Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης : Χαρδαλιάς ο Χάλιας και Νεοέλληνας ο Χαλιαμπάλιας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ο Νεοέλληνας που πλάσθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των θηριοδαμαστών της Νέας Δικτατορίας ποιον άλλον θα ψήφιζε από τον Χαρδαλιά τον Χάλια;

Ποιον άλλον από αυτόν τον νάρκισσο, που γέμισε τις στάσεις των λεωφορείων με το άγριο βλέμμα του σκληρού άντρακλα (τουλάχιστον νίκησε το… αντίπαλο δέος του θηλυπρεπούς κασσελακισμού) και το ανάποδο σύνθημα «Κάθε μέρα, ένα βήμα μπροστά», δηλαδή:

«Κάθε μέρα, ένα βήμα πίσω».

Επικράτησε πάλι ο μαέστρος του βυρωνικού συνδικαλισμού, που από τον Μάρτιο του 2020 ξέσκιζε τους Έλληνες με τα δρακόντεια ελευθεροκτόνα μέτρα της πανδημίας, κοροϊδεύοντας τους οθονόπληκτους-ευκολόπιστους τηλεθεατές ως προς την δήθεν ανάγκη συνεχούς παράτασης του λοκντάουν για ακόμη δυο εβδομάδες.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το λυρικό σόλο του πολεμοχαρούς Nick Hard, ο οποίος μας μιλούσε για την απέραντη υπομονή και την μοναδική καρτερία που θα μας οδηγήσει στην υπέρτατη νίκη απέναντι στον αόρατο εχθρό, για ραντεβού απελευθέρωσης από τον αόρατο εχθρό, για την σιγουριά ότι θα νικήσουμε;

Νίκησε το προφίλ του άξιου (διάβαζε ανάποδα: ανάξιου) διαχειριστή των πολλαπλών κρίσεων, ο οποίος έτρεχε σε πυρκαγιές και πλημμύρες ντυμένος με την θεατρική στολή του γαλονά που δίνει την μάχη… «στο πεδίο» (κατά την χαρακτηριστική φράση της ξύλινης νεογλώσσας που έχει καθιερωθεί από το ιερατείο της ελληνικής-νεοταξίτικης δυστοπίας)!

Το επιτελείο της Νέας Δικτατορίας κρατά στα χέρια του το αλάνθαστο ψυχογράφημα του, πολυκατουρημένου από τους φόβους του, βρεφοποιημένου Νεοέλληνα που, παραλλήλως, εδώ και δεκαετίες, εμβολιάζεται σταθερά με την ιδεολογία της ρουσφετολογίας, της ακατάσχετης κενολογίας, των πάμφθηνων υποσχετικών συνθημάτων και της ανάποδης γλώσσας.

Όταν, όμως, μια κυβέρνηση δεν έχει να προτείνει κανέναν καλύτερο από έναν Χάλια Χαρδαλιά, και οι πολίτες σπεύδουν να τον ψηφίσουν, τότε λαός και κράτος έχουν τα μαύρα τους τα χάλια.

Από την μια πλευρά ο Χαρδαλιάς ο Χάλιας και από την άλλη ο Νεοέλληνας ο Χαλιαμπάλιας!

Όποιος ψήφισε Χαλ-Χαρδάλ και ενοχλείται από την παρήχηση του «Χαλ», ας αναζητήσει εναλλακτικά την ταύτισή του με τον Ουίνστον Σμιθ του Τζορτζ Όργουελ:

Όπως ο Ουίνστον στο τέλος αγαπάει τον βασανιστή του, έτσι και ο Νεοέλληνας αγαπά και ψηφίζει τον θηριοδαμαστή του.

Πριν από τον Όργουελ ήταν ο Βίλχελμ Ράιχ εκείνος που εξηγούσε, στο πολύ σημαντικό έργο του «Η μαζική ψυχολογία του φασισμού»

, πώς ο αυταρχικός πατριάρχης διαμορφώνει πολίτες προσκολλημένους στην «τυραννική-αυταρχική εξουσία, μια κρατική εξουσία πάνω από την κοινωνία και κατά της κοινωνίας».

Ζούμε αναμφισβήτητα το τέλος της πολιτικής και των πολιτικών και βρισκόμαστε στην φάση όχι μόνο της μετα-πολιτικής, αλλά και της μετα-δημοκρατίας, δηλαδή της έξυπνης δικτατορίας.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της έξυπνης δικτατορίας είναι ότι ο πολίτης περνά τον δήμιο για σωτήρα του και βιώνει τους περιορισμούς των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, όταν βεβαίως τους αντιλαμβάνεται, σαν αναγκαίες θυσίες για το ατομικό και το συλλογικό καλό, ειδικότερα για την καταπολέμηση των αλλεπάλληλων (τεχνητών) κρίσεων!

Αφού η μία παιδαγωγία μετά την άλλη πηγαίνει στράφι, νομοτελειακά θα έρθει μια νέα μεγα-συμφορά γι’ αυτήν την χώρα, που, στην γλώσσα των πολιτικών προδοτών και απατεώνων, έχει πάψει προ πολλού να αποκαλείται χώρα ή πατρίδα – όλοι την ονομάζουν άχρωμα, άοσμα, άγευστα: τόπο. Διότι αν την πεις «πατρίδα» κινδυνεύεις να σταμπαριστείς ως «εθνικιστής»!

O tempora, o mores!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Ζαχαρίας Χαλιαμπάλιας ήταν διακεκριμένος κεντρικός αμυντικός του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (280 συμμετοχές), ο οποίος απεβίωσε τον Ιούλιο 2020. Το 1975 λέγεται ότι τον Χαλιαμπάλια, τον Ροκίδη και τον Νικολούδη είχαν πλησιάσει άνθρωποι του Παναθηναϊκού για να τους προσφέρουν χρήματα, προκειμένου να έχουν μειωμένη απόδοση

. Στην αργκό έχει επικρατήσει να αποκαλείται «χαλιαμπάλιας» όποιος βρίσκεται σε χάλια κατάσταση, εξωτερικά ή/και εσωτερικά.