Παναγιώτης Λιάκος
Το κλείσιμο του πρώτου κεφαλαίου της υπερχιλιετούς ιστορίας της βυζαντινής ιστορίας ήταν αντάξιο με τη λάμψη και την αίγλη της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Στις 29 Μαΐου 1453, ο ίδιος ο αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος. Είχε αρνηθεί να συνθηκολογήσει με τους Τούρκους και να περάσει στη συλλογική μνήμη ως δειλός, συμβιβασμένος, ανάξιος του στέμματός του. Πέρασε από το πεδίο της φθοράς στην αθανασία έφιππος, αλύγιστος, με το σπαθί στο χέρι.
Η Κωνσταντινούπολη ήταν μια παγκόσμια πρωτεύουσα, που πρώτευσε και στους τομείς της επιστήμης – από την ιατρική, την πολεοδομία και την αμυντική τεχνολογία μέχρι τις τέχνες, τη μουσική και την οικονομία. Αποτέλεσε συλλογικό έργο εκατομμυρίων ανθρώπων, που μιλούσαν ελληνικά και βασίστηκαν (ειδικά μετά το πέρας της Εικονομαχίας) στον ελληνικό πολιτισμό. Οι επιτυχίες και οι κατακτήσεις δεν ήταν προϊόντα του μόχθου και του μεγαλείου μια ιδιοφυΐας, αλλά του Ελληνισμού, που κατόρθωσε να ενσωματώσει και να αφομοιώσει μια σειρά από επιτεύγματα, ιδέες και καινοτομίες άλλων εθνολογικών ομάδων και πληθυσμών.
Είναι τέτοια η αξία της Βασιλεύουσας, ώστε θα ήταν ανόητο να κλείσουμε από μόνοι μας τούτο τον ιστορικό λογαριασμό.
Οι Ελληνες, ως κατά νόμον και παράδοση φορείς του βυζαντινού πνεύματος, έχουμε κάθε δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να φιλοδοξούμε να επιστρέψουμε κάποτε, όταν η περίσταση το ευνοήσει και ο Θεός το επιστρέψει, στην Πόλη.
Οσοι τρέφουν αυτή τη φιλοδοξία και δεν είναι αντινατιβιστές, όπως δηλώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πρέπει να προετοιμάσουν το έδαφος για τις ερχόμενες γενεές Ελλήνων που θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο αρετής και ακμής ώστε να κατορθώσουν ό,τι σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.
Πρώτη αποστολή της γενιάς μας, που θα κάνει τη δέουσα προπαρασκευή, είναι η συλλογική επιβίωση. Προϋποθέσεις της συλλογικής επιβίωσης είναι: 1) Η άρνηση του μηδενισμού και η συνέχιση και ενδυνάμωση της σχέσης μας με τον Θεό. 2) Η αναστροφή του αχερούσιου ρεύματος δημογραφικής συρρίκνωσης, το οποίο οδηγεί στον αφανισμό μας. 3) Η διάσωση της ελληνικής γλώσσας και η επιστροφή στα ελληνικά γράμματα. Η ανάγνωση και η μελέτη όσο περισσότερων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων επιβάλλεται. 4) Ο εξοβελισμός των εκπροσώπων της ξενοκρατίας και της κλεπτοκρατίας από τους ηγετικούς πολιτικούς θώκους.
Και του χρόνου στην Πόλη!
