Το παρόν είναι η συνέχεια του άρθρου με τίτλο: «Το Σύνταγμα της αυτεξουσιότητας των Ελλήνων vs Σύνταγμα Μητσοτάκη», που με αυτόν τον τίτλο δεν είχε καμία τύχη αναγνωσιμότητας.
Ποιος να ασχοληθεί τώρα με τα Συντάγματα; Εδώ ο κόσμος και ο λαός καίγεται! Και… θα καίγεται, μέχρι να αποφασίσει να ασχοληθεί με τα Συντάγματα. Ή μάλλον να ασχοληθεί με το Σύνταγμα που πρέπει να φτιάξει για να γίνει από ναυαγός «βασιλιάς» στην πατρίδα του. Γιατί το Σύνταγμα είναι ή το κλειδί για την φυλακή του ή το τρόπαιο της ελευθερίας του. Ένα τρόπαιο όμως που για να το κατακτήσει απαιτείται αγώνας και μερικές φορές ακόμα και αίμα. Για να γίνει λοιπόν πιο φανερή η ουσία του άρθρου, αποφάσισα να αλλάξω τον τίτλο του.
Συνιστώ αν δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε όλο το προηγούμενο άρθρο, να διαβάσετε τουλάχιστον την εισαγωγή του. Σε περίπτωση που ούτε αυτό μπορείτε, παραθέτω σε Υ.Γ. το τέλος της εισαγωγής του αρχικού άρθρου, ώστε να υπάρξει κάποια σύνδεσις των δύο τμημάτων του.
Κεφ. 8 Το πολιτικό αυτεξούσιο.
Όταν ένας Έλληνας φθάσει στην ηλικία των 18 ετών, θεωρείται πλέον αυτεξούσιος δηλαδή άτομο που δεν υπάγεται στην εξουσία κάποιου άλλου (πατέρα, μητέρας, κηδεμόνα), αλλά είναι κύριος του εαυτού του και λαμβάνει το θεσμοθετημένο δικαίωμα του να έχει ελευθερία αποφάσεων και πράξεων, όμως και την ευθύνη που απορρέει από αυτές. Επίσης έχει το θεσμοθετημένο δικαίωμα της δικαιοπραξίας, δηλαδή να προβαίνει σε πράξεις με έννομο αποτέλεσμα, όπως π.χ. να υπογράφει συμβόλαια, δημόσια έγγραφα κ.τ.λ.
Όλα καλά ως εδώ. Όμως ας αναρωτηθούμε, ο Έλληνας ως συλλογικό υποκείμενο, έχοντας 193 χρόνια (σήμερα 102!) υποτιθέμενης ελευθερίας στους ώμους του (μια ελευθερία που την πλήρωσε με θυσίες και αίμα, γι’ αυτό θα την ήθελε αληθινή) έχει , άραγε, επιτύχει να λάβει το πολιτικό του αυτεξούσιο; Με άλλα λόγια την ελευθερία να είναι κύριος των πολιτικών αποφάσεων και πράξεων που τον αφορούν; Ή βρίσκεται ακόμα υπό κηδεμονία; Και ποιοι τον κηδεμονεύουν; Kαι πώς είναι δυνατόν ένα συλλογικό υποκείμενο, όπως ο Έλληνας με την γενική έννοια, να ασκεί το πολιτικό του αυτεξούσιο, που σε τελική ανάλυση σημαίνει την ίδια την υπαρξιακή του ελευθερία, επειδή αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική του ελευθερία;
Μιλώντας για πολιτικό αυτεξούσιο δεν πλάσαμε μια καινούρια έννοια. Απλά η έκφραση «λαϊκή κυριαρχία», που σημαίνει περίπου το ίδιο, είναι εξαιρετικά φθαρμένη κυρίως λόγω της εξ’ αριστερών υπερβολικής χρήσης της. Επιπρόσθετα λόγω του γεγονότος ότι έχει σήμερα καταντήσει μία έννοια κενή περιεχομένου, εφ’ όσον κινείται στη σφαίρα του πολιτικού φαντασιακού, μη έχοντας κανένα αντίκρισμα στην πολιτική πράξη και πρακτική. Επί πλέον είναι λιγάκι αδόκιμη, επειδή ο λαός δεν κυριαρχεί επί κάποιου, δεν υπάρχουν κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι σε μια αληθινή δημοκρατία. Συνεπώς, ο όρος πολιτικά αυτεξούσιος, με αναφορά στον ελληνικό λαό και κάθε λαό, αποδίδει την έννοια της πολιτικής, άρα και της εν γένει ελευθερίας του, πολύ ακριβέστερα.
Ωστόσο, το σύνηθες είναι οι λαοί να κηδεμονεύονται είτε από δικτάτορες, βασιλείς, φεουδάρχες και βάλε (κάθε εποχή έχει τους δικούς της εξουσιαστές), είτε από τον κατ΄εξοχήν επικυρίαρχο σήμερα, που είναι το σύστημα. Το σύστημα αυτό υλοποιεί (κάνει πράξη) την επικυριαρχία του μέσω των κομμάτων -και των εξ’ αυτών προερχομένων κυβερνήσεων. Αυτά τα τελευταία υποκλέπτουν λάθρα το πολιτικό αυτεξούσιο των λαών, προσποιούμενα ότι έτσι επιτάσσει το δημοκρατικό πολίτευμα.
Το υποκλέπτουν με ένα κομμάτι χαρτί που τους παραδίδει ο πολίτης κάθε (κατά μέγιστο) 4 χρόνια. Με αυτό το χαρτάκι (την ψήφο του!) εκχωρεί στο κόμμα που το «λαμβάνει», το πολιτικό του αυτεξούσιο. Γεγονός που δίνει το «ελεύθερο» στο κόμμα της πλειοψηφίας, ως κυβέρνηση πλέον, να προβαίνει σε νομοθετικές πράξεις κατά κανόνα ενάντιες στη βούληση του λαού εν ονόματι του οποίου υποτίθεται ότι κυβερνά. [Και πλέον βλέπουμε αποφάσεις και πράξεις κυβερνήσεων ενάντια στα συμφέροντα τού («κυρίαρχου» -τι ειρωνεία!) λαού , ακόμα και ενάντια στην ίδια την ύπαρξη του ως ελευθέρου Έθνους, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα.]
Και ας αναρωτηθούμε, ειδικά εμείς οι Έλληνες, θα παρέδιδε ποτέ κάποιος (αν είχε σώας τας φρένας!) το προσωπικό του αυτεξούσιο σε ένα άλλο άτομο, να σκέφτεται, να αποφασίζει και να πράττει αντί γι’ αυτόν τον ίδιο; Θα παρέδιδε την ελευθερία του σε κάποιον άλλο με ένα χαρτί;
Μα…, θα αντείπει κάποιος, στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι το ίδιο. Στο πεδίο αυτό είμαστε πολλοί και έχουμε πολλές και διαφορετικές γνώμες. Ποίου η γνώμη θα επικρατήσει στην πολιτική πράξη; Θα λάβουν χώρα διαμάχες και έριδες για την επικράτηση της μίας ή της άλλης άποψης, θα υπάρξουν μόνιμες διαφωνίες και διαφοροποιήσεις που ίσως οδηγήσουν στην διάσπαση του κοινωνικού συνόλου ή και στην εμφύλια διαμάχη. Δεν είναι καλύτερα να ησυχάζουμε και να αφήνουμε άλλους να βγάζουν τα κάστανα των πολιτικών αποφάσεων από τη φωτιά;
Εκείνοι οι μεγάλοι πρόγονοι μας, που έζησαν εδώ περίπου 2.500 χρόνια πριν από μας , ανακάλυψαν μία μέθοδο να λύνουμε αυτές τις διαφορές των πολλών γνωμών και απόψεων, στην οποία υποκλίνεται σήμερα όλη η ανθρωπότητα, αλλά δεν την ακολουθεί! Η μέθοδος αυτή ονομάστηκε δημο-κρατία! Δημοκρατία είναι η άγραφη συμφωνία που συνάπτει ένα κοινωνικό σύνολο ότι συναινεί (συμφωνεί) η λύση για κάθε θέμα που θα εγκρίνουν οι περισσότεροι, μέσω της με οποιοδήποτε τρόπο ψηφοφορίας, θα γίνεται σεβαστή από όλους. Εντελώς ειρηνικά, χωρίς συνεχιζόμενες αντιπαραθέσεις και βέβαια χωρίς βία.
Έτσι μπόρεσε και αυτοκυβερνήθηκε ο Δήμος των Αθηναίων και με βάση αυτό το τεράστιο εξελικτικό και πολιτισμικό άλμα της Δημο-κρατίας, μπόρεσε και πραγματοποίησε το συνολικό πολιτισμικό άλμα του 5ου αιώνος, στο οποίο διπλά υποκλίνεται σήμερα η ανθρωπότητα. Καλύτερα να πω το τμήμα της ανθρωπότητας που μπορεί να εκτιμήσει τα ανεπανάληπτα έργα πολιτισμού που επιτελέστηκαν, στην ουσία κορυφώθηκαν, ακριβώς τότε.
[…]
Συνεπώς δεν μας απομένει [εφ’όσον κανείς άλλος δεν θα μας το δώσει] παρά μόνον εμείς οι ίδιοι να καταφέρουμε να πάρουμε αυτό που μας ανήκει ως πολιτών και ως Ελλήνων: μια μορφή δημοκρατίας όσο γίνεται πιο κοντά σε αυτήν των προγόνων μας. Και να κατοχυρώσουμε το πολιτικό μας αυτεξούσιο, γράφοντας και ψηφίζοντας ένα νέο Σύνταγμα που θα το θεσπίζει ως αμετάκλητο και απαραβίαστο.
Είμαστε πολλοί όσοι διακρίνουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η λαβωμένη πατρίδα μας δεν μπορεί να σωθεί με κομματικές λύσεις, «κομματιασμένες» λύσεις, με το χρόνο να κυλάει ανελέητα προς το να αφανιστούμε ως ενιαίος και διακριτός λαός. Η λαβωματιά της Ελλάδος είναι πολύ μεγάλη, χαίνουσα και αιμάσσουσα. Και για να μην αργοσβήσει τούτη η πατρίδα πρέπει να συμβεί μία συθέμελη αλλαγή. Πρέπει εμείς, ο λαός, να ενστερνιστούμε ένα κοινό αίτημα, ώστε να ενωθούμε σαν μια γροθιά ενάντια σε αυτούς που πληγώνουν το ιερό σώμα της πατρίδος μας και αφανίζουν εμάς τους ίδιους.
Και ποιο μπορεί να είναι πιο δυνατό, πιο ενωτικό και ελπιδοφόρο αίτημα από αυτό για ένα εντελώς νέο, αληθινά δημοκρατικό Σύνταγμα; Όλα τα άλλα επί μέρους αιτήματα μας θα βρουν στη συνέχεια την ικανοποίηση τους. Επίσης, μόνον στην βάση μιας πιο γνήσιας δημοκρατίας μπορούν να ενωθούν οι λαοί της Ευρώπης, δημιουργώντας κοινούς στόχους και παίρνοντας κοινές αποφάσεις. Σήμερα, η ηγετική ομάδα της δήθεν ενωμένης Ευρώπης δεν ενώνει, αλλά κατακερματίζει τους λαούς, με πέλεκυ την οικονομική τους κατάσταση. Και από αντίδραση οι λαοί αυτοκατακερματίζονται στο εσωτερικό κάθε χώρας, πολιτικά και ιδεολογικά, προσπαθώντας να βρουν μια διέξοδο στις καταπιέσεις που υφίστανται από την ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης και την ομάδα της.
[…]
Έλληνα, αν δεν μπορείς να προστατέψεις και να κάνεις δημιουργικό τον εαυτό σου, μην περιμένεις σωτηρία από άλλους.[Ναυαγός τώρα, πνιγμένος αύριο!] Κοίταξε με ρεαλισμό τον εαυτό σου και την πατρίδα σου. Δες πώς σε κατάντησαν και σε ποιο χάος και γκρεμό έφεραν την Ελλάδα οι προστάτες σου, οι εντός και εκτός, που άλλοι σε ώθησαν να αναζητάς. Δεν είναι μέσα στο δικό σου χαρακτήρα η ζητιανιά για οτιδήποτε. Δύναμη είναι μόνον αυτή που είναι δική σου. Και είσαι προικισμένος με τεράστια δύναμη και σοφία. Σκόνη μιας τεράστιας σύγχυσης καλύπτει και τις δύο αυτές θεϊκές μέσα σου ενέργειες. Καθάρισε τη σκόνη και θα εκπλαγείς!
Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ για σένα και την πατρίδα σου, αυτό είναι το μόνο γνήσιο και σίγουρο. Η ξένη δύναμη, το σύστημα στην παρούσα ιστορική φάση, δεν δρα για το δικό σου συμφέρον. Αυτό αποδείχτηκε και αποδεικνύεται καθημερινά. Συνεπώς ανασκουμπώσου, σήκωσε τα μανίκια σου και ξεκίνα εσύ ο ίδιος την προσπάθεια να ανασυγκροτήσεις τον εαυτό σου και την πατρίδα σου. Αν το αποφασίσεις θαύματα μπορούν να γίνουν. Ο αποφασισμένος Έλληνας είναι ικανός για τα πάντα.
Κι ας μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορείς, ότι δεν γνωρίζεις, ότι δεν έχεις τις λύσεις. Λύσεις θα βρεις. Μέσα στο κοινωνικό σώμα υπάρχουν εκείνα τα εξειδικευμένα κύτταρα για όλα όσα αντιμετωπίζεις. Δώσε τους θέσεις κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης όταν ανήκουν στο λαϊκό κοινωνικό σώμα, όταν είναι δικά σου παιδιά και όχι παιδιά της συστημικής ελίτ.
Τα παιδιά αυτής της ελίτ, που στην ουσία δεν επιδιώκουν τίποτε άλλο παρά τη δύναμη του χρήματος και του συστήματος στο οποίο ανήκουν, έντεχνα θα σου προτείνουν λύσεις ξένες και ενάντιες στα δικά σου συμφέροντα και τις δικές σου αξίες. Το «έχεις δει αυτό το έργο» πάρα πολλές φορές μέχρι τώρα. Πες ένα «φτάνει πια, ως εδώ!» και προχώρα στην αναγέννηση σου με άξια τέκνα της πατρίδος, μέσα από τα σπλάχνα σου. Γύρισε την πλάτη στο πολιτικό κατεστημένο αυτού του τόπου, μην πιστεύεις λέξη από όσα σου λέει, μην ακούς τα ψευδολόγα φληναφήματα του στην τηλεόραση, μην το ψηφίζεις. [!!!]
Κατερίνα Χατζηθεοδώρου. (συνεχίζεται)
Υ.Γ. Στο παρόν άρθρο, που θα ολοκληρωθεί σε δύο ή τρεις συνέχειες, θα αναφερθεί σε αδρές γραμμές πώς θα μπορούσε να δομηθεί ένα Σύνταγμα που να καθιστά πολιτικά αυτεξούσιο τον Έλληνα πολίτη, εννοείται σε συλλογικό επίπεδο. Όλα τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «Νίκη της Δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα» που, με τη δύναμη του Θεού, συνέγραψα το 2013-14.
Δεν χαράσσω τις κυρίαρχες γραμμές ενός δημοκρατικού Συντάγματος ως μοναδική λύση. Αλλά ως μία βάση για προβληματισμό πάνω στο θέμα αυτό. Ώστε, όταν έρθει η κρίσιμη ώρα , να είμαστε έτοιμοι αφ’ ενός να αντιταχθούμε με όλες μας τις δυνάμεις σε ένα Σύνταγμα υποτέλειας και δουλείας των Ελλήνων στην νέα Τάξη και αφ’ ετέρου να ξεκινήσουμε τον ανηφορικό δρόμο που τέρμα του έχει το «Σύνταγμα (της Ελευθερίας) των Ελλήνων».
Σας ενημερώνω ότι σε κάθε νοηματική ενότητα προτάσσω τον τίτλο του κεφαλαίου από το οποίο έχω πάρει τα αποσπάσματα. Επίσης όταν μέσα στο ίδιο κεφάλαιο, αφαιρώντας κομμάτια, αλλάζει η νοηματική ενότητα, τότε μόνον χρησιμοποιώ το σύμβολο αυτό, ανάμεσα στις ενότητες: […]
Επίσης, όταν προσθέτω στο κείμενο φράσεις που τις έγραψα σήμερα, τότε τις τοποθετώ μέσα σε αγκύλες πιο τονισμένες: [ ]
