RIA Novosti : Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα καταλήξει στη διχοτόμηση της Ευρώπης

Διαβάστε ria.ru

Η Ενωμένη Ευρώπη προετοιμάζεται ολοένα και περισσότερο για μεγάλες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αναμένεται να οδηγήσουν στην επέκτασή της και σε ένα νέο επίπεδο ολοκλήρωσης, μετατρέποντάς την στην πραγματικότητα σε ένα ενιαίο κράτος. Και παρόλο που το ένα έρχεται σε αντίθεση με το άλλο, οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν σαφώς αποφασίσει να επιβάλουν τη διαδικασία – ελπίζοντας να ενισχύσουν την ενότητα και να αποκτήσουν νέα εδάφη. Τι μας αφορά εμάς, τη Ρωσία; Το πιο άμεσο – η Ευρώπη επιδιώκει όλο και πιο ανοιχτά να επανασχεδιάσει τα σύνορα με τον ρωσικό κόσμο.

Σημαντική από αυτή την άποψη ήταν η χθεσινή ομιλία του καγκελάριου της Γερμανίας Όλαφ Σολτς στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, στην οποία συνέδεσε άμεσα την ανάγκη μεταρρύθμισης της ΕΕ (με την εγκατάλειψη της εξουσίας βέτο των κρατών μελών της) με τα σχέδια για επέκταση προς ανατολάς.

Τους τελευταίους μήνες, τόσο η ηγεσία της ΕΕ όσο και οι ηγέτες των “τριών μεγάλων χωρών” (Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία) έχουν μιλήσει ρητά για την ανάγκη να αρχίσει η απομάκρυνση από την ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων στην ΕΕ – η οποία εξακολουθεί να υφίσταται, ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και δημοσιονομικών. Μιλάμε για ένα νέο βήμα προς την ολοκλήρωση της ΕΕ και τη σταδιακή απώλεια της αυτονομίας των εθνικών κρατών. Οι οπαδοί της ευρωενσωμάτωσης μιλούσαν για το αναπόφευκτο αυτού του γεγονότος εδώ και πολύ καιρό, αλλά όλο και κάτι έμπαινε στη μέση: τώρα η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, τώρα η μεταναστευτική κρίση. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι όχι μόνο πολλοί Ευρωπαίοι, αλλά και οι κυβερνήσεις (δηλαδή οι εθνικές ελίτ) πολλών χωρών της ΕΕ είναι εναντίον της.

Τόσο οι σκανδιναβικές όσο και οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα δικαιώματα βέτο – η Δανία και η Πολωνία, η Ιρλανδία και η Ουγγαρία έχουν διαφορετικά κίνητρα, αλλά έναν κοινό σκεπτικισμό. Τόσο εκείνοι που θεωρούν τη διατήρηση της ταυτότητάς τους πολύ σημαντική (όπως οι Ούγγροι) όσο και εκείνοι που φοβούνται τη δικτατορία πολυάριθμων φτωχών και απλώς ξένων ανατολικών “συγγενών” δεν είναι έτοιμοι να αποχωριστούν την κυριαρχία τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, το Βερολίνο και το Παρίσι αναγκάστηκαν να αναβάλλουν συνεχώς το θέμα της μεταρρύθμισης της ΕΕ, αλλά φέτος, με φόντο τη σύγκρουση με τη Ρωσία στην Ουκρανία, αποφάσισαν να επιβάλουν το θέμα.

Την Άνοιξη, ο Εμανουέλ Μακρόν άρχισε να μιλάει για μεταρρύθμιση που θα ξεκινήσει φέτος – και παρόλο που 13 χώρες της ΕΕ (δηλαδή η μισή Ένωση) αντέδρασαν αμέσως αρνητικά στα σχέδια για την αφαίρεση του δικαιώματος βέτο, έγινε σαφές ότι “η διαδικασία είχε ξεκινήσει”. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τάχθηκε υπέρ της εγκατάλειψης της αρχής της ομοφωνίας (η απόφαση είναι συμβουλευτική, αλλά και πάλι), και οι ηγέτες της ΕΕ και οι ηγέτες της Γερμανίας και της Ιταλίας άρχισαν να μιλούν γι’ αυτό σε τακτική βάση. Ταυτόχρονα, υπήρξαν εκκλήσεις για την επιτάχυνση της διεύρυνσης της ΕΕ με την αποδοχή νέων μελών – όχι μόνο εκείνων που είχαν ήδη υποσχεθεί κάτι τέτοιο, αλλά και εκείνων που δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτοί πριν. Οι επίμονες εκκλήσεις για την ταχύτερη ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ -για να σταματήσει η “ρωσική επιθετικότητα”- οδήγησαν τον Εμανουέλ Μακρόν να προτείνει στις αρχές Μαΐου τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικής κοινότητας, ακριβώς για να συμπεριλάβει σε κάποιο κοινό χώρο τις ευρωπαϊκές χώρες που δεν κινδυνεύουν από την ταχεία ενσωμάτωση στην ΕΕ. Ήταν σαφές σε όλους ότι επρόκειτο πρωτίστως για την Ουκρανία, και ο Μακρόν δεν το έκρυψε:

“Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διαδικασία που θα επιτρέψει στην Ουκρανία να ενταχθεί στην ΕΕ θα διαρκέσει αρκετά χρόνια, για την ακρίβεια, πιθανώς αρκετές δεκαετίες.

Δηλαδή, ήταν μια προσπάθεια να επισημοποιηθεί με κάποιο τρόπο η γεωπολιτική υπαγωγή της Ουκρανίας στην Ευρώπη και τη Δύση – σε μια εποχή που η Δύση έχει ήδη ποντάρει στο γεγονός ότι θα κρατήσει την Ουκρανία στη σφαίρα επιρροής της, στο γεγονός ότι θα νικήσει τη Ρωσία στο ουκρανικό πεδίο μάχης.

Αν και η ιδέα του Μακρόν υποστηρίχθηκε στη συνέχεια από το Βερολίνο, τον Ιούνιο η Ουκρανία έλαβε καθεστώς υποψήφιας χώρας για ένταξη στην ΕΕ – μια χειρονομία που είχε ωστόσο καθαρά προπαγανδιστική αξία. Η πραγματική ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ στο απώτερο μέλλον -ακόμη και αν διατηρήσει την κρατική της υπόσταση- φαινόταν ακόμη αδύνατη, εν μέρει λόγω της αντίθεσης ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών. Αλλά αυτό γίνεται αν τους ζητηθεί. Και αν δεν γίνει;

Και σε αυτό ακριβώς θέλει να οδηγήσει το Βερολίνο – όπως έδειξε η ομιλία του Σολτς στην Πράγα. Όχι μόνο δήλωσε ότι “η αρχή της ομοφωνίας λειτουργεί μόνο όταν η πίεση είναι χαμηλή, αλλά σε μια εποχή που οι καιροί αλλάζουν, δεν λειτουργεί πλέον”, αλλά συνέδεσε για πρώτη φορά τα ζητήματα της διεύρυνσης της ΕΕ και της παραίτησης από το δικαίωμα βέτο.

Ο καγκελάριος, αν και συμφώνησε  στην ιδέα του Μακρόν για μια ευρωπαϊκή πολιτική κοινότητα, δήλωσε ότι “μια τέτοια ένωση -και αυτό είναι σημαντικό για μένα- δεν αποτελεί εναλλακτική λύση στην επερχόμενη διεύρυνση της ΕΕ”:

“Οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, η Ουκρανία, η Δημοκρατία της Μολδαβίας και τελικά η Γεωργία θα πρέπει να γίνουν μέρος της ΕΕ.

Η διεύρυνση αυτή είναι προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά ακριβώς το δικαίωμα του βέτο είναι αυτό που το εμποδίζει – άρα πρέπει να εγκαταλειφθεί:

“Όπου σήμερα απαιτείται ομοφωνία, ο κίνδυνος να χρησιμοποιήσει μία μόνο χώρα το δικαίωμα βέτο της και να εμποδίσει όλους τους άλλους να προχωρήσουν, αυξάνεται με κάθε νέο κράτος μέλος. Γι’ αυτό προτείνω μια σταδιακή μετάβαση προς την πλειοψηφική ψηφοφορία για την κοινή εξωτερική πολιτική και άλλους τομείς, όπως η δημοσιονομική πολιτική.

Ναι, δεν πρόκειται ακόμη για εγκατάλειψη της αρχής της ομοφωνίας κατά την εισδοχή νέων μελών, αλλά είναι σαφές ότι τα πράγματα οδεύουν προς τα εκεί. Και όχι βραχυπρόθεσμα – σύμφωνα με τα σχέδια του Βερολίνου, αυτό θα πάρει χρόνια – αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής. Η ουσία της εκφράστηκε περισσότερο από συγκεκριμένα από τον Scholz:

“Σε αυτές τις ημέρες τίθεται και πάλι το ερώτημα για το πού θα χαράσσεται στο εξής η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ελεύθερης Ευρώπης και μιας νεοϊμπεριαλιστικής απολυταρχίας”.

Και αυτό αφορά ήδη άμεσα τη Ρωσία. Διότι δεν πρόκειται για το μέλλον της Ευρώπης, ούτε για τη μορφή της κρατικής δομής της (μετάβαση σε ομοσπονδιακή ή ακόμη και σε ενιαία). Και όχι για το βαθμό ανεξαρτησίας της, δηλαδή για την πιθανότητα διάσπασης της ενωμένης Δύσης σε Ευρώπη και αγγλοσαξονικό μπλοκ (πρακτικά αναπόφευκτη με την επιτυχή επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης υπό γερμανογαλλική ηγεσία). Και ούτε καν για μια προσπάθεια να χαμηλώσει το νέο “Σιδηρούν Παραπέτασμα” από την ευρωπαϊκή πλευρά προς τη Ρωσία.

Παρ’ όλη τη σημασία τους για εμάς, οι διαδικασίες αυτές αφορούν πολύ πιο σοβαρά πράγματα – μια προσπάθεια της Ευρώπης να επανασχεδιάσει τα ιστορικά όρια μεταξύ της ίδιας και του ρωσικού κόσμου. Έχουμε να κάνουμε με μια ανοιχτή διεκδίκηση του ιστορικού μας χώρου, μια πρόκληση για το λαό μας, το κράτος μας και τον πολιτισμό μας. Και μια τέτοια πρόκληση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την αποκατάσταση της ενότητάς μας. Και ο αντίπαλος θα πρέπει να μετανιώσει πάρα πολύ για αυτή την απόφαση, δηλαδή να μην υπάρξει ενιαία Ευρωπαϊκή Ένωση στο μέλλον.

Ενώ στο παρελθόν μπορεί να μην ήμασταν εναντίον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης – άλλωστε, είναι εσωτερική ευρωπαϊκή υπόθεση και μας συμφέρει να διχάσουμε την ενιαία Δύση – τώρα όμως μας αφορά άμεσα. Ένας γείτονας που διεκδικεί τη γη μας δεν είναι πλέον απλώς ένας γείτονας, αλλά ένας αντίπαλος, του οποίου η αποδυνάμωση και η διάσπαση γίνεται η μόνη επιλογή για εμάς.

 Και δεν έχει σημασία ότι η ίδια η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης περιέχει (καθόλου  από εμάς) ωρολογιακές βόμβες, αυτό που έχει σημασία είναι ότι η αποτυχία της γίνεται πλέον για εμάς θέμα αρχής. Και θα εργαστούμε γι’ αυτό.

Η Ευρώπη έχει κάνει την επιλογή της επεκτατικής πολιτικής απέναντι στη Ρωσία – και με τον καιρό, αναμφίβολα, θα το μετανιώσει ξανά. Αλλά θα έχει να κατηγορήσει μόνο τον εαυτό της και τους Αγγλοσάξονες μέντορες της.

Strengthening- European -integration- will result -in -the- partition -of -Europe

ΥΓ tokoutsavaki.net και το koutsavaki.livejournal.com εχουν ξεκινήσει πάλι να αναρτούν αναρτήσεις