Αν στο πρώτο λεπτό της Κυριακής του Πάσχα, που θα λάβουμε το “άγιο φως” στους Ιερούς Ναούς, αυτό μας αρκεί, γιατί ότι έτσι είμαστε συνεπείς με την παράδοσή μας!
Αν την ημέρα του Πάσχα αλληλοευχηθήκαμε με τους οικείους και γνωστούς μας με τα “Χριστός Ανέστη” , “Αληθώς Ανέστη” και “Χρόνια Πολλά”, ίσως “και του Χρόνου όλοι μαζί όπως πρέπει” και “νυστεύσαντες και μη νυστεύσαντες” τσουγκρίσαμε κόκκινα αυγά και φάγαμε την μαγειρίτσα.
Αν ψάλουμε το “Άναστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν …. .” αλλά στην γιορτή της Αναστάσεως και φέτος δεν έχουμε συνχωρέσει όλους εκείνους που μας πίκραναν με άδικη συμπεριφορά τους.
Αν αρκεστήκαμε μόνο σ΄αυτά, τότε αστοχήσαμε ως Χριστιανοί.
Δεν γιορτάσαμε το Πάσχα όπως έπρεπε.
Δεν αποδεχθήκαμε συνειδητά το μεγαλειώδες απελευθερωτικό μήνυμα της Αναστάσεως που αποδίδεται με τη χαρμόσυνη αγγελία:
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΗΤΗΘΗ ! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΥΤΡΩΘΗ!!
Την ημέρα του Πάσχα η ψυχή του πραγματικού Χριστιανού, έστω και για λίγο, μεταμορφώνεται, ηρεμεί, νιώθει κάτι από τη συγγνώμη και την αγάπη που ανατέλλει μέσα από τον Τάφο του Κυρίου μας.
Νιώθει πως μ’ όλο τον κόσμο είναι αδελφός, γιατί μετέχει του κοινού ποτηριού της Ζωής.
Νιώθει πιο ελεύθερος από τα δεσμά της κακίας και του θανάτου, γιατί η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι η συντριβή του έσχατου εχθρού της ανθρώπινης φύσης, που είναι ο θάνατος: “Θανάτω θάνατον πατήσας…”
Το Πάσχα πρέπει να βιώνεται με αλλαγή της ζωής μας, ανάσταση από τα πάθη και τις κακίες που μας δέρνουν.
Το Πάσχα είναι βιωματική παρόρμηση και για συλλογική ενότητα του λαού, και για ενότητα μεταξύ των λαών και των κοινωνιών. Δεν γίνεται να ισχυριζόμαστε ότι γιορτάζουμε την Ανάσταση και η διχόνοια και ο πόλεμος να κυριαρχούν στις κοινωνίες και στη γη. Δεν γίνεται να λέμε ότι πιστεύουμε στα μηνύματα του Χριστού να επικαλούμαστε την ιδιότητα του Χριστιανού και ταυτόχρονα να συντρίβουμε, υπολήψεις, συνειδήσεις, συνανθρώπων μας και λαούς.
Ας τα συνειδητοποιήσουμε αυτά και ας αποφασίσουμε συλλογικά στο μέλλον να κάνουμε αυτό που μας πρέπει:
Να θυμηθούμε την εμπειρία , την μαρτυρία και την πράξη Χριστιανών των πρώτων Χριστιανικών Εκκλησιών των πρώτων χριστιανικών αυτόνομων κοινοτήτων.
Να θυμηθούμε τον τρόπο των σχέσεων των. Τρόπο ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με κοινό στόχο να μην λογαριάζουν τους περιορισμούς φθοράς και θανάτου, και να απελευθερώνουν την ύπαρξη τους από αναγκαιότητες και φυσικούς προκαθορισμούς αφού ο Χριστός “θανάτω θάνατον πατήσας”.
Να θυμήθουμε ότι Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ ΩΣ ΤΟ ΟΡΘΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ και ότι πρέπει να αγωνιστούμε προς την κατεύθυνση αυτή.
Να θυμηθούμε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί συγκροτούσαν την Εκκλησία “κατ΄οίκον” ως σύναξη σε δείπνον ευχαριστίας. Δείπνο που παρέπεμπε στην προσδοκία ενός εσχάτου μέλλοντος και έτσι γιόρταζαν το δικό τους πασχάλιο πέρασμα στην ελευθερία από τους περιορισμούς της θνητής ανθρώπινης φύσης. Εκεί προσλάμβαναν τον άρτο και τον οίνο για να κοινωνήσουν έμπρακτα την ζωή, την ύπαρξη. Εκεί μετέτρεπαν την αναγκαιότητα της φύσης σε ελευθερία σχέσης, και κοινωνούσαν τη ζωή τους ως ΑΓΑΠΗ.
Να θυμηθούμε ότι ο πραγματικός τρόπος ύπαρξης και ζωής είναι Η ΑΓΑΠΗ. Όχι απλώς σαν ποιότητα συμπεριφοράς, αλλά ως απελευθέρωση από την ατομοκεντρική ύπαρξή μας, ως αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά. Ως στόχος επίτευξης του “καθ΄ομοίωσην”, αφού “ο Θεός αγάπη εστι”.
Και αφού τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά :
Να μιμηθούμε τους Πρώτους Χριστιανούς στην αγάπη στην μαρτυρία και στην ατομική και συλλογική πράξη.
Να αγωνιστούμε ώστε να αποκτήσει την πλήρη αυτονομία της η Εκκλησία του Χριστού από τις κοσμικές εξουσίες.
Να αγωνισθούμε να εξαφανισθεί ο εθνοφυλετισμός η αίρεση που κατακερμάτισε την μία Αγία και Καθολική Εκκλησία του Χριστού και που στις μέρες μας έχει φουντώσει.
Να αγωνισθούμε “υπερ ευσταθείας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως”.
Να αγωνισθούμε ενάντια στον πόλεμο, την φτώχεια, την βία, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και για τον σεβασμό προς το περιβάλλον.
