Η παρακμή του ΝΑΤΟ και των χωρών της Δύσης μετά και τα γεγονότα στην Ουκρανία είναι ολοφάνερη. Αυτό βέβαια σημαίνει αδυναμία πολιτικών ηγεσιών. Ο Πούτιν ως οπαδός της άποψης του Προυτόν που υποστήριζε «τη γονιμότητα του απρόβλεπτου» αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο τις ετοιμόρροπες πολιτικές ηγεσίες της Δύσης.
Οι χώρες του ΝΑΤΟ ξέρουν μόνο από τοκογλυφία και από ανθρωπομετρήσεις και όχι μόνο σε φυσικά μεγέθη, αλλά και σε επίπεδο εξισώσεων που έχουν να κάνουν με την οικονομία, με την υγεία, με τις κοινωνικές προσαρμοστικότητες.
Επίσης ξέρουν από διευρυμένες τεχνικοποιήσεις, από διαδρομές και διάρκειες που έχουν τιμωρητικό χαρακτήρα και εντάσσουν τη ζωή σε μια επικοινωνιακή φόρμουλα.
Δυστυχώς όμως οι πολίτες της Δύσης νωθροί από τον καταναλωτισμό, φοβικοί από τη φιντεϊστική επιστημονικο-τρομοκρατία, έχουν γίνει παθητικοί εκτελεστές των διαταγών της βαρβαρότητας των ηγεσιών τους. Προσκυνούν τις δογματικές αλήθειες, το γόητρο της φούσκα των νατοϊκών χωρών ότι αποτελούν υπερδυνάμεις, την κουλτούρα της συνενοχής, την ιεροποιημένη εξουσία και φυσικά τα παραπάνω γίνονται τα μεγάλα τοτέμ της νέας εποχής.
Ο στόχος είναι ο νατοϊκός δυτικός πολίτης να εθιστεί στην απόλυτη αταραξία και υπερδουλεία. Το νέο μοντέλο του προθετικού ανθρώπου είναι να αντιδρά στα παραγγέλματα του συστήματος. ( Προσοχή, ανάπαυση, κλίσεις επί δεξιά και αριστερά, μεταβολές κλπ.)
Ο Κάρολος Μαρξ μας έλεγε ότι «ο άνθρωπος μορφοποιείται από τις εξωτερικές περιστάσεις» στο έργο του «Η Αγία Οικογένεια» και δεν είχε άδικο, το βλέπουμε για μια ακόμη μια φορά σήμερα με τη νέα τακτική της θεραπευτικής παγκοσμιοποιημένης διακυβέρνησης που γίνεται μαζική ψύχωση.
Η πυξίδα της ζωής έσπασε δεν υπάρχει εθελούσιος προσανατολισμός, όλα διευθύνονται από τα μεγάλα κέντρα. Είμαστε χαμένοι στη μοναξιά όπου όλα γίνονται δόγμα, η απελπισία το κάδρο της ζωής μας και ο φόβος απόλυτη προσύλωση.
Στη σκηνή της ιστορίας εμφανίζονται οι νέοι Μεσσίες. Ο νέος Μεσσίας (Weiting) για την Ελλάδα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για τον Καναδά ο Τζαστίν Τρυντώ, για τη Γαλλία ο Εμανουέλ Μακρόν και οι τρείς οδηγούν τις χώρες τους σε κοινωνική κρίση.
Και οι τρεις έχουν την αντίληψη του φαταλιστικού μεσσιανικού συμπλέγματος της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» του Σβάμπ. Και οι τρεις αποτελούν αμετανόητους πολιτικούς της πίστης ότι η ειρήνη είναι πόλεμος κοινωνικός και η νίκη είναι το προσωπικό κέρδος τους.
Η πολιτική «φιλοσοφία» του Κυριάκος Μητσοτάκη περιγράφεται μέσα στις σελίδες του Ραϋμόν Αρόν: «Ο πολίτης θα πρέπει να είναι στην πραγματικότητα ο σκλάβος ενός Κράτους ανώνυμου μιας κοινωνίας ανάλγητης, όπου θα είναι ξένος για τον συμπολίτη του, όταν δεν είναι εχθρός του». Κρατιέται ο αυτοκράτορας Μητσοτάκης ακόμη στην εξουσία από τα κανάλια της λίστας Πέτσα. Για πόσο όμως; Έχουν αρχίσει να αθροίζονται πολλά και η «έρημος εν κινήσει» όπως θα έλεγε η Άρεντ δηλαδή οι μάζες όλο και περισσότερο φθάνουν κοντά του. Είναι σε ανοιχτό πόλεμο με την κοινωνία, ας το καταλάβουν και οι πιο θερμοί ψηφοφόροι του.
Ο Τζαστίν Τρυντώ ακούει ήδη τις αναπνοές των οργισμένων πολιτών του στην πλάτη του. Ωστόσο παραμένει αιχμάλωτος στην εικόνα του, προβλέψιμος στους τακτικισμού του και συμπλεγματικός τις αποφάσεις του. Θα γκρεμιστεί σαν χάρτινος πύργος.
Ο Εμανουέλ Μακρόν πλασάρει τα προσωπικά του απωθημένα και ζει μέσα στις αναπαλαιώσεις της φεουδαλικής μοναρχίας των Καπετίδων. Σύντομα οι προεδρικές εκλογές θα του δώσουν το μάθημα και ο συνθηκολογημένος με τα τραπεζικά κέντρα Μακρόν θα αποτελεί μια κακή ανάμνηση ενός Γάλλου προέδρου που καταχράστηκε τόσο πολύ όσο κανείς άλλος Γάλλος πρόεδρος τον Β’ πληθυντικό της προστακτικής στο γαλλικό λαό. Και μέσα στην ολιγοσκεψία του, ο Γάλλος πρόεδρος θέλησε με την κρίση της Ουκρανίας να δείξει ότι διαθέτει δυνατότητες, αλλά τελικά όπως υπογράμμισε και ο Ζακ Λυκ Μελανσόν ο Ρώσος πρόεδρος τον «τύλιξε για τα καλά». Η βλακεία κάποιες φορές γίνεται εξεζητημένη ανωτερότητα.
Και οι τρεις είναι φτιαγμένοι από πολιτικά υλικά κατεδάφισης άλλων εποχών. Βυθισμένοι στη δόξα, στη χλιδή και στον θρίαμβο του εαυτού τους, πίστευαν ότι μπορούσαν να φτιάξουν ένα κομψοτέχνημα πολιτικής πορσελάνης, δεν κατάλαβαν πόσο πυγμαίοι ήταν και έτσι έφτιαξαν το κακοτέχνημα της γύψινης πορσελάνης και έβαλαν μέσα τους λαούς τους.
Δυστυχώς υπάρχουν πολιτικοί που ακούνε την ιστορία σαν χύτρα που σφυρίζει, αλλά δυσκολεύονται να καταλάβουν το σφύριγμα από τον ήχο του βρασμού της χύτρας που έχει φράξει τις βαλβίδες πλήρωσης εκτόνωσης ή περιστροφής και έτσι βυθισμένοι στον κυνισμό τους, στον λεονταρισμό τους και μπουκωμένοι από το νέο-εποχίτικο κόμπλεξ οδηγούν μέσα από τον απόλυτο αλυτρωτισμό τους, τους λαούς τους σε μεγάλο αδιέξοδο.
Αρνούνται πεισματικά να καταλάβουν οι πολιτικοί του τρόμου, ότι η πολιτική δεν αποτελεί ένα αριθμητικό αποτέλεσμα, αλλά ένα ηθικό συμβάν.
