Η ιστορία της Θεωρίας του εκατοστού πιθήκου είναι «γνωστή» απο τη δεκαετία του ’50, στο νησί Κοσίμα (Koshima) της Ιαπωνίας, όπου επιστήμονες μελετούσαν την κοινωνική συμπεριφορά ενός τοπικού είδους πιθήκων που ονομάζονται Μακάκοι (Μacaca fuscata), επί 30 χρόνια.
Οι πίθηκοι αγαπούσαν ιδιαίτερα τις γλυκοπατάτες, είχαν όμως ένα πρακτικό πρόβλημα. Οι λερωμένες με άμμο γλυκοπατάτες έχαναν μέρος από τη νοστιμιά τους. Ένας θηλυκός πίθηκος ηλικίας 18 μηνών, ονόματι Ίμο, ανακάλυψε μια μέρα μια έξυπνη λύση. Άρχισε να μεταφέρει τις πατάτες στη θάλασσα και να τις ξεπλένει πριν τις φάει. Ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, δίδαξε στη συνέχεια το κόλπο στη μητέρα της, αλλά και σε άλλα νεαρά άτομα της ομάδας, που με τη σειρά τους το δίδαξαν στους γονείς τους.
Ως εδώ, τίποτε το ασυνήθιστο: Οι αλλαγές στη συμπεριφορά είναι αναμενόμενο να ξεκινούν από νεαρά άτομα, και να συμπαρασύρουν κάποια από τα μεγαλύτερα άτομα, αν χάρη στη στενή συμβίωση το κοινωνικό παράδειγμα είναι έντονο. ΄Οντως, αυτή η «πολιτιστική» μεταβολή συνέχισε να διαδίδεται, περιορίστηκε όμως στα παιδιά και τους γονείς τους, ενώ οι υπόλοιποι πίθηκοι συνέχιζαν να τρώνε τις γλυκοπατάτες με τον παλιό τρόπο. Και πάλι, τίποτε παράξενο ως εδώ.
Μεταξύ 1952 και 1958, όλοι οι νέοι πίθηκοι έμαθαν να πλένουν τις αμμώδεις γλυκοπατάτες για να τις κάνουν πιο εύγευστες. Παρά το γεγονός ότι μόνο οι ενήλικες που μιμήθηκαν τα παιδιά τους έμαθαν αυτή την κοινωνική εξέλιξη. Άλλοι ενήλικες συνέχισαν να τρώνε τις βρώμικες γλυκοπατάτες. Μετά όμως έγινε κάτι εντυπωσιακό.
Το φθινόπωρο του 1958, ένας αριθμός 99 πιθήκων στο Koshima έπλεναν τις γλυκοπατάτες. Όταν αργότερα το ίδιο πρωί, ο εκατοστός πίθηκος έμαθε και αυτός να πλένει γλυκοπατάτες… συνέβη κάτι καταπληκτικό!
Μέχρι το βράδυ, σχεδόν όλοι οι πίθηκοι στη φυλή έπλεναν τις γλυκοπατάτες πριν τις φάνε.
Αποικίες των πιθήκων ακόμα και σε άλλα νησιά αλλά και όλοι οι πίθηκοι στην ηπειρωτική χώρα Takasakiyama άρχισαν να πλένουν τις γλυκοπατάτες τους! Κατά συνέπεια, όταν επιτυγχάνεται ένας ορισμένος κρίσιμος αριθμός ατόμων που έχουν μια συνειδητοποίηση, αυτή η νέα συνειδητοποίηση μπορεί να κοινοποιηθεί από μια συνείδηση σε όλες τις υπόλοιπες ομοίου DNA.
Όταν ξεπεραστεί κάποια «κρίσιμη μάζα», δηλαδή ένα ορισμένο ποσοστό πληθυσμού -που ίσως ποικίλλει κατά περίπτωση- τότε αυτομάτως η νέα γνώση αρχίζει να διαχέεται, χωρίς να προηγηθεί κάποιο είδους διδασκαλία. Η πληροφορία ταξιδεύει με τρόπο που δε γνωρίζουμε από άτομο σε άτομο, και διαχέεται σε μεγάλο αριθμό μελών της κοινότητας, ακόμη και σε άτομα απομακρυσμένα, χωρίς φυσική επαφή και πρόσβαση σε αυτή.
Προσέξτε τώρα, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άσχημα συναισθήματα όπως αυτό του φόβου του θανάτου ή του φόβου της… αρρώστιας. Αν μια κρίσιμη μάζα φοβηθεί πως υπάρχει ενδεχόμενο να αρρωστήσει βαριά ή να πεθάνει, τότε είναι πολύ πιθανό αυτή η πληροφορία να ταξιδεύει (με τρόπο που δε γνωρίζουμε) από άτομο σε άτομο, πόσο μάλλον αν δεχτεί αυτή η μάζα ως πληροφορία απο άκρη προς άκρη στη γη.
Μπορείτε εύκολα να κάνετε οποιαδήποτε σύγκριση!
Είναι πολλά πράγματα που ο μέσος άνθρωπος δεν γνωρίζει, σίγουρα όμως γνωρίζουν οι επικυρίαρχοι που η επιστήμη ανήκει στα χέρια τους, και οι οποίοι προσπαθούν να το κρύψουν απο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
