Κάποιοι φίλοι του πατριωτικού εξωκοινοβουλευτικού χώρου που αντιμάχεται την «Κατοχή» θέλησαν — χρονιάρες μέρες — να ανοίξουν μεγάλη συζήτηση, προτείνοντας στην ομήγυρη «να τροποποιήσουμε», επί το πατριωτικότερον, τις ευχές των Χριστουγέννων και της Αναστάσεως «ευχόμενοι και αντευχόμενοι αλλήλων ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ»!
Ακολουθεί η γραπτή απάντηση μου ως συμβολή στον Διάλογο που άνοιξε η πρόταση:
«Ού πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ, ὅτι μοι παρεσκεύασε τὸν ἀγῶνα τουτονί. πρότερον γὰρ οὐκ ἔχων πρόφασιν, νυνὶ διὰ τοῦτον εἴληφα.»
Η φιλοφρόνηση του αείμνηστου Λυσία των γυμνασιακών μας χρόνων εκφράζει την ουσία της μαιευτικής μεθόδου που είναι να προσφέρει «πρόφαση» για ουσιαστικό αντίλογο με ολοκληρωμένα επιχειρήματα ώστε η διαλεκτική του Διαλόγου να υπερβεί την ανταλλαγή σοφιστικών υπεκφυγών, ρητορικών ευφημισμών και σκόπιμων «παρανοήσεων» γύρω από ζητήματα ύψιστης πνευματικής και ηθικής σημασίας.
Όπως όμως συμβαίνει και στην κλινική μαιευτική, αυτό δεν είναι πάντα εύκολο και ανώδυνο. Γι αυτό στο τραπέζι του τοκετού υπάρχουν πάσης φύσεως βεντούζες και εμβρυουλκά για την απευκταία περίπτωση που το μωρό δεν γλιστράει στη Ζωή μόνο με τους φυσικούς σπασμούς της μήτρας.
Εξού και οι ευχές προς μέλλουσες μητέρες για «καλή λευτεριά – με ένα πόνο»…
Έτσι λοιπόν, πάμε κατ’ευθείαν στα ευπρόσδεκτα και ενδιαφέροντα αντεπιχειρήματα των φίλων μας που (επιτέλους) επιτρέπουν την αμοιβαία κατανόηση της διαφωνίας μας, χωρίς αυτό να προδιαγράφει την έκβαση του Διαλόγου.
Αλλά ακόμα και μια τελική συμφωνία πως διαφωνούμε σε κάτι τόσο ουσιώδες παραμένοντας στο ίδιο μετερίζι, είναι ως «πράξη», πιό ενδιαφέρουσα και γόνιμη συλλογικού προβληματισμού από τη συμβατική κοινοτοπία της πολύωρης ανταλλαγής μονολόγων στις ολιγομελείς πια τηλεδιασκέψεις για την «ενότητα» του «δημοκρατικού, πατριωτικού κλπ.» Χώρου.
Κατ’αρχάς, η ασέβεια που επιρρίπτω στην πρόταση τους, ως αντίθετο της Ευσέβειας (και όχι του «σεβασμού») για την οποία συζητάμε, δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά στα «θεία», τα ιερά και όσια, τα ήθη, τις αξίες και παραδόσεις των Ελλήνων, που όλοι οι σοφοί της αρχαιότητας ρητά σέβονταν και τιμούσαν ακόμα και αν η Φιλοσοφία τους δεν υιοθετούσε ερμηνευτικά όλους του μύθους και τις απλουστεύσεις των λαϊκών μορφών λατρείας.
Πέρασαν χιλιάδες χρόνια σχετικά ειρηνικής συνύπαρξης της Ευσέβειας με την κριτική Σκέψη, τη Σύνεση και την Πολιτική, μέχρι να εισβάλει στη ζωή των σύγχρονων Ελλήνων το βδέλυγμα της ξενόφερτης Ύβρεως εναντίον της εθνικής τους ταυτότητας, της ιστορικής συνέχειας και ιδιοπροσωπείας, των συμβόλων, των παραδόσεων, των αξιών, των ηθών και εθίμων, της Πίστεως και Ελπίδας που κράτησαν ζωντανό αυτό το έθνος μέσα από αμέτρητες επιβουλές, κακουχίες και καταστροφές.
Το βδέλυγμα αυτό της Ερημώσεως ηττήθηκε μια φορά στον Εμφύλιο ‘46-49 με ανυπολόγιστο κόστος και κυρίως με «επιμόλυνση» των «νικητών», ανοίγοντας τον δρόμο για τον εκδικητικό εκτραχηλισμό της Ύβρεως στη διάρκεια της «Μεταπολίτευσης», όταν έχει πια διαβρώσει τα πάντα, ως πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά «Εθνομηδενισμός» — όρος που δεν υπάρχει σε καμμία άλλη χώρα, κάτι δηλαδή σαν το ξεχασμένο μας «Φιλότιμο».
Ο Εθνομηδενισμός, ως πνευματικό μίασμα, ακραία παραλλαγή του Δυτικού Μεταμοντερνισμού, του Μετανθρωπισμού και της (λενινιστικής) «πολιτικής ορθότητας» παίρνει ποικίλες μορφές ανάλογα με τον πολιτικό ή ιδεολογικό χώρο όπου υφέρπει.
Ειδικά στον λεγόμενο «πατριωτικό» εξωκοινοβουλευτικό χώρο διακρίνεται από υποσυνείδητα και άρρητα «ταμπού» που κακοφόρμισαν στο διάβα του χρόνου, όπως είναι τα ταμπού της «λαθρομετανάστευσης», της «εθνικής αστικής τάξης» (που καταστράφηκε μαζι με την εργατική και αγροτική ολοσχερώς) της Μικρασιατικής, Εμφυλιοπολεμικής και Κυπριακής Προδοσίας, της Βόρειας Ηπείρου, της τουρκοποιημένης Θράκης, της «τριπλής Μακεδονίας», αλλά πάνω απ’όλα, το Ταμπού του «Παράκλητου Πνεύματος της Αλήθειας» στον Ελληνοχριστιανισμό και την Ορθοδοξία.
Θα πειτε: «έχει άραγε τόση σημασία» η συστηματική παραποίηση εννοιών, συμβόλων ή εορταστικών ευχών όπως «Καλά Χριστούγεννα» και «Καλή Ανάσταση» σε … «Καλές Γιορτές» ή «άλλα καλά λόγια να αγαπιόμαστε», για να φτάσουμε στο «Καλή Λευτεριά» όταν δίπλα μας κονιορτοποιείται το θεσμικά κατοχυρωμένο Πολιτιστικό, Δημοκρατικό και Χριστιανικό σύμπαν, στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο;
Απαντώ ΝΑΙ, γιατί η Ύβρις δεν είναι ιδεολογία αλλά Σκοτεινή Πνευματική Δύναμη και «ο Διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες».
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως η πρόταση «τροποποίησης» των Ευχών παρακάμπτει σιωπηρά τις ήδη νομοθετικά επαπειλούμενες «τροποποιήσεις» μετονομασίας της Ελληνικής σε «Ελλαδική» Δημοκρατία, των Ελλήνων σε «Ελλαδίτες» και της αφαίρεσης του (εναπομείναντος) Σταυρού από τις μπλε μαρέν — όχι γαλανόλευκες — ρίγες της Ελληνικής Σημαίας.
Όλα αυτά, «θα» συζητηθούν όταν προκύψουν στην επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως μας προέκυψε το «Μακεδονικό» μετά από 70 χρόνια Αποσιώπησης και Απάτης σε κάτι «συμβούλια πολιτικών αρχηγών».
Τώρα όμως που η δαιμονική Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο στις λατρευτικές παραδόσεις της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού… «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται»;
Προσοχή, φίλοι μου Ελληνολάτρες!
Οι Ολύμπιοι θεοί των Ελλήνων υπήρξαν ιδιαίτερα αμείλικτοι απέναντι στην Ύβρη που καλλιεργούσαν τα ιερατεία των Κρονίων, όπως έδειξαν τα Ομηρικά Έπη και οι τραγωδίες Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη.
Αλλά ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΕΞΙΣΟΥ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ, ΤΩΡΑ!
Γιατί τότε όπως και τώρα, η Νέμεση δεν είναι χρονικό «επακόλουθο» της Ύβρεως, αλλά άτεγκτος συνοδός που τελικά την επισκιάζει, αποσύροντας ολοσχερώς τον προστατευτικό Πέπλο της Θεία Χάριτος και Πρόνοιας από τις ζωές των υβριστών που αρνούνται να μετανοήσουν!
Πρός όλους λοιπόν ανεξαιρέτως απευθύνεται η Ευχή για
Καλά, Άγια και Ευλογημένα Χριστούγεννα,
ότι «Παιδίον νέον γεννάται ο προ αιώνων Θεός»!
