπονται, αλλά και επιβάλλονται, όταν για όλα αυτά η κρατική Σύνοδος σιωπά, ευλογεί και κοινωνεί τους υπερήφανα κίναιδους, τότε για ποια ανοχή και υπομονή ομιλούν κάποιοι ανίδεοι γέροντες;
Όταν ζούμε την πλήρη κατάπτωση του κλήρου, όταν οι Αιρέσεις και η καταπάτηση των θείων εντολών είναι αμέτρητες από τους κρατικούς λυκοποιμένες, για ποιά μυστήρια και για ποια παράνομη οικονομία διδάσκουν οι μετριοπαθείς θεολόγοι της διπλωματίας;
Πού είναι ο προφητικός τους έλεγχος;
Γιατί φιμώνουν με εμπάθεια την φωνή της ακρίβειας των Αγίων μας; Γιατί συγκαταβαίνουν στα της Πίστεως και συγχωρούν τα ασυγχώρητα; Γιατί αγκαλιάζουν τη δειλία των σφραγισμένων ιερέων; Γιατί στέλνουν τον λαό να κοινωνεί με τον διάβολο;
Αν, μετά την σωτηρία του Ισραήλ από την Αίγυπτο, για πρώτη φορά ήρθε θανατικό στον λαό όχι σε πολέμους, αλλά εξαιτίας της πορνείας και φονεύθηκαν αμέσως εικοσιτρείς χιλιάδες…πόσο μεγαλύτερο κακό είναι η πορνική αποστασία του κλήρου και του λαού από την Πίστη; «Εξεπόρνευσαν οι υιοί Ισραήλ.» (Κριτ 2,17, Ωσ. 4, 12) μας λέει η Γραφή πολλές φορές.
“Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ• νῦν δέ φονευταί» ( Ησαΐας 1,21) παρατηρεί ο Προφήτης Ησαΐας και συνεχίζει: “Οἱ κάπηλοι μίσγουσι τόν οἶνον ὕδατι» (1,22) αναφερόμενος στους ιερείς που ανέμιξαν τη θεία λατρεία με ξένες θεότητες.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης πολύ χαρακτηριστικά, σε επιστολή του προς κάποιες μοναχές, τονίζει τα εξής φοβερά για την απροσεξία και την τυχόν σχέση τους με τους πολύ πιο ελαφρά εννοείται τότε αιρετικούς σε σύγκριση με τους σημερινούς : «Χαίρομαι πάρα πολὺ καὶ δοξάζω τὸν Θεό, ἐπειδὴ μαθαίνω ὅτι μέχρι τώρα ἔχετε μείνει πεντακάθαρες ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Βέβαια αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὰ σώματα ἀνέπαφα, ὀφείλουν νὰ εἶναι παρθένοι καὶ κατὰ τὴν πίστη. Διότι εἶναι μοιχεία, ὢ πανσύνετες, ἀκόμη καὶ τὸ νὰ κοινωνεῖ κανεὶς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἀπὸ τὴν κοινωνία αὐτὴ εὔχομαι ὁ Κύριος νὰ σᾶς διαφυλάξει μέχρι τέλους ἀνέπαφες, ὁ ὁποῖος σᾶς νυμφεύθηκε ἐξαιτίας τῆς ὑποσχέσεώς σας νὰ φυλάξετε τὴν παρθενία». (Ἐπιστολὴ ιθ’,βιβλίο β’, P.G.99, 1176B)
Ο Άγιος Κύριλλος της Αλεξάνδρειας πάλι μας διδάσκει: “Πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν κληθεί προς αγιασμό μέσω της Πίστεως, μήπως με κάποιον τρόπο αποτραβηχθούν προς τις βέβηλες αιρέσεις, σαν προς κάποιες γυναίκες αλλογενείς, τις οποίες ο Θεός απεχθάνεται”38. ( Εξήγησις υπομνηματική εις τον Προφήτην Μαλαχίαν 1, 30 PG 72, 325C.D).
Πώς λοιπόν αδελφέ μου, αυτά που απεχθάνεται ο Θεός, εσύ τα αποδέχεσαι και εισέρχεσαι στα βέβηλα και μολυσμένα κτήρια των αιρετικών δήθεν για να κοινωνήσεις; Δεν το νιώθεις πως επισύρεις έτσι την οργή του Θεού; Αυτός είναι ο αγώνας σου να διαφυλαχθεί η Πίστη και η Εκκλησία μας καθαρές, όταν στηρίζοντας δήθεν παραδοσιακούς ιερείς στηρίζεις και τις Μητροπόλεις του Σατανά, τις οποίες ακόμα υπηρετούν; Για ποιά μετάνοια μετά κόπτεσαι και ποια μετάνοια επικαλείσαι σε όσους πήραν σφραγίδα Αντιχρίστου; Πώς τολμάς να κοινωνείς τους ακοινώνητους; Το ξέρεις ότι και μόνο αυτό είναι χειρότερο κι από κάθε Αίρεση; Ποια αγάπη κάνεις, όταν τα σάπια μέλη εσύ τα δέχεσαι και έτσι καταστρέφεις την Εκκλησία; Πώς ανέχεσαι και επαινείς τις βλάσφημες ταινίες για τον Άγιο Νεκτάριο και τον Άγιο Παΐσιο ταλαίπωρε, τις οποίες προβάλλουν τα κανάλια της διαφθοράς και στις οποίες παίζουν χαραγμένοι από τον διάβολο ηθοποιοί, βρίζοντας έτσι στην πράξη τον Άγιο, που μίλησε τόσο ξεκάθαρα για το σφράγισμα του Αντιχρίστου; Με τις ταινίες που διαστρέφουν τους αγώνες των Αγίων θα έρθει η μετάνοια; Με την υποκρισία κηρύττεται η ευσέβεια;
Αγαπητοί, βδελυχθείτε ό,τι φαινομενικά άγιο προβάλλει το αντίχριστο σύστημα με δόλο και, όσοι ασφράγιστοι, μετανοείστε ειλικρινά, διότι έρχεται μεγάλη η οργή του Θεού για την ασέβεια κλήρου και λαού.
Ας μετανοήσουμε ολοκληρωμένα, μέσα στην αγία Ορθοδοξία και την αγία ταπεινοφροσύνη και θυσία, μέσα στον άγιο διχασμό για την Αλήθεια, έστω οι λίγοι.
Ας μετανοήσουμε βαθιά, όχι κάνοντας απλώς υπομονή, στηρίζοντας όμως ταυτόχρονα και την πόρνη Εκκλησία, αυτό είναι θεομπαιξία!
Μεγάλη η μετάνοια, μεγάλες όμως και οι παγίδες για να την ολοκληρώσει ο κάθε άσωτος πιστός. Για το πλήθος των εμβολιασθέντων Ορθοδόξων, τους ενήλικες δηλ. που σφραγίστηκαν εν γνώσει ή εν αδιαφορία τους, δυστυχώς χάθηκε για πάντα! Δεν τους σώζει πια, απλώς, εκεί όπου ελάχιστα μισοενεργείται, ελαφραίνει κάπως τα σίγουρα και αιώνια βάσανά τους!
Για όλους τους υπόλοιπους πιστούς, κάθε δευτερόλεπτο που χτυπά, αναμένει την επιστροφή μας. Ο πολυεύσπλαχνος Κύριος μακροθυμεί και μας προσμένει με λαχτάρα, ας προσέξουμε όμως αδελφοί μην τυχόν και πέσουμε στην αγκαλιά του μονίμως μασκοφορεμένου Πατέρα του Ψεύδους και της Αίρεσης Διαβόλου και αντί της ουράνιας ευφροσύνης ντυθούμε την αιώνια καταισχύνη! Μη γένοιτο Κύριε να συμβεί αυτό σε κανέναν που πιστεύει ορθά, σε αγαπά ταπεινά, ομολογεί θυσιαστικά και υπομένει αγόγγυστα!
Κύριε Ιησού Χριστέ, σαν τον σώφρονα Άσωτο, τον ευγνώμονα Ληστή, τον δίκαιο Τελώνη και την αγνή Πόρνη, δέξαι μας μετανοούντας εν Πίστει και ελέησον ημάς. Αμήν!
