Μετάφραση: Απολλόδωρος
21 Απριλίου 2023 | Gary D. Barnett | Διαβάστε το εδώ
“Ξεγελάστε με μια φορά, ντροπή σας. Ξεγελάστε με δύο φορές, είμαι ηλίθιος. Ξεγελάστε με τρεις ή περισσότερες φορές συνεχόμενα, και είμαι ψηφοφόρος”.
~ Jarod Kintz
Θεέ μου, ζωντανοί- είναι εκπληκτικό ότι απέχουμε μόλις δεκαοκτώ μήνες από ακόμη μία διανοητικά διαταραγμένη προεδρική “εκλογή” και το τσίρκο της παραφροσύνης είναι ήδη στην πόλη. Ποιος θα είναι υποψήφιος; Ποιος θα κατέβει υποψήφιος; Ποιος θα είναι ο σωτήρας σας αυτή τη φορά; Ποιος θα σας δώσει επιταγή; Ποιος θα “φτιάξει” τη χώρα; Ποιος θα αναλάβει να συνεχίσει την τρέλλα; Ποιος ρυθμιστής θα κληθεί στο παιχνίδι από τις κυρίαρχες “ελίτ” για να διαγωνιστεί σε αυτή την πολιτική διαδικασία που βασίζεται στην επιλογή; Θα είναι πάλι ο Biden, ο Trump, ο DeSantis, ο M. Obama, ή ο νέος επαινετός δημοκράτης, ο RFK, Jr., ή οποιοσδήποτε άλλος από το στελεχιακό δυναμικό των πολιτικών αποβρασμάτων των επίδοξων ηγετών που διαγωνίζονται για την επιλεγμένη κορυφαία θέση; Δεν έχει σημασία βλέπετε, καθώς όσο συνεχίζεται αυτή η εκλογική παραφροσύνη, αυτή η χώρα και ο κόσμος θα επιμένουν να πετάνε όλη την ελευθερία στην παροιμιώδη λεκάνη της τουαλέτας των ονείρων, ενώ οι ταπεινές συνυπεύθυνες μάζες ζητωκραυγάζουν για τους πολιτικούς θεούς τους.
Η ηλίθια ιδέα του μύθου της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, της δημοκρατίας και το γελοίο ψέμα της “κυβέρνησης του λαού, από τον λαό και για τον λαό”, θα φωνάζεται για άλλη μια φορά από τις ταράτσες από τους περισσότερους εμπλεκόμενους, συμπεριλαμβανομένων των ανίδεων ψηφοφόρων. Έχουν προηγηθεί 59 προεδρικές εκλογές από το 1789, και τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί μετά από κάθε “εκλογή” στην ιστορία αυτής της χώρας. Σε περίπτωση που αυτό το γεγονός είναι ακόμα δύσκολο για τους περισσότερους να το κατανοήσουν, αυτός ο επόμενος κύκλος μιας σκηνοθετημένης εκλογής ενός αφέντη, θα κορυφωθεί επιτρέποντας στη χαμηλότερη μορφή ανθρώπου να τοποθετηθεί σε μια κυρίαρχη θέση διακυβέρνησης και εξουσίας πάνω στον υποδουλωμένο λαό. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι περισσότερη κυριαρχία, ιδιοτελής τυραννία, και μια συνεχιζόμενη δημοκτονία αυτού του πληθυσμού. Όπως πάντα, αυτή η μοίρα των ανθρώπων στο σύνολό τους θα έχει γίνει οικειοθελώς αποδεκτή.
Αυτό που είναι τόσο αξέχαστα ελλειμματικό στο μυαλό σε αυτόν τον παραλογισμό, είναι ότι αυτή θα είναι η 60η συνεχόμενη φορά, που ο αμερικανικός λαός έχει επιλέξει σκόπιμα και με ελεύθερη βούληση, έναν βασιλιά και αφέντη να τον εξουσιάζει. Αυτή θα είναι η 60η συνεχόμενη φορά, που το “κοινό που ψηφίζει” επέτρεψε τον έλεγχο της προσωπικής του συμπεριφοράς, αποδέχτηκε την κυβερνητική κλοπή της περιουσίας του μέσω της αναγκαστικής φορολόγησης, επέτρεψε τη διεξαγωγή συνεχών επιθετικών πολέμων εναντίον αθώων, βίωσε την καταστροφή της οικονομίας και του πλούτου του και εγκατέλειψε την ελευθερία του. Αν και είναι απίθανο ο Αϊνστάιν να εξέφρασε ή να έγραψε το απόσπασμα: “παραφροσύνη είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα”, αυτή η ιδέα, όταν αφορά την εθελοντική έγκριση της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης, ισχύει. Πώς μπορεί κάποιος που διαθέτει έστω και ελάχιστη νοημοσύνη, να διανοηθεί να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά 60 φορές διαδοχικά; Αυτό είναι πραγματικά παραφροσύνη.
Γιατί περιμένει κανείς ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά;
Πώς θα μπορούσε κάτι να είναι πιο ξεκάθαρο από την κατανόηση ότι η κυβέρνηση δεν φέρνει τίποτε άλλο παρά τυραννία, οικονομική καταστροφή και το θάνατο της ελευθερίας, και ότι η αποδοχή ενός “ανώτατου ηγέτη” δεν είναι τίποτε άλλο από την ανοιχτή αποδοχή της δουλείας;
Εύχομαι κάποιος – οποιοσδήποτε – να μπορούσε να μου εξηγήσει αυτό το φαινόμενο, καθώς δεν μπορώ να κατανοήσω την άγνοια σε αυτό το επίπεδο.
Θα υπάρξουν οι πιστοί του Trump, και φαίνεται ότι δεν θα ταλαντευτούν ποτέ μέχρι και ο τελευταίος από αυτούς να κάνει το “εμβόλιο Trump”, να μπει στη φυλακή ή να του πουν ψέματα χίλιες φορές ακόμα. Ο λεγόμενος κομματικός του αντίπαλος, ο DeSantis, ο οποίος δεν μπορεί να αποφασίσει τι να πει ή να κάνει, ποιον να υποστηρίξει ή όχι, αλλά είναι ο αγαπημένος του crossover crowd μεταξύ των σταθερών “συντηρητικών”, των “ελευθεριακών” και εκείνων που πιστεύουν ότι είναι ο πραγματικός σωτήρας της Αμερικής επειδή ήταν κυβερνήτης μιας πολιτείας που ήταν λίγο καλύτερη από την Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια της απάτης και της εξαπάτησης του ψεύτικου ” covid”. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι, όπως η HaleyVC, ο Hutchinson, ο Ramaswamy, (;) και ο Stapleton, από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, και οι πάντα εγκεφαλικά νεκροί Biden, Williamson και Scott από την πλευρά των Δημοκρατικών, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Και έπειτα υπάρχει και ο πάντα παρών Kennedy, ο οποίος θα προκαλέσει κάθε είδους σύγχυση, καθώς οι ελευθεριακοί, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι θα πάθουν ανεύρυσμα προσπαθώντας να καταλάβουν πώς να χειριστούν αυτή την αντίφαση. Ίσως μπορέσουν να κρατηθούν όλοι χέρι-χέρι και να τραγουδήσουν Kumbaya, και να ενωθούν όλοι μαζί για να κυβερνήσουν τους πληβείους. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί άλλοι θα ρίξουν το καπέλο τους στο ρινγκ, μόλις τα αφεντικά της άρχουσας τάξης τους δώσουν το πράσινο φως.
Προσπαθεί κανείς να παρουσιάσει μια εικόνα των πραγμάτων, ώστε οι περισσότεροι να μπορούν τουλάχιστον να καταλάβουν την τρέλα, να αποκτήσουν κάποια αλήθεια και να ξεδιαλύνουν τον παραλογισμό, αλλά είναι αδύνατο να το κάνει αυτό στην εποχή μας χωρίς ακραίο σαρκασμό και απροκάλυπτη παρωδία. Αυτό είναι πραγματικά ένα γεγονός τσίρκου, αν υπήρξε ποτέ στη γη, και πολλοί εξακολουθούν να έχουν την ψυχωτική επιθυμία όχι μόνο να συμμετέχουν και να εγκρίνουν αυτή την ηλιθιότητα, αλλά και να περιμένουν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα αυτή τη φορά. Αν ο Mencken ήταν ζωντανός σήμερα, πιθανότατα θα τον κατέτρωγε για πάντα είτε τρελό γέλιο είτε βαθιά και παραληρηματική σχιζοφρένεια. Αυτή θα ήταν η μόνη σωτήρια χάρη της λογικής σε έναν τέτοιο κόσμο που καταναλώνεται από αυτή την παραληρηματική τρέλα.
Τι στο καλό θα απογίνουμε εμείς; Πώς μπορεί κάποιος να καθίσει και να παρακολουθήσει αυτό το τηλεπαιχνίδι και να μην φύγει σκεπτόμενος ότι βρίσκεται σε έναν κόσμο πολιτικού φανατισμού. Αν δεν ήταν τόσο απόλυτα επικίνδυνο, θα ήταν η πιο βαθιά κωμωδία όλων των εποχών.
Αντ’ αυτού, είναι αυτή η κατασκευασμένη και καθοδηγούμενη πραγματικότητα που έχει επιβληθεί σε αυτή τη μη σκεπτόμενη κοινωνία και έχει γίνει αποδεκτή από τις μάζες ως φυσιολογική. Αν αυτό είναι φυσιολογικό, τι ορίζει το γελοίο, και ποιος θα μπορούσε καν να κατανοήσει μια τέτοια κατάσταση σύγχυσης και νευρωτικής ύπαρξης; Όπως πολύ σωστά δήλωσε ο Louis-Ferdinand Celine: “Δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου… Πάντα ήξερα και καταλάβαινα ότι οι ηλίθιοι αποτελούν την πλειοψηφία, οπότε είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουν”. Και κέρδισαν, ξανά και ξανά, σε ένα σύστημα αέναης βλακείας.
“Καθώς η δημοκρατία τελειοποιείται, το αξίωμα του προέδρου αντιπροσωπεύει, όλο και περισσότερο, την εσωτερική ψυχή του λαού. Κάποια μεγάλη και ένδοξη μέρα οι απλοί άνθρωποι της χώρας θα φτάσουν επιτέλους στην επιθυμία της καρδιάς τους και ο Λευκός Οίκος θα κοσμείται από έναν εντελώς ηλίθιο”.
~ H.L. Mencken, On Politics: A Carnival of Buncombe
.https://apollodoros.substack.com/p/54f
—Δικτυογραφία:
Here We Go Again: Deranged Voters Looking for a Political Savior – garydbarnett.com
Here We Go Again: Deranged Voters Looking for a Political Savior
