Όσο περισσότερο «επεκτείνονται» οι παράλογοι, παράνομοι πόλεμοι κυρώσεων, τόσο περισσότερο η απόλυτη πλειοψηφία του Παγκόσμιου Νότου απομακρύνεται από τη συλλογική Δύση, διπλωματικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά… επισημαίνει.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Escobar, «Ας ξεκινήσουμε με μια γραφική απεικόνιση της θέσης του Παγκόσμιου Βορρά και του Παγκόσμιου Νότου:
1 Xian, πρώην αυτοκρατορική πρωτεύουσα και βασικός κόμβος των Αρχαίων Δρόμων του Μεταξιού:
Ο Xi Jinping φιλοξενεί τη Σύνοδο Κορυφής Κίνας-Κεντρικής Ασίας, στην οποία συμμετέχουν όλα τα «κράτη» της Heartland (Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν).
Η τελική δήλωση τονίζει την οικονομική συνεργασία και την «αποφασιστική στάση» ενάντια στις έγχρωμες επαναστάσεις που επινοήθηκαν από τους Ηγεμόνες.
Η προαναφερθείσα ενέργεια διευρύνει αυτό που ήδη εφαρμόζουν ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) και η Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI).
Στην πράξη, η Σύνοδος Κορυφής επισφραγίζει ότι η στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας θα προστατεύει το Heartland.
2 Καζάν: Το φόρουμ Ρωσίας-Ισλαμικού Κόσμου ενώνει όχι μόνο θρησκευτικούς ηγέτες αλλά και κορυφαίους επιχειρηματίες τουλάχιστον 85 εθνών.
Η πολυπολική Ρωσία προχώρησε παράλληλα με τη Σύνοδο Κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου στην Τζέντα, η οποία καλωσόρισε ξανά τη Συρία στην «αραβική οικογένεια».
Τα αραβικά έθνη δεσμεύτηκαν ομόφωνα να τερματίσουν οριστικά την «ξένη παρέμβαση».
3 Χιροσίμα: Η συνεχώς συρρικνούμενη G7, στην πραγματικότητα G9 (προσθέτοντας δύο μη εκλεγμένους γραφειοκράτες της ΕΕ), προσπαθεί να επιβάλει ένα ενιαίο πρόγραμμα κυρώσεων στη Ρωσία• περισσότερα όπλα για το μαύρο κενό της Ουκρανίας και περισσότερες διαλέξεις κατά της Κίνας.
4 Λισαβόνα: Η ετήσια συνάντηση της Λέσχης Bilderberg, ένα φεστιβάλ του NATO και των Ατλαντιστών, λαμβάνει χώρα σε ένα όχι και τόσο μυστικό ξενοδοχείο.
Κορυφαίο θέμα στην ημερήσια διάταξη; Ο πόλεμος, υβριδικός ή μη, κατά των «RIC» των BRICS (Ρωσία, Ινδία, Κίνα).
Θα μπορούσα να ήμουν στο Xian, ή πιθανότατα στο Καζάν.
Αντίθετα, τιμώντας δέσμευσή μου, ήμουν στην Ίμπιζα ενώ μετά απέρριψα την ιδέα να πετάξω στη Λισαβόνα ως χάσιμο χρόνου.
Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας τον λόγο: Κάποτε στις Βαλεαρίδες, ήμουν καλεσμένος σε μια κορυφαία επιχειρηματική συγκέντρωση – κυρίως Ισπανοί, αλλά και Πορτογάλοι, Γερμανοί, Βρετανοί και Σκανδιναβοί: στελέχη εξαιρετικά υψηλού επιπέδου – στον τομέα της ακίνητης περιουσίας, της διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, της επενδυτικής τραπεζικής.
Το πάνελ μας είχε τίτλο “Παγκόσμιες γεωπολιτικές αλλαγές και οι συνέπειές τους”.
Πριν από το πάνελ, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να μιλήσουν για το τι τους ανησυχούσε περισσότερο σε ό,τι αφορά το μέλλον της επιχείρησής τους.
Το νούμερο ένα ήταν ο πληθωρισμός και τα επιτόκια.
Το νούμερο δύο ήταν η γεωπολιτική.
Αυτό προεικόνιζε μια πολύ ζωηρή συζήτηση για το μέλλον.
Όταν ένας «αγιογράφος» της ΕΕ τρελαίνεται…
Ο Lanxin Xiang, μεταξύ άλλων επιτευγμάτων, είναι Ομότιμος Καθηγητής του Μεταπτυχιακού Ινστιτούτου Διεθνών και Αναπτυξιακών Σπουδών στη Γενεύη, διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτικής Ασφάλειας στο Εθνικό Ινστιτούτο της Κίνας για τις Διεθνείς Συναλλαγές SCO• και εκτελεστικός διευθυντής του Ιδρύματος Ευρωπαϊκών Σπουδών της Ουάσιγκτον.
Ο καθηγητής Xiang προσέφερε μια αριστοτεχνική έκθεση σχετικά με την αμερικανική εμμονή να κατασκευάσει ένα «πρόβλημα στην Ταϊβάν» και πώς η Ευρώπη, που έχει ήδη στριμωχτεί από τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, πρέπει να είναι πολύ προσεκτική όταν πρόκειται να απευθύνει υποδείξεις στην Κίνα.
Όταν ήρθε η σειρά μου, λέει ο Escobar, απέρριψα όλες αυτές τις κοινοτοπίες της ΕΕ βγαλμένες από τα δελτία τύπου της, ως απόλυτη ανοησία, τονίζοντας πώς η Ευρώπη τρώγεται ήδη ζωντανή από τα παροιμιώδη «αμερικανικά συμφέροντα».
Όσο το δυνατόν συνοπτικά, εξήγησα όλο το γεωπολιτικό υπόβαθρο του πολέμου στην Ουκρανία.
Λοιπόν, όλα αυτά παραδόθηκαν σε κορυφαίους επιχειρηματίες που καταναλώνουν τους The Economist, τους Financial Times και το Bloomberg ως κύρια πηγή πληροφοριών.
Η αντίδρασή τους θα έλεγε πολλά.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πληρωμένος από την ΕΕ γραφειοκράτης τρόμαξε, και ουρλιάζοντας από οργή, δεν ακολούθησε το προκαθορισμένο σενάριο – μέχρι που απείλησε ότι θα εγκαταλείψει.
Ζήτησα να «με αντικρούσει, με γεγονότα».
Δεν παρασχέθηκαν στοιχεία.
Μόνο φόβος και σύγχυση, αναμεμειγμένα με υποδείξεις κουλτούρας ακύρωσης.
Προς τιμήν του, ο εξαιρετικά έμπειρος συντονιστής, Struan Robertson από την Bank of America Merrill Lynch, κράτησε τα προσχήματα, δίνοντας χρόνο στον Lanxin Xiang να εξηγήσει την κινεζική νοοτροπία, δίνοντας χώρο για μια σειρά από πολύ καλές ερωτήσεις.
Στο τέλος, το κοινό τον λάτρεψε.
Πολλοί ήρθαν να με ευχαριστήσουν προσωπικά για πληροφορίες στις οποίες δεν θα έχουν ποτέ πρόσβαση από την El Pais, τη Le Monde ή τον Economist.
Μια μειοψηφία στην αίθουσα απλά έμεινε έκπληκτη – αλλά η συζήτησή μας τουλάχιστον πρέπει να τους άφησε να σκέφτονται για πολλές προκαταλήψεις.
«Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστούν τα κατασκευασμένα αφηγήματα που παπαγαλίζουν οι αμειβόμενοι από την ΕΕ γραφειοκράτες.
Θυμώνουν και μετά βίας καταφέρνουν να τραυλίσουν όταν αποκαλύπτονται τα ψέματά τους».
Η G7…
Αυτό που συνέβη στην Ίμπιζα συμπίπτει με αυτό που συνέβη στη Χιροσίμα που βομβαρδίστηκε από τις ΗΠΑ –οι Ηγεμόνες δεν ζητούν συγγνώμη– αλλά και σε αυτό το κλειδωμένο ξενοδοχείο της Λισαβόνας.
Με την «ηγεσία» της G7 βυθισμένη σε έναν κολλώδη βάλτο πνευματικής ρηχότητας, αναμενόμενα η μόνη ατζέντα στην αποικισμένη Ιαπωνία ήταν η επιβολή περισσότερων κυρώσεων στη Ρωσία – που επιβλήθηκαν σε τρίτες χώρες και σε εταιρείες στον ενεργειακό και στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα: περισσότερα όπλα στο ουκρανικό μαύρο κενό και μια γελοία αντιπαραγωγική νέα εμμονή της συσσώρευσης στον «περιορισμό» της Κίνας για υποτιθέμενο «οικονομικό εξαναγκασμό».
Στις φωτογραφικές εργασίες, παρεμπιπτόντως, δεν εμφανίζεται μια συρρικνούμενη G7: αλλά μια πολεμοκάπηλη G9, που έχει ενισχυθεί τεχνητά από αυτό το αξιολύπητο ζευγάρι μη εκλεγμένων ευρωκρατών, τον Charles Michel και τη von der Leyen.
Όσον αφορά την πραγματική Παγκόσμια Πλειοψηφία – ή τον Παγκόσμιο Νότο –, αυτό μοιάζει περισσότερο με ένα G-Less Than Zero.
Όσο περισσότερο «επεκτείνονται» οι παράλογοι, παράνομοι πόλεμοι κυρώσεων, τόσο περισσότερο η απόλυτη πλειοψηφία του Παγκόσμιου Νότου απομακρύνεται από τη συλλογική Δύση, διπλωματικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ατζέντα της Bilderberg αναλώθηκε στον συντονισμού του ΝΑΤΟ/Ατλαντιστών σε έναν πόλεμο – υβριδικό και άλλο – ενάντια στην κινητήρια δύναμη των BRICS, τα RIC (Ρωσία, Ινδία, Κίνα).
Υπήρχαν και άλλα στοιχεία στο μενού – από την τεχνητή νοημοσύνη μέχρι την οξεία τραπεζική κρίση, από την «ενεργειακή μετάβαση» στις «δημοσιονομικές προκλήσεις», για να μην αναφέρουμε το παροιμιώδες «Η.Π.Α. ηγεσία».
Αλλά όταν μπαίνεις στο ίδιο δωμάτιο άνθρωποι σαν τον Stoltenberg του ΝΑΤΟ και η —διευθύντρια της αμερικανικής αντικατασκοπείας Avril Haines, ο ανώτερος διευθυντής Στρατηγικού Σχεδιασμού στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας Thomas Wright.
Ο πρόεδρος της Goldman Sachs, John Waldron, ο επικεφαλής κηπουρός Borrell (του οποίου το τσιράκι ήταν στην Ίμπιζα), ο αντιπρόεδρος της Brookfield Asset Management, Mark Carney (ένα από τα στελέχη τους επίσης στην Ίμπιζα), ο ανώτατος συμμαχικός διοικητής Ευρώπης, Christopher Cavoli και η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Καναδά Chrystia Freeland, μεταξύ άλλων ατλαντιστών, η πλοκή είναι αυτονόητη:
Είναι πόλεμος στον πολυπολικό κόσμο.
Τουλάχιστον μπορούμε να το χορέψουμε στην Ibiza».
