Είναι γεγονός πως η Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι μία από τις πιό περιζήτητες μεταξύ των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθητών με πολλούς να τις αποδίδουν τον τίτλο της καλύτερης σχολής. Ωστόσο, παρά το πρόσφατο άνοιγμα της ενόψει της έλευσης του νέου ακαδημαϊκού έτους η ίδια αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα στη λειτουργία της, τα οποία μάλλον χολαίνουν την γενική της εικόνα και προκαλούν προβληματισμό για το ποιοτικό της επίπεδο. Μάλιστα, οι εν λόγω δυσλειτουργίες αντανακλούν την αδιαφορία της διοίκησης για την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων και την ασφάλεια των φοιτητών. Ειρωνεία συνιστά, ιδιαίτερα, το γεγονός πως μέχρι πρόσφατα ασφάλεια των φοιτητών νοούταν και προλαμβανόταν μόνο έναντι εξω-πανεπιστημιακών παραγόντων και όχι των ίδιων των λειτουργικών προβλημάτων των πανεπιστημίων.
Χθες εμείς, οι φοιτητές της Νομικής ΑΠΘ, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα τραγικό, καίτοι αναμενόμενο συμβάν. Ένας συνάδελφος μας έπεσε από το παράθυρο του τρίτου ορόφου της σχολής στην προσπάθεια του να παρακολουθήσει διάλεξη στο μάθημα του γενικού ενοχικού δικαίου. Για να διασαφηνίσουμε επαρκώς τα γεγονότα που περιστοίχισαν τον όλο συμβάν αξίζει να γίνει μνεία στα εξής σημεία: 1) το συγκεκριμένο μάθημα διεξάγεται σε μία αίθουσα από τις μικρότερες της σχολής 2) παρακολουθείται από δύο τμήματα δευτεροετών τα οποία συμπτύχθηκαν ένεκα της έλλειψης διδακτικού προσωπικού 3)παρακολουθείται επίσης και από πληθώρα άλλων μεγαλύτερων φοιτητών, οι οποίοι το χρωστούν λόγω της αυξημένης δυσκολίας του. Συνεπώς, οι λιγοστές θέσεις που περιλαμβάνονται στην αίθουσα πληρούνται πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι φοιτητές (που περισσέυουν!!) να αναζητούν μία πρόχειρη θέση στο πάτωμα και στα πρεβάζια από τα παράθυρα με κίνδυνο την πιθανή πτώση τους(!)
Φυσικά, από την αρχή του ακαδημαϊκου έτους πολλοί φοιτητές, τόσο μεμονωμένα όσο και ομαδικά απευθύνθηκαν στους καθηγητές του συγκεκριμένου μαθήματος αλλά και στην πρυτανεία εκφράζοντας τα παράπονα τους. Όμως, η απάντηση ήταν σε κάθε περίπτωση κοινή: ΄΄Δεν είναι δική μας ευθύνη, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς΄΄. Ιδιαίτερα, αυτό που προκαλεί προβληματισμό είναι η απόφανση ενός καθηγητή πως είναι ακόμα τα πρώτα μαθήματα και πως όλα τα προβλήματα θα λυθούν εν καιρώ, όταν σταματήσουν οι περισσότεροι φοιτητές να πηγαίνουν στη σχολή. Στηρίζουν, δηλαδή, την ανθρώπινη διεξαγωγή των μαθημάτων σε μία μαζική αποχή από αυτά προκαλούμενη από την επικείμενη αδιαφορία της φοιτητικής κοινότητας. Πρέπει, επίσης να αναφερθεί πως λίγα λεπτά πριν την έναρξη του μαθήματος παίζουμε κυριολεκτικά ξύλο για το ποιός θα προλάβει να πιάσει μία θέση ώστε να μην διακινδυνεύσουμε αναγκασμένοι να καθίσουμε κοντά στα παράθυρα ή στα σκαλοπάτια. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός πως ακυρώθηκε η δυνατότητα εξ αποστάσεως παρακολούθησης των μαθημάτων καθιστούν, δυστυχώς, αδύνατη την ακώλυτη και ακίνδυνη διεξαγωγή τους.
Αφού, λοιπόν, κανείς δεν φταίει για τα κακώς κείμενα της σχολής μας τότε ποιός θα αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τις σωματικές κακώσεις, τις οποίες υπέστη ο συμφοιτητής μας προκειμένου να παρακολουθήσει το μάθημα του; Σε άλλη περίπτωση που εκείνος δεν ήταν τόσο τυχερός ώστε να επιβιώσει μετά την πτώση του από τον τρίτο όροφο ποιός θα χρειαζόταν να λογοδοτήσει μέσα σε αυτό το καθεστώς πλήρους ανευθυνότητας και αδιαφορίας; Αλλά ακόμα και τώρα που στάθηκε τυχερός θα προσπαθήσουν να καλύψουν το γεγονός παρέχοντας την ελάχιστη δυνατή προστασία.
Η χθεσινή εικόνα της Νομικής δείχνει αν μη τι άλλο την πλήρη αδιαφορία του δημοσίου για τους πολίτες. Γιατί, όπως εύλογα διαπιστώνεται, κοπιάζουμε τόσο να μπούμε στο πανεπιστήμιο, πόσο μάλλον σε μία σχολή όπως αυτή, και στο τέλος αντιμετωπιζόμαστε ως πράγματα από το ίδιο το σύστημα που καλούμαστε να υπηρετήσουμε. Ως νομικοί πλάθουμε τις δικαιικές μας γνώσεις σε ένα περιβάλλον που αποδεικνύει καθημερινά την πτώση του κράτους δικαίου, την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής και την παντελή αδιαφορία της κρατικής οντότητας για τους πολίτες που την απαρτίζουν. Γιατί ενώ πρέπει να μας εξασφαλίζει η διοίκηση το ευ ζην εμείς δουλοπρεπώς αρκούμαστε στο ζην. Και όσο δεν υψώνουμε τη φωνή μας, όσο δεν καταρρίπτουμε το κυβερνητικό λάθος θεωρώντας το σκοπιμότητα, τόσο η κατάσταση θα διαιωνίζεται. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, καθημερινά πως η ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων θεωρείται από το κράτος κάτι δευτερεύον ενώ θα έπρεπε να συνιστά προτεραιότητα. Μέχρι να πραγματωθεί αυτή η ιδέα η πτώση ενός φοιτητή από το παράθυρο θα εξομοιώνεται από το κράτος με την πτώση ενός φύλλου από το δέντρο… αδιάφορη.
Μάλιστα, μία σχολή που επιδιώκει τον τίτλο της ποιοτικότερης πρέπει να εξασφαλίζει τουλάχιστον ανθρώπινες συνθήκες φοίτησης. Ιδιαίτερα, ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από μαζικά κοψίματα, δύσκολα θέματα εξετάσεων, επώδυνες προϋποθέσεις για την λήψη του πτυχίου και την διεκπεραίωση των σπουδών, η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση του δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη ζωή των φοιτητών και καθιστούν αβίωτη την ακαδημαϊκή τους πορεία. Τέτοια στοιχεία αμαυρώνουν την εικόνα των ελληνικών πανεπιστημίων και γελοιοποιούν τη χώρα μας στο εξωτερικό, όπου γεγονότα σαν αυτά είναι εν πολλοίς αδιανόητα και καταδικάζονται επιτόπου. Διότι δεν μπορείς ως κρατική συσσωμάτωση από αξιοπρέπεια και μόνο να μην διορίζεις καθηγητές στα πανεπιστήμια τη στιγμή που ξοδεύεις πολλά περισσότερα για την εκπαίδευση και τον διορισμό πανεπιστημιακής αστυνομίας. Δηλαδή, πραγματώνεις το μείζον χωρίς να εξασφαλίζεις το έλασσον. Τουλάχιστον προβληματικό.
Εν κατακλείδι, αυτό που συνέβη στον συνάδελφο μας το μεσημέρι της Τρίτης αποτυπώνει με ακρίβεια τη δυσχερή λειτουργία των Πανεπιστημίων και την αδιαφορία που επικρατεί αναφορικά με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων. Δυστυχώς, βέβαια, τα προβλήματα αυτά αναγνωρίστηκαν μόνο αφού οδήγησαν στη διακινδύνευση της ζωής και της σωματικής υπόστασης ενός νέου παιδιού. Απαιτούμε, έτσι, την άμεση αποσυμφόρηση των τμημάτων και τον διορισμό περισσότερου καθηγητικού προσωπικού. Εώς τότε ελπίζουμε τα γεγονότα της Τρίτης να μην επαναληφθούν.
Κατερίνα Πετσούδη, φοιτήτρια Νομικής ΑΠΘ
