Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ
ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΕΠΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΔΙΑΛΛΕΚΤΟΥΣ.
«Εὐφυέστατος» καί «γραμματισμένος» ρεπόρτερ μεγάλου τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ (ἂγνωστος ποιός) διέστρεψε ὀρθογραφικῶς καί γραμματολογικῶς δήλωση τοῦ διαγραφέντος βουλευτοῦ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Βίτσα ἀπό τόν κ. Κασσελάκη καί ἒγραψε στόν ὑπότιτλο τοῦ ρεπορτάζ καί στήν θέα ὃλων:
«Δέν εἶναι βεβαία ἡ διαγραφή μου, τό θέμα θά περάση ἀπό τήν Ἐπιτροπή…’Ιδεοντολογίας».
Δέν γνώριζε ὁ ἂνθρωπος ὃτι τέτοια λέξη δέν ὑπάρχει, παρά μόνο Ἐπιτροπή Δεοντολογίας; Πού εἶναι πιό γνωστή μέ τά ἀρχικά ΕΕΔ, Ἐθνική Ἐπιτροπή Δεοντολογίας καί καθιερώθηκε στά πολιτικά μας πράγματα μέ ὑπουργική ἀπόφαση;
Καί καθώς ἡ ἑλληνική γλῶσσα κατρακυλᾶ καθημερινά, ἀντιστάσεως μή οὒσης, σέ ὃλο καί χαμηλότερα ἐπίπεδα, διερωτᾶται κανείς πότε θά σταματήσει αὐτός ὁ κατήφορος. Ὃταν τά βλήματα καί οἱ ρουκέτες δέν ἐκρήγνυνται πιά, ἀλλά σκάνε, ἒσκασαν. ῝Οταν κορυφαῖοι δημοσιογράφοι πού παρουσιάζουν τίς εἰδήσεις λένε ὃτι ἡ ἀστυνομία ἒκανε ντού (καί δέν εἰσέβαλε). Ὃταν ἀκούγονται καθημερινά σόλοικες λέξεις ὃπως δυσκαμψιμότητα (ἀντί δυσκαμψία), προτεραιοποίηση (ἀντί προτεραιότητα), ἡ εἰσαγγελέα ἂσκησε δίωξη, ἐσεῖς ἒχετε μπατζετοποιήσει τό κόστος, νά ἀποχωρήσουν οἱ ξένοι ὑπηκόοι, ἀσκήθηκε αὐταπάγγελτη δίωξη, ὃταν ἡ ψῆφος γίνεται ὁ ψῆφος, ὁ Περδίκας γίνεται…Πέρδικας καί Περδίκης κ.τ.τ., δικαίως διερωτᾶται κανείς πόσα σκαλιά ἀκόμη θά κατέβη ἡ σύγχρονη καθομιλουμένη τῶν Ἑλλήνων ἀπό τούς ἒχοντες δημόσιο λόγο.
Μία γλῶσσα μοναδική στόν κόσμο, τέλεια νομοθετημένη, συμπαντική ὃπως τήν ἀποκαλῶ στό βιβλίο μου Η ΓΕΝΕΣΙΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, διότι ἀκολουθεῖ τούς κανόνες πού ἰσχύουν στό σύμπαν στόν μικρόκοσμο καί στόν μακρόκοσμο. Ὃπως τά πρωτόνια καί τά ἠλεκτρόνια συγκρούονται μεταξύ τους ἀλληλοεξαφανιζόμενα καί δημιουργοῦντα νέα ὑποατομικά σωματίδια τῆς ὓλης, ἒτσι γίνεται καί στήν γλῶσσα. Φωνήεντα καί σύμφωνα ἀφομοιώνονται, ἐξαφανίζονται, ἀναπληρώνονται ἀπό ἂλλα. Γίνεται κοσμογονία στήν γλῶσσα. Πρῶτον μέ τίς ἀφομοιώσεις καί τίς μετατροπές συμφώνων. Ἒπειτα μέ τίς συναιρέσεις, τίς κράσεις, τίς ἐκθλίψεις καί γενικά τά πάθη τῶν φθόγγων ὃπως ἀποκαλοῦνται στήν γραμματική. Ὃλ᾽αὐτά καί ἂλλα συνιστοῦν τίς 5 ἀρετές τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου πού κατά τούς Διογένη καί Χρύσιππο εἶναι: Ὁ ἑλληνισμός (καθαρά ἑλληνικά, ὂχι βαρβαρισμοί, γλῶσσα γραμματικῶς ἂψογη καί ἀπαλλαγμένη χυδαιολογίας), ἡ σαφήνεια (λεκτικό ὓφος τέτοιο πού νά ἐκφράζη τήν σκέψη, ὣστε νά γίνεται εὒκολα κατανοητή), ἡ συντομία (χρησιμοποίηση μόνο τῶν ἀπαραιτήτων λέξεων γιά τήν πραγμάτευση ἑνός θέματος), ἡ κυριολεξία (χρησιμοποίηση συγγενικῆς φρασεολογίας λέξεων πρός τό θέμα), καί ἡ διάκριση (ἀποφυγή ἰδιωματικῶν ἐκφράσεων).
Οἱ χρησιμοποιοῦντες τόν Ἑλληνικό Λόγο, καί μάλιστα ἐκεῖνοι πού ἀποκομίζουν ἀπ᾽αὐτόν τά πρός τό ζεῖν χρησιμοποιῶντας τον σέ καθημερινή βάση (δημοσιογράφοι, καθηγητές, δικηγόροι, πολιτικοί κλπ.) πρέπει νά ξαναγυρίσουν στούς ἀκατάλυτους κανόνες τῆς γλώσσας μας καί νά τούς ἐφαρμόζουν κατά γράμμα, ἀποφεύγοντας τούς ἀγγλισμούς (greeklish), τούς σολοικισμούς, τίς ἀνορθογραφίες, τούς λανθασμένους τονισμούς, τίς ἀκρότητες καί γενικά κάθε τί πού θά μποροῦσε νά καταστρέψη τήν σύγχρονη καθομιλουμένη τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁποῖα βεβαίως κατάγεται ἀπό τήν ἀρχαία ἑλληνική, ἀφοῦ βεβαίως οἱ πλεῖστες τῶν λέξεων πού χρησιμοποιοῦμε σήμερα ἒχουν ἀρχαιοελληνική καταγωγή καί μάλιστα ὁμηρική, ὃπως ἂναυδος, ἀνεψιός, πενθερός, βλαβερός, γέφυρα, ἐλεεινός, κειμήλιον, θεραπεία, θητεία, λέσχη κλπ.
Πολλές λέξεις πού πλάσθηκαν στήν σύγχρονη ἐποχή καί δέν θά μποροῦσαν νά κατανοήσουν οἱ προπάτορές μας, εἶναι σύνθετες, πού κι αὐτές ἓλκουν τήν καταγωγή ἀπό τήν ἀρχαιότητα, ὃπως ποδήλατο, ἀτμόπλοιο, τηλεόραση, γεωκτήμων, τηλέφωνο κλπ. Ἐπειδή ἡ Ἑλληνική εἶναι ἐκ τῶν ἀρχαιοτέρων γλωσσῶν τοῦ κόσμου, χρησιμοποιήθηκε περισσότερο γιά τόν σχηματισμό τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν, πού εἶναι πολύ ἀτελέστερες τῆς ἀρχαιοελληνικῆς. Οἱ Ἂγγλοι γιά παράδειγμα θεώρησαν τήν Ἑλληνική σάν ἓνα εἶδος ἀνεξάντλητου λατομείου, ἀπό τό ὁποῖο μποροῦν νά ἐξάγουν γλωσσικό ὑλικό κατά βούληση: Distrophy, hypostasis, hypothesis, metamorfosis, metaphor, metathesis, perifery καί πολλές χιλιάδες ἂλλες. Ἡ ἀγγλική γλῶσσα δέν ἒχει κανόνες διαφορετικῆς ἐκφορᾶς τῶν φωνηέντων. Τό α πότε προφέρεται α (attention), πότε εϊ (acceleration), πότε ο (all, always), πότε ε (day, thanks). Tό ο πότε προφέρεται ο (coper, over, cover), πότε α (love, out), πότε ου (lose). Τό i πότε προφέρεται ι (international), πότε αϊ (invite). Tό e πότε προφέρεται ε (energy), πότε η (electicity, economie). Τί εἲδους γλῶσσα εἶναι ἂραγε αὐτή; Καί ὃμως, ὁμιλεῖται παγκοσμίως ἐπειδή εἶναι εὒκολη καί ἀτελής.
Ἡ Ἑλληνική ἒχει κανόνες γιά τό κάθε τί, σέ τρόπο πού νά μήν ἀμφισβητεῖται ἡ προφορά κατά τήν γραφή καί τήν ἐκφορά της. Ἡ προσωδιακή μας γλῶσσα ἐντάσσει ὃλους αὐτούς τούς κανόνες στό κεφάλαιο πάθη φθόγγων. Τήν πρώτη θέση κατέχει ἡ ἒκθλιψη. Τό τελικό φωνῆεν τῆς προηγουμένης λέξεως ἐκθλίβεται, δηλαδή ἀποβάλλεται πρό τοῦ ἀρκτικοῦ φωνήεντος τῆς ἑπομένης μέ μία ἀπόστροφο (᾽): Ἀλλά ἐγώ, ἀλλ᾽ἐγώ, παρά ἒχω, παρέχω, μικροέμπορος, μικρέμπορος. Σήμερα οἱ δημοσιογράφοι καί οἱ λοιποί χρῆστες τοῦ δημοσίου λόγου χρησιμοποιοῦν ἐκθλιβόμενες λέξεις χωρίς νά γνωρίζουν ὃτι ὃταν δασύνεται ἡ ἑπόμενη λέξη, τότε τό ψιλό ἂφωνο τῆς προηγουμένης τρέπεται στό ὁμόφωνό του δασύ. Ἀς ὂψονται αὐτοί πού πού κατάργησαν τό πολυτονικό ἐλαφρᾶ τῆ καρδία: Κατά ἡμῶν, καθ᾽ἡμῶν, ἐπί ὃρου ζωῆς, ἐφ᾽ὃρου ζωῆς, νύκτα ἡμέρα, νυχθημερόν.
Ὁ δεύτερος κανόνας εἶναι ἡ εὐφωνία. Χρησιμοποιοῦνται τά σύμφωνα ν καί ς ἀνάμεσα στίς λέξεις: Εἶπε(ν) ὁ Πέτρος, ἒπεσαν μέχρι(ς) ἑνός. Στό ἀρνητικό μόριο οὐ (=ὂχι) προστίθεται τό κ ὃταν ἡ ἑπομένη λέξη ἀρχίζει ἀπό φωνῆεν καί παίρνει ψιλή (ἡ ὁποία καταργήθηκε): Αὐτός ξόδεψε οὐκ ὀλίγα. Ὃμως αὐτό τό κ γίνεται χ ὃταν ἡ ἐπομένη λέξη ἀρχίζει ἀπό δασυνόμενο φωνῆεν: Οὐ(χ) ἦττον, οὐ(χ) ὃμως. Τά λέμε, τά χρησιμοποιοῦμε, ἀλλά δέν ξέρουμε πῶς γίνονται αὐτά. Φυσικά ὃλοι αὐτοί οἱ κανόνες καί οἱ ἑπόμενοι εἶναι ἀνύπαρκτοι στήν ἀγγλική.
Τρίτος κανόνας εἶναι ἡ κράση. Δηλαδή δύο λέξεις ἑνώνονται σέ μία, ὃπως ἀκριβῶς μπολιάζονται τά δένδρα: Τό ἐλάχιστον τουλάχιστον, τό ἐναντίον τουναντίον, τά ἂλλα τἂλλα. Σ᾽αὐτόν τόν κανόνα ἐντάσσεται καί ἡ ὀρθή ὀνομασία τοῦ περιβόητου covid. Ἂλλοι τόν ἒλεγαν κορωνοϊό, ἂλλοι κορωναϊό, ἀλλά κανείς μέ την σωστή του προφορά, κορωνιό.
Τέταρτος κανόνας εἶναι ἡ συναίρεση. Δηλαδή συγχωνεύεται τό φωνῆεν τῆς συλλαβῆς μιᾶς λέξεως μέ τό ἀμέσως ἑπόμενο φωνῆεν: Ναυσικάα Ναυσικᾶ, νόος νοῦς, τιμάωμε τιμῶμε, ἒθνεα ἒθνη.
Πέμπτος κανόνας εἶναι οἱ ἀφομοιώσεις καί οἱ μετατροπές τῶν συμφώνων. Τό ν ὃταν βρίσκεται μπροστά ἀπό τά σύμφωνα λ, μ, ρ, ἀφομοιώνονται πρός αὐτά: Συν-λέγω συλλέγω, συν-ρέω συρρέω, ἐν μένω-ἐμμένω. Γι᾽αὐτό βλέπουμε διπλᾶ σύμφωνα, ἀλλά δέν ξέρουμε πῶς προκύπτουν ἀφοῦ κουτσουρεύτηκε ἡ γραφή μας. Καί πάλι τό ν ὃταν βρίσκεται μπροστά ἀπό τά σύμφωνα κ, γ, χ, τρέπεται σέ γ: Συν-γενής συγγενής, συν-βουλεύω συμβουλεύω, συν-φωνῶ συμφωνῶ, συν-γραφέας συγγραφέας. Καί πάλι: Τό κ αί τό χ μπροστά ἀπό τό μ τρέπεται σέ γ, πεπλεκ-μένος πεπλεγμένος.
Τά σύμφωνα π, β, φ, μπροστά ἀπό τό μ γίνονται κι αὐτά μ, ὃπως: Διακεκομμένος, βλαμμένος, ἐγγεγραμμένος.
Ὑπάρχουν ὃμως καί πολλοί ἂλλοι κανόνες, ὃπως ἡ ἀποβολή, ἡ ἀντέκταση, ὁ διπλασιασμός κ.ἂ., πού ἂλλοτε ἀποβάλλουν σύμφωνα καί ἂλλοτε τά διπλασιάζουν, ὃπως ἢλπισα (ἀντί ἢλπιδ-σα), τάπης (ἀντί τάπητ-ς). Ἀκόμη καί ὁλόκληρες συλλαβές ἀποβάλλονται ὃταν εἶναι ὁμόηχες, ὃπως ἀποφοιτήριο (ἀντί ἀποφοιτητήριο), ἀμφορέας (ἀντί ἀμφιφορέας) κλπ. Εὐτυχῶς, τό γλωσσικό μας DNA τῆς ἀρχαιοτάτης γλώσσας μας, μᾶς ὁδηγεῖ αὐτομάτως στήν σωστή ἐκφορά καί γραφή της, κι ἀς μή γνωρίζουμε τούς κανόνες πού τήν διέπουν. Ἀλλά ἓως πότε θ᾽ἀντέξη ἡ ἑλληνική γλῶσσα; Μέ τήν καθημερινή διαστρέβλωσή της εἶναι σάν νά χρησιμοποιοῦμε μή γνήσια ἀνταλλακτικά στό αὐτοκίνητό μας ἢ γεννόσημα φάρμακα στόν ὀργανισμό μας.
Καί, ἀλήθεια, ποιά διαφορά μεθοδολογίας ὑπάρχει μεταξύ τῆς συμπαντικά νομοθετημένης γλώσσας μας καί τῆς διαδικασίας θερμοπυρηνικῆς σύνθεσης τοῦ Ἡλίου, κατά τήν ὁποία ἓνα ἂτομο ὑδρογόνου, μέ τήν μεσολάβηση ἑνός ἀτόμου ἂνθρακος, μετατρέπεται σέ ἓνα ἂτομο ἡλίου, ἐκλύοντας τεράστια ἐνέργεια καί δαπανῶντας ἐλάχιστη ὓλη; Καί ἀφοῦ μετά τίς ἀλλεπάλληλες μεταστοιχειώσεις, πού ἂλλες διαρκοῦν μερικά δευτερόλεπτα καί ἂλλες ἑκατομμύρια χρόνια, πολλά στοιχεῖα ἒχουν ἀφομοιωθεῖ, ἂλλα ἒχουν ἀπορριφθεῖ, ἂλλα ἒχουν μεταστοιχειωθεῖ ἢ ἒχουν εξαφανισθεῖ, ὣστε τελικά νά δώσουν τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα. Τήν σύντιξη. Τέτοια εἶναι καί ἡ γλῶσσα μας. Ἡ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων. Μία καί μοναδική. Προστατέψτε την.
