Αφού τόσο καιρό έβαζαν βούτυρο στο ψωμί της συστημικής προπαγάνδας, τώρα έκαναν το σωστό, αλλά είναι πιά αργά κι ας μην έχει ψηφιστεί ακόμα ο νόμος (δυστυχώς έχει ψηφιστεί ήδη στα μυαλά του κόσμου τουλάχιστον εν μέρει). Μιλάω για την νομική θέση της ΝΙΚΗΣ, που δεν πρόβαλε πάλι την απαίτηση να θεσμοθετηθεί η Χριστιανική ηθική ως νόμος του κράτους. [Για την ακρίβεια, δεν πρόβαλε πάλι την απαίτηση να χαρακτηριστεί η ηθική ως αποκλειστικά Χριστιανική ιδιότητα. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να σε ακούσουν όλοι οι πολίτες –αν δεν το κάνεις κατόπιν εορτής κι αφού πριν από αυτό τα έκανες θάλασσα.]
Θα μπορούσε να ήταν και καλύτερο το κείμενο, αλλά είναι μία καλή αρχή, που πιθανολογώ, ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Τι να το κάνω όμως τώρα, όταν τόσο καιρό είχαν (και πολλοί εξακολουθούν να έχουν) ρητορική θεοκρατισμού; Δεν λέω να κρατάνε κρυφή την θρησκευτική τους ταυτότητα, ούτε να κρύβουν, ότι οι πολιτικές τους θέσεις βασίζονται στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Αυτό είναι τιμή τους και καμάρι τους. Λέω να διαχωρίζουν τα του καίσαρα από τα του Θεού, όπως εκ των υστέρων και ασθμαίνοντας πάνε μερικοί να κάνουν. Δηλαδή, η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία, γιατί το λέει η Αγία Γραφή, αλλά δεν συνιστά λόγο διαφορετικής νομικής αντιμετώπισης. Αφού υπάρχουν άλλα, εύκολα κατανοητά επιχειρήματα, που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν, προς τι ο υπέρμετρος ζήλος και η επίδειξη θρησκευτικής πίστης;
Αν δεν θέλουμε να γίνουμε δυσφημιστές της θρησκείας, δηλαδή εχθροί του Θεού, δεν πρέπει να προτάσσουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, απαιτώντας να εναρμονισθεί σε αυτές η νομοθεσία του κράτους. Αυτό που δικαιούμαστε και υποχρεούμαστε, είναι να αναδεικνύουμε με το παράδειγμα μας την αξία αυτών των πεποιθήσεων. Παράδειγμα ταπεινοφροσύνης· όχι «εγώ είμαι ο σωστός και συ ο ανώμαλος». Ετσι θα τους βοηθήσουν να μεταμεληθούν; Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της ελεύθερης βούλησης και επιλογής· κάθε προσπάθεια επιβολής θεοκρατίας είναι αιρετική και επικατάρατη, ακριβώς γιατί είναι η χειρότερη δυσφήμιση που θα μπορούσε να υπάρξει. Ποια είναι ακριβώς η εικόνα που ήθελε το σύστημα για τους αντιπάλους του σε αυτό το θέμα; Λάβαρα, εξαλλοσύνες, μισαλλοδοξία και θρησκευτικό ακτιβισμό και αυτό ακριβώς τους προσέφεραν αφειδώς (για άλλη μια φορά). Τάχα δεν γνώριζαν, ποιος είναι ο αντίπαλος και πως θα τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά; Τόσο δύσκολο ήταν να καταλάβουν, ότι έπρεπε να διαχωρίσουν το θέμα της ομοφυλοφιλίας (που είναι διαχρονικό) από τον ομόφυλο γάμο, που είναι το επείγον πρόβλημα και θίγει όλη την κοινωνία και όχι μόνο τους παρεκκλίνοντες; Πως χειρίζονται τόσο σοβαρά θέματα με τέτοια «αφέλεια»;
Το σχετικό άρθρο δεν το έγραψα, για να προσθέσω κι εγώ καμιά εξυπνάδα στον δημόσιο διάλογο. Γενικώς ποτέ δεν γράφω για τέτοιους λόγους, αλλά πάντοτε με σκοπιμότητα. Είδα, ότι τα θρησκευτικά επιχειρήματα δεν θα φέρουν κανένα θετικό αποτέλεσμα και ότι τα περί «φυσικού» και «αφύσικου» δεν μπορούν να τεκμηριωθούν αντικειμενικά (ο καθένας το βλέπει όπως θέλει) και ότι με αυτήν την τακτική θα πάμε σε μία ακόμη παταγώδη ήττα. Αρα τι έμενε; Το «απλοϊκό» επιχείρημα, ότι η λέξη «γάμος» ανήκει δικαιωματικά στις ετερόφυλες γενετήσιες σχέσεις από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας, ανεξαρτήτως θρησκείας και κοινωνικών αντιλήψεων. Για τους ομοφυλόφιλους παραχωρήθηκε το σύμφωνο συμβίωσης. Γιατί απαιτούν να κάνουν ντε και καλά τον γάμο καρικατούρα; [Και το σύμφωνο συμβίωσης είναι και υπερβολή και αδικία σε βάρος της μη σαρκικής φιλίας και κίνητρο εκπoρνευσης νεαρών ατόμων και δεν έχει να κάνει με τα εύλογα ανθρώπινα δικαιώματα. Ηταν ένα προνόμιο, που τους παραχωρήθηκε καταχρηστικά και δεν αρκούνται σε αυτό.]
Οσο για την υιοθεσία, υπάρχει επίσης το «απλοϊκό», αλλά ατράνταχτο επιχείρημα ότι 2.500 ετερόφυλα ζευγάρια διεκδικούν ένα από τα 250 παιδιά, που περιμένουν υιοθεσία. Προς τι λοιπόν η πρεμούρα; Ακόμα κι αν δεχτούμε, ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι θα μπορούσαν να γίνουν οι ιδανικοί γονείς, πως παραβλέπουν τόσο εύκολα το άγριο μπούλιγκ, που θα υποστούν αυτά τα παιδιά; Εδώ απορρίπτονται χιλιάδες ετερόφυλα ζευγάρια, όχι γιατί είναι παλιάνθρωποι, αλλά γιατί δεν κρίνονται ως κατάλληλο περιβάλλον για τα πολύ αυστηρά κριτήρια, που σωστά υπάρχουν για υιοθεσία. Είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως «κατάλληλο περιβάλλον» ο καθημερινός εξευτελισμός των παιδιών;
Αυτά τα ολίγα και απλά ήταν υπεραρκετά για να πείσουν μία κοινωνία, που έτσι κι αλλιώς αυτήν την γνώμη είχε πριν αρχίσει η «ιερή» εκστρατεία και τελικά μεταστράφηκε και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ!!!!!!!!!!!!!! Τους ισοπέδωσαν ο Λιάγκας κι ο Βαλιανάτος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν εμπιστεύομαι βέβαια τις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν λένε και εντελώς ψέματα. Μέσα στον λαό ζω και βλέπω· δεν έχω ανάγκη τις δημοσκοπήσεις. Πράγματι υπάρχει μεταστροφή της κοινής γνώμης τουλάχιστον στο θέμα του γάμου. Αρα στην καλύτερη περίπτωση το θέμα αντιμετωπίστηκε λανθασμένα και παρορμητικά. Αναρωτιέμαι όμως, πως γίνεται οι ίδιοι να κάνουν πάντα τα ίδια λάθη;
ΥΓ. Δεν μπορώ να πιστέψω, το ότι έστω συζητάμε μόνο ακόμη και την παρένθετη μητέρα σε ομόφυλα ζευγάρια. Ποιανού κατόρθωμα είναι αυτό; Του Κασελάκη; Ή μήπως του ξύλινου λόγου;
Η Ορθοδοξία υπερβαίνει την ηθική δεν είναι ηθικολογία ούτε μια αυτόνομη ηθική που συνδέεται με μια εξωτερική βελτίωση της ζωής, αλλά είναι κυρίως ασκητική.