Κεφ.9 Θέσπιση και κατοχύρωση του πολιτικού αυτεξούσιου.
Ο λαός θα θεωρήσει το Σύνταγμα δική του υπόθεση, αν συλλογικά το συνδιαμορφώσει. Επειδή δημοκρατία δεν είναι μόνον το τέρμα (η ψήφιση νέου Συντάγματος) αλλά και ο δρόμος προς αυτό. Τότε μόνον θα είναι επίτευγμα του λαού μία λειτουργική δημοκρατία, όταν την διαπλάσει ο ίδιος. [Ωστόσο στο επίπεδο που έχουν κατεβάσει τον λαό με πολλαπλές επιθέσεις στο γνωστικό και συνειδησιακό του επίπεδο, θα πρέπει να γίνει μεγάλη προεργασία μέσα στο κοινωνικό σώμα (το θέμα αυτό αναπτύσσεται στο Δ΄μέρος του βιβλίου), ώστε να φθάσει στο σημείο να δομήσει το Σύνταγμα της Ελευθερίας του.]
[…]
Ένα νέο Σύνταγμα που εγκαθιστά θεσμικά τον λαό στο κέντρο των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να θεσμοθετεί και να κατοχυρώνει τις τέσσερεις εξουσίες που είδαμε ότι συνιστούν, θεμελιωδώς, το πολιτικό αυτεξούσιο του κάθε λαού.[Αναφέρονται αναλυτικά στο κεφ. 8, αλλά δεν τις συμπεριέλαβα στα αποσπάσματα, επειδή επαναλαμβάνονται στο παρόν κεφάλαιο συντομευμένα -και τα άρθρα απαιτούν συντομία.]
Πρώτη, η εξουσία να εκφράζει τη βούληση του για κάθε μεγάλο θέμα και κάθε σημαντικό νομοσχέδιο με δημοψηφίσματα. Θα πρέπει να προβλέπονται οι όροι και οι διαδικασίες διεξαγωγής τους, ώστε να κατοχυρώνεται το αδιάβλητο τόσον της ενημέρωσης του λαού, όσον και της μέτρησης της βούλησης του.
Δεύτερη, η εξουσία να ανακαλεί τη βουλευτική ιδιότητα κάθε βουλευτή, αν αυτός αποδειχτεί ανάξιος να την κατέχει.
Τρίτη, η εξουσία να ανακαλεί (κοινώς να ρίχνει) την κυβέρνηση και να ζητά άλλη από την υπάρχουσα Βουλή.
Τέταρτη, η εξουσία να διαλύει την ίδια την Βουλή, μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες να δώσει αποδεκτή κυβέρνηση. Ή, άμεσα, αν επιχειρήσει η Βουλή να αλλάξει έστω και στο ελάχιστο το Σύνταγμα, χωρίς να έχει προεγκρίνει την αλλαγή αυτή ο λαός, λέξη προς λέξη.
Πέμπτη, η εξουσία αυτός και μόνον αυτός, ο ελληνικός λαός, να μπορεί να αναθεωρήσει το Σύνταγμα του, αν αυτό κάπου δεν λειτουργεί σωστά. Η ακόμη και να δομήσει ένα νεώτερο Σύνταγμα ακόμα πιο κοντά στη γνήσια Δημοκρατία, αν η εσωτερική του κατάσταση, αλλά και οι εξωτερικές, έχουν εξελιχθεί προς το καλύτερο και υψηλότερο.
Αν οι εξουσίες τέταρτη και πέμπτη δεν περιγράφονται ρητά στο νέο Σύνταγμα, τότε αυτό ούτε το πλήρες αυτεξοὐσιο του λαού κατοχυρώνει, ούτε στο Σύνταγμα προσφέρει ασπίδα προστασίας έναντι όσων θελήσουν να το αλλάξουν, χωρίς την έγκριση του.
Το νέο Σύνταγμα δυνατόν να προβλέπει μια δεύτερη Βουλή, που δεν νομοθετεί παρά μόνον επικυρώνει τα νομοσχέδια της Νομοθετικής και τότε μόνον καθίστανται νόμοι. Επί πλέον επιτηρεί ότι οι νόμοι εφαρμώζονται σωστά από την κυβέρνηση. Έχει μερικά ακόμα ύψιστα καθήκοντα που θα τα δούμε εν συντομία πάρα κάτω. Θα μπορούσε να ονομαστεί Επικυρούσα ή Επιτηρούσα Βουλή ή Γερουσία, δεν έχει τόση σημασία το όνομα. Εδώ προς απλοποίηση θα την ονομάζουμε Γερουσία.
[Στο βιβλίο την είχα ονομάσει Επικυρούσα, όμως το όνομα Γερουσία είναι πιο καλό. Για την Νομοθετική Βουλή είναι υπεραρκετοί 150 βουλευτές, ενώ για την Γερουσία 250 έως 3ΟΟ. Εννοείται ότι η αμοιβή τους δεν είναι περισσότερα από ενός μέσου ή ανώτερου δικαστή και προνόμια τα εντελώς απαραίτητα. Βουλευτική Σύνταξη δεν παίρνουν παρά μόνον προσμετρώνται τα χρόνια που θα υπηρετήσουν στη Βουλή σε αυτά του επαγγέλματος τους. Το Σύνταγμα θα πρέπει να θέτει κάποιες προϋποθέσεις ώστε από τα σώματα αυτά να αποκλείονται τα μέλη της εξουσιαστικής δομής του υπάρχοντος συστήματος.]
Η Γερουσία είναι ο εγγυητής της τήρησης του Συντάγματος και της εύρυθμης λειτουργίας του Κράτους, αλλά και της δικαστικής εξουσίας. Αυτή με το νέο Σύνταγμα καθίσταται εντελώς ανεξάρτητη και αυτόνομη, αλλά επιτηρείται από την Γερουσία και τον ίδιο τον λαό, που οπωσδήποτε πρέπει να συμμετέχει στην δικαστική εξουσία. (Δεν θα μπορέσουμε όμως να αναπτύξουμε εδώ αυτό το θέμα, επειδή αφορά μια εντελώς άλλη θεματική ενότητα και σε 3-4 άρθρα δεν μπορούν να καλυφθούν όλες.)
Η Γερουσία διαδραματίζει έναν πολύ κρίσιμο ρόλο στην προάσπιση του πολιτικού αυτεξούσιου του ελληνικού λαού. Είναι αυτή που συντάσσει τα ερωτήματα των δημοψηφισμάτων, ακριβώς όταν και όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Είναι αυτή που μπορεί με απόφαση της πλειοψηφίας της, σε περίπτωση σοβαρού αρνητικού πορίσματός της για τα πεπραγμένα βουλευτών ή της κυβέρνησης. να καλεί το λαό σε δημοψήφισμα. Με ερώτημα αν θα πρέπει να αφαιρεθεί η εντολή του από βουλευτή/ές ή την κυβέρνηση ή και ολόκληρη τη Νομοθετική Βουλή. Έχει μεγάλη διαφορά άλλο σώμα, η Γερουσία εν προκειμένω, να καλεί τον λαό σε δημοψήφισμα και όχι η υπόλογη κυβέρνηση ή η Νομοθετική Βουλή, οι οποίες ίσως να μην τον καλέσουν ποτέ να εκφράσει την βούληση του, ειδικά όταν διακυβεύεται η συνέχεια της ύπαρξης τους.
Επίσης μια μικρή ομάδα της Γερουσίας, εκλεγμένη από σύνολο έχει τον έλεγχο των ενόπλων Δυνάμεων και μία άλλη των σωμάτων Ασφαλείας. Οι ομάδες αυτές και άλλες, που αφορούν τα συνολικά καθήκοντα της Γερουσίας, αναδεικνύονται κατόπιν ψηφοφορίας των μελών της κάθε ένα ή δύο χρόνια.
Κατερίνα Χατζηθεοδώρου (συνεχίζεται)
* Το παρόν άρθρο είναι συνέχεια του «Ναυαγέ Έλληνα επιθυμείς τη σωτηρία σου από τον κάθε συστημικό καρχαρία, αλλά δεν έχεις ιδέα πού θα την βρεις! Ψάξε!»,
Που και αυτό αποτελούσε συνέχεια του άρθρου με τίτλο: «Το Σύνταγμα της αυτεξουσιότητας των Ελλήνων vs Σύνταγμα Μητσοτάκη», το οποίον, με αυτόν τον τίτλο, δεν είχε καλή επίδοση αναγνωσιμότητας.
Ποιος να ασχοληθεί τώρα με τα Συντάγματα; Εδώ ο κόσμος και ο λαός καίγεται! Και… θα καίγεται, μέχρι να αποφασίσει να ασχοληθεί με τα Συντάγματα! Ή μάλλον να ασχοληθεί με το Σύνταγμα που πρέπει να φτιάξει για να γίνει από ναυαγός «βασιλιάς» στην πατρίδα του. Γιατί το Σύνταγμα είναι ή το κλειδί για την φυλακή του ή το τρόπαιο της ελευθερίας του. Ένα τρόπαιο όμως που για να το κατακτήσει απαιτείται αγώνας και μερικές φορές ακόμα και αίμα. Αποφάσισα, λοιπόν, να αλλάζω τον τίτλο σε κάθε συνέχεια του άρθρου, ώστε να καθίσταται πιο φανερή η εκάστοτε ουσία του.
