Ούτε φέτος η ημικατεχόμενη Κύπρος τίμησε με τις πρέπουσες τιμές τους ήρωες αντάρτες του Απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959 με την πρόφαση του κορωνοϊού. Η έναρξη αυτού του άνισου αγώνα ήταν η 1η Απριλίου 1955. Πέρασαν ήδη 67 χρόνια από τότε. Ήταν ένας αγώνας που από την πρώτη στιγμή ήταν άνισος όσον αφορά τη στρατιωτική υπεροχή που είχαν οι Άγγλοι κατακτητές απέναντι στους αντάρτες. Αυτό το ήξεραν από την πρώτη στιγμή οι αντάρτες της Κύπρου, όμως δεν τους πτόησε καθόλου, δεν φοβήθηκαν, δεν τρόμαξαν μπροστά στη στρατιωτική δύναμη των Άγγλων, γιατί γνώριζαν ότι έκτος από τα στρατιωτικά όπλα, για να κερδίσεις στα πεδία των μαχών χρειάζεται να έχεις ψυχή, θάρρος, αγωνιστικότητα, καρδιά και πίστη προς την Πατρίδα.
Σχεδόν ένας ολόκληρος λαός έγινε μια “γροθιά” και έτσι έπρεπε να γίνει για να ελευθερωθεί από τη σκλαβιά. Στο κάλεσμα της Πατρίδας για την Ελευθερία έδωσαν κυρίως το παρόν τους τα νιάτα. Νεαροί αγωνιστές, νεαροί αντάρτες έδωσαν το ύστατο αγαθό, την ίδια τη ζωή τους για να έρθει η πολυπόθητη Ελευθερία. Έγραψαν, με την έννοια της λέξης και της πράξης, τι σημαίνει να πολεμάς για τα ιδανικά Πατρίδα! Πίστη! Οικογένεια! Αυτά τα νεαρά παιδιά τα χαρακτήρισαν οι Άγγλοι κατακτητές τρομοκράτες, επικίνδυνους τρομοκράτες. Όσοι αντάρτες συλλαμβάνονταν από τους Άγγλους τους υπόβαλλαν σε φρικτά βασανιστήρια και σε αρκετούς από τους αγωνιστές σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Και φυσικά όπως γνωρίζουμε τους οδηγούσαν και στην αγχόνη. Πόσα ψυχικά αποθέματα είχαν αρκετοί αγωνιστές. Δεν τρόμαξαν μπροστά στην αγχόνη, δεν τρόμαξαν μπροστά στον ίδιο το θάνατο παρόλο που ήταν νεαροί, παρόλο που μερικοί είχαν μικρά παιδιά. Τους διακατείχε η Ορθόδοξη Πίστη! Η αγάπη της Ελευθερίας και της Πατρίδας! Ήταν υπερήφανοι οι αγωνιστές που πολέμησαν για την Ελευθερία της Πατρίδας τους. Η Ιστορία έγραψε ότι τα νιάτα ήταν έτοιμα να πεθάνουν. Οι δάσκαλοι της εποχής εκείνης εκτός που ήταν έτοιμοι να πεθάνουν, ήταν υπερήφανοι για τους μαθητές τους, για τα νιάτα του τόπου. Αρκετοί Ιερείς ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα που μεταξύ άλλων όρκιζαν τα παλληκάρια πριν αυτά αρχίσουν τη δράση τους κατά τους Άγγλους.
Πολλές φορές διερωτώμαι γιατί η Βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ, δεν τόλμησε να δώσει χάρη ζωής στα νεαρά Παλληκάρια της Κύπρου ώστε να μην γίνει ο απαγχονισμός. Γιατί ενώ μπορούσε δεν έδωσε “χάρη” τουλάχιστον στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη να γλιτώσει την αγχόνη που ήταν ένα παιδί μόλις 17 χρονών. Η Βασίλισσα εντός ολίγου θα φύγει από αυτή τη ζωή λόγω ηλικίας και λόγω προβλημάτων υγείας. Εάν ως Βασίλισσα ήταν μάνα ενός Παλληκαριού που αγωνιζόταν για την Ελευθερία της Πατρίδας του και η ποινή του ήταν η αγχόνη, πώς θα αντιδρούσε; Γιατί ήταν τόσο αδίστακτη και δεν ήρθε στιγμή στη θέση της μάνας εκείνων των παιδιών;
Δυστυχώς ως κοινωνία ξεχάσαμε πολύ νωρίς αυτούς τους νεαρούς Αγωνιστές του 1955-1959. Ως λαός ξεχάσαμε πολύ νωρίς αυτούς τους αντάρτες της Ελευθερίας γιατί ξεχάσαμε τις Παρακαταθήκες τους, τα Ιδανικά τους, το Θάρρος τους, την Πίστη τους. Ως λαός βαδίζουμε σε λάθος δρόμους εδώ και πολύ καιρό· οι προτεραιότητες μας έχουν αλλάξει… Απομακρυνθήκαμε από τον Θεό, από την προσευχή, από την πίστη. Επιδιώκουμε το προσωπικό μας συμφέρον. Τώρα κυριαρχεί το εγώ, το εύκολο κέρδος, η καλοπέραση. Μας απασχολούν τα “κοινωνικά σχόλια”, τα ωραία σπίτια, τα ωραία αυτοκίνητα, τα ταξίδια και άλλα διάφορα.
Όπως τότε που η Αγγλία πολεμούσε τους αντάρτες και τους χαρακτήριζε τρομοκράτες, ακολουθεί την ίδια τακτική και συνεχίζει να πολεμά την Κυπριακή Δημοκρατία. Ξεκάθαρα συμμαχεί υπέρ της Τουρκικής πολιτικής και ανέκαθεν βλάπτει με την πολιτική της τα συμφέροντα της Κύπρου.
Οι Αγωνιστές του 1955-1959 έγραψαν Ιστορία· μια Ιστορία Δοξασμένη που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Αυτό είναι το καλύτερο Μνημόσυνο για αυτούς.
Να μην ξεχνούμε ότι αυτοί οι Αντάρτες Αγωνιστές, αυτά τα νεαρά και Άξια παιδιά έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία μας και κάθε καταπάτησή της Ελευθερίας από τους οποιουσδήποτε Κυβερνώντες, θεωρείται προδοσία και ασέβεια προς τον ηρωισμό και τη θυσία τους.
Λευκωσία / Κύπρος
