Πόσο διαχρονική και διδακτική είναι η πιο κάτω ιστορία που παραθέτω: “Μπήκαν στρατιώτες σ’ ένα χωριό και βίασαν όλες τις γυναίκες, εκτός από μία που αντιστάθηκε στον στρατιώτη, τον σκότωσε και έκοψε το κεφάλι του! Αφού οι στρατιώτες ολοκλήρωσαν την αποστολή τους και επέστρεψαν στους στρατώνες τους, τότε βγήκαν όλες οι γυναίκες από τα σπίτια τους, μαζεύοντας τα σκισμένα ρούχα τους κλαμένες, εκτός από μία! Βγήκε από το σπίτι της και ήρθε με το κεφάλι του στρατιώτη στα χέρια της, το βλέμμα της ήταν γεμάτο υπερηφάνεια και είπε:
– Νομίζατε ότι θα τον άφηνα να με βιάσει χωρίς να τον σκοτώσω ή να με σκοτώσει;
Οι γυναίκες του χωριού κοίταξαν η μία την άλλη και αποφάσισαν ότι θα πρέπει ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ, ώστε να μην υπερηφανευτεί με την Τιμή της και έτσι ώστε οι σύζυγοί τους να μην τις ρωτήσουν, όταν επιστρέψουν από τη δουλειά, γιατί δεν αντισταθήκατε σαν και αυτήν! Της επιτέθηκαν και ΤΗ ΣΚΟΤΩΣΑΝ!! (Σκότωσαν την τιμή, για να ζήσει η ντροπή). Αυτή είναι η περίπτωση των διεφθαρμένων στην κοινωνία μας σήμερα. Σκοτώνουν και απομονώνουν κάθε έντιμο άτομο έτσι ώστε να μην υπάρχει μάρτυρας στη διαφθορά τους.”
Στη ζωή που ζούμε, σε αυτή την προσωρινή ζωή που ζούμε που δεν αντιληφθήκαμε πόσο προσωρινή είναι, έχουμε μεταξύ άλλων να διαλέξουμε και να κάνουμε τις επιλογές μας όσον αφορά ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Μια επιλογή είναι τα “πρόβατα”. Θα είμαστε “πρόβατα” μια ζωή, που όπως διαπιστώνω είναι που είναι και πολύ της μόδας εδώ και πολλά χρόνια. Στη ζωή μας σίγουρα δεν κάνουμε πάντοτε αυτό που θέλουμε, όμως αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα και την πρόφαση ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να έρθουν καλύτερες μέρες. Δεν μας δίνει το δικαίωμα να έχουμε το σύνδρομο της ηττοπάθειας και της αδιαφορίας προς την Πατρίδα, προς την Ιστορία, προς την Ορθόδοξη Θρησκεία μας, προς τις επόμενες γενεές. Είναι η εύκολη λύση να λέμε το γνωστό, τι μπορώ να κάνω εγώ; εγώ είμαι ένας φτωχός, αδύνατος άνθρωπος. Αλήθεια εάν γνωρίζαμε λίγη από την Ιστορία μας, την Ιστορία του Ελληνισμού, θα ξέραμε ότι οι απλοί άνθρωποι που αγάπησαν την Πατρίδα τους, τη Θρησκεία τους, αγωνίστηκαν μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος τους για να έρθει η πολυπόθητη Ελευθερία. Γιατί διακατέχονταν από τα ιδανικά της πίστης, του πόθου της Ελευθερίας, γιατί γνώριζαν ότι η Ελευθερία θέλει Αρετή και Τόλμη.
Σήμερα δυστυχώς ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Ζούμε οι περισσότεροι με το φόβο, με την απάθεια. Ζούμε στο ψέμα και το αποδεχόμαστε. Θέλουμε να ακούμε ότι μας συμφέρει να ακούμε. Γνωρίζουμε ότι ζούμε στην εποχή της παραπληροφόρησης από τα Μ.Μ.ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ καθημερινά και πάλι τους ακολουθούμε. Είδα πριν καιρό γραμμένο σε ένα τοίχο ότι “Χάσαμε τη μάχη πριν να αρχίσει, μόνον με την ιδέα του φόβου…” Πόσον δίκαιο και αληθινό στοιχείο έχουν αυτές οι λίγες λέξεις. Ζούμε πράγματι στον “κόσμο” μας, φτάνει να μην μας αλλάξουν την “καθημερινότητα” μας. Ζούμε και θέλουμε να ζούμε στο “θερμοκήπιό μας.” Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι εμείς δεν θα πάθουμε τίποτα με ότι συμβαίνει στην
ανθρωπότητα. Ότι εμείς θα έχουμε ευτυχισμένο τέλος. Ότι εμείς κάναμε το καθήκον μας. Ότι πάντα ευθύνες έχουν οι άλλοι που προκαλούν τις καταστάσεις και όχι εμείς.
Οδηγούμαστε συνεχώς σε νέα αδιέξοδα με όλους αυτούς τους ανθέλληνες πολιτικούς που έχουμε και που μας κυβερνούν. Οδηγούμαστε σε οδυνηρές υποχωρήσεις, σε οδυνηρές παραχωρήσεις με τις πρακτικές που ακολουθούν οι κυβερνώντες. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν Πατριώτες πολιτικοί να μας κυβερνούν και σίγουρα έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης ως λαός. Θέλουμε πολιτικούς ώστε να μας οδηγούν σε καλύτερες μέρες, να μας οδηγούν στο φως προς την Ελπίδα.
Μας σκοτώνει και θέλει να μας σκοτώνει το σάπιο σύστημα που επικρατεί, κάθε μέρα και πιο πολύ, αργά και σταθερά. Πολεμούν την Πατρίδα μας, πολεμούν τη Θρησκεία μας, πολεμούν την Παιδεία μας. Κάθε μέρα ζει νέα σκάνδαλα ο Ελληνισμός. Κάθε μέρα βλέπουμε να μην τιμωρούνται οι ένοχοι παραδειγματικά. Κάθε μέρα βλέπουμε να σκοτώνουν την τιμή μας, την αξιοπρέπειά μας. Να σκοτώνουν τα όνειρά μας, τις προσδοκίες μας για να ζήσει η ντροπή… Για να επικρατεί το παράλογο, για να μην υπάρχουν φωνές αντίστασης στο σάπιο σύστημα που υπάρχει …
Λευκωσία / Κύπρος
