Η ποίηση έρχεται σαν οδηγός να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της ραθυμίας και να μας υπενθυμίσει τον προορισμό μας… Αυτόν τον στόχο υπηρετούν σήμερα πολλά ποιήματα. Ας θυμηθούμε ένα μικρό απόσπασμα από το αριστούργημα, του Κωστή Παλαμά, «Φοινικιά»:
Ω Φοινικιά, μας έσπειρεν εδώ ένα χέρι,
Και θα ξαναπλωθεί, και θα μας ξεριζώσει,
Και θα πεθάνουμε• το κύμα και τ’ αγέρι
Και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώσει,
Και δε θα κλάψει μας τ’ ολόανθο καλοκαίρι,
Κι η πλατιά πλάση το χαμό μας δε θα νιώσει,
Και κάτου από του ίσκιου σου τα μάγια πάλι
Θ’ αναστηθεί μοσκόπνοη μια βλάστηση άλλη.
Μια ερμηνεία, αν και στην ποίηση δεν υπάρχουν δεσμεύσεις ως προς την ερμηνευτική εκτέλεση, θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη: Με την προσφώνηση στην αρχή του στίχου «Ω Φοινικιά», ο ποιητής απευθύνεται στον Μέγα Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου, το χέρι του οποίου έδωσε και δίνει πνοή σε κάθε τι ζωντανό. Αυτό το χέρι όμως, το υπέρτατο, πάλι θα απλωθεί πάνω μας για να μας αφαιρέσει την ζωή. Ο Πλάστης που έδωσε την πνοή, ο οποίος μας χάρισε το δώρο της ζωής, Εκείνος και θα την πάρει πίσω. Οι άνθρωποι δεν δύνανται να εξασφαλίσουν την ύπαρξή τους ανά τους αιώνες επί της γης καθώς σύμφωνα με το ποίημα «το κύμα και τ’ αγέρι και το νερό ανελεήμονα θα μας σαρώσει».
Για αυτό και ο βίος του ανθρώπου παραλληλίζεται με αυτόν των λουλουδιών.
Τα λουλούδια έχουν για εχθρούς τα κύματα και τους αγέρες, ο άνθρωπος έχει τον χρόνο.
Αυτή η απώλεια της υπαρξιακής μας νομοτέλειας δεν θα προξενήσει λύπη στην λοιπή πλάση, αλλά θα περάσει και απαρατήρητη.
Νέα βλάστηση όμως γύρω από την Φοινικιά πάντα θα αναφύεται έως ότου συμπληρωθεί ο συγκεκριμένος αριθμός εκλεκτών του Κυρίου μας.
Γι’ αυτό υπομονή.
Ας περιμένουμε και τους άλλους αδελφούς μας.
Ελισάβετ Νικολάου, Φοιτήτρια Φιλολογίας ΕΚΠΑ
