Στο δοκίμιο «Ο φόβος της Ελευθερίας» του Άγγλου κλασικού φιλολόγου E.R.DODDS, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
1) «Οι χειρότερες δυσκολίες για τον άνθρωπο αρχίζουν από τη στιγμή που μπορεί να κάνη ό,τι θέλει» (T.H.Huxley) και 2) «Φόβος της ελευθερίας – η ασυναίσθητη φυγή από το βαρύ φορτίο της ατομικής εκλογής που επιβάλλει στα μέλη της μια ανοικτή κοινωνία».
Επίσης στο άρθρο «σοσιαλισμός και Ανθρωπισμός» του H. Weinstock, καθηγητού (από το 1949) στο Πανεπιστήμιο της Frankfurt, υπογραμμίζουμε την παρατήρησή του:
«Ο Πλάτων αντιστάθηκε επίμονα στον πειρασμό να αποτρέψη το κακό με το χειρότερο. Προτιμούσε ν’ αποτύχη σ’ ολόκληρο το έργο της ζωής του, παρά να καταπολεμήση τη δύναμη του κακού με την κακία της δύναμης».
Μέσα από τις ανωτέρω κοινωνιολογικές – φιλοσοφικές αποστροφές, διήλθε και το Σεραφειμικό καθεστώς.
Πράγματι, κάτω από την εποπτεία της δικτατορίας (β΄ φάση), ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είχε πολύπτυχη ελευθερία κινήσεων, «μπορούσε να κάνει ό,τι νόμιζε-ήθελε».
Εκτός, το διατυπώνω με κάθε επιφύλαξη, αν αυτή η φαινομενική (ίσως) ελευθερία ήτο προϊόν υποχωρήσεων σε αντ-ορθόδοξες δυνάμεις, που ήθελαν περιπαιχτικούς (αντικανονικούς κλπ) συριγμούς σε βάρος των υγιών (12) ιεραρχών, διότι αυτές οι «δυνάμεις» δεν ήθελαν το «αντι-μασσονικώς σκέπτεσθαι και δραν» των εν λόγω ιεραρχών∙ διότι, ίσως, αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις, γνώριζαν αντι-ευαγγελικές συνθέσεις της ζωής του αρχιεπισκόπου και τον απειλούσαν.
Συμπερασματικά, την εποχή Ιωαννίδη, ο Σεραφείμ παραμέρισε την Δημοκρατία και την (όντως) Αρχιερατική τιμή δώδεκα (12) ιεραποστολικών, ορθοδόξων ιεραρχών, πληγώνοντας την ενότητα της Εκκλησίας.
1ο Σχόλιο: Ένας Ιεράρχης αληθινός, ουδέποτε θα πλήγωνε την ενότητα της Εκκλησίας εν μέσω ψοφοδεών, δολοπλόκων στρατιωτικών πολιτικάντηδων. Οι παρατηρήσεις μας γράφονται από την σκοπιά της Ηθικής (Ορθόδοξης Χριστιανικά) του πρέπει. Δεν αποτελούν οντολογική, αλλά δεοντολογική έρευνα – εργασία∙ Έχουμε αυστηρή διάκριση στην συνείδησή μας του οντολογικού και του δεοντολογικού∙ δεν αναφερόμεθα στην τελική κρίση του Θεού∙ αντίθετα ο ύπατος σκοπός των προσευχών μας είναι η σωτηρία του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (τέλος σχολίου).
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α συλλαμβάνοντας το νόημα των καιρών, μεγιστοποίησε την προσφορά του με την εκλογή ιεραρχών πλήρους ορθόδοξης ικμάδας.
Γνώριζε, ότι έτσι θα εξασφάλιζε μια πνευματική – ιστορική πορεία της Εκκλησίας. Με την εκλογή τους ο λαός δεν θα ασφυκτιούσε μέσα στον κλοιό του ποικίλου υλισμού. Πιστεύω, ότι παρά τις ατέλειες της Εκκλησιαστικής διοικήσεων του Ιερωνύμου Α΄ (που σ’ όλες τις εποχές και Μητροπόλεις υπάρχουν), είχε εντοπίσει τη σημασία των αξίων ιεραρχών στις συνθήκες του τώρα, και τη σύνδεσή τους με την πορεία της Εκκλησίας στο μέλλον.
2ο Σχόλιο: Όλη η παραπλανητική κλιμάκωση της έννοιας «κανονικότης», βρήκε πρόσφορο έδαφος στην διοίκηση του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ως «άμεσο (δήθεν) καθήκον». Με ρητορική επίφαση, ως λέξη εξακοντιζομένης με πρόθεση παραπλανήσεως, χρησιμοποιήθηκε η λέξη «αντικανονικοί» περί της παρουσίας των (12) ιεραρχών στη διοίκηση – ιεραρχία της Εκκλησίας.
Εάν πράγματι η Σεραφειμική διοίκηση εσέβετο την ελευθερία, που οριοθετούν οι Ιεροί Κανόνες, τότε δεν θα χρησιμοποιούσε την λέξη «κανονικότης» ως υπνωτιστική επιρροή∙ αντίθετα, στα όρια ελευθερίας των Ι. Κανόνων, θα έδινε την νόμιμη ελευθερία κινήσεων στους (12) ιεράρχες, εκφραζομένη με κανονική δίκη και απολογία, πράγμα που δεν συνέβη. Υπήρξε, αναμφίβολα, ο «φόβος της ελευθερίας»!
Στην «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» – Ιαν. 1975 – αριθμ. 371, ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης, υπογράμμιζε (Σελ. 2):
«Παρήλθεν εξάμηνον και πλέον, αφ’ ής συνετελέσθη η αγρία σφαγή δώδεκα αδελφών Μητροπολιτών, και ουδεμία συναίσθησις ευθύνης εις τους διαπράξαντας τα πρωτάκουστα εκκλησιαστικά εγκλήματα περετηρήθη… Εθέσπισαν σατανικήν διάταξιν, κατά την οποίαν ουδεμία προσφυγή εις το Συμβούλιον της Επικρατείας κατά των πράξεών των επετρέπετο. Ως έχει διατυπωθή η σχετική διάταξις, λέγουν κορυφαίοι νομικοί, αποτελεί αύτη πρωτάκουστον φαινόμενον και δια τα πλέον δικτατορικά καθεστώτα. Εις αυτήν εξεχύθη όλη η χολή των υπευθύνων εκκλησιαστικών και στρατιωτικών παραγόντων… Μόλις ηκούσθη, ότι η νέα κυβέρνησις προερχομένη εξ ελευθέρων εκλογών, ηθέλησε να άρη το απαράδεκτον των προσφυγών εις το συμβούλιον της Επικρατείας οι ένοχοι συνεταράχθησαν και εκ περάτων Ελλάδος εγκατέλειψαν παραμονάς των Χριστουγέννων τα ποίμνιά των και κατήλθον εις Αθήνας – διατί, παρακαλώ;
Δια να είπουν εις την Κυβέρνησιν ότι, εάν τολμήση να επιτρέψη προσφυγάς, αυτοί είνε ικανοί ν’ ανατρέψουν την Κυβέρνησιν και να κηρύξουν την Εκκλησίαν εν διωγμώ…».
Επίσης γράφει:
«Και μόνον το γεγονός, ότι οι ένοχοι τρέμουν μήπως τα εγκλήματά των τεθούν υπό την κρίσιν της δικαιοσύνης, αρκεί ν’ αποδείξη το μέγεθος των εγκληματικών των πράξεων. Τις δίκαιος και ευσυνείδητος δικαστής φοβείται την προσφυγήν εις ανώτερον δικαστήριον;» (Σελ. 2).
Συνεχίζει ο Μητροπολίτης Φλωρίνης:
«Μη είπη δε τις, ότι ως εκκλησιαστική απόφασις η σφαγή των 12 Μητροπολιτών δεν πρέπει να αχθή ενώπιον κοσμικού δικαστηρίου. Διότι οι Μητροπολίται εσφάγησαν δια Συντακτικών πράξεων, δια μαχαίρας Καίσαρος, την οποίαν ετρόχισεν ο τότε υπουργός της Παιδείας και προσέφερεν εις Ιεράρχας διψώντας αίμα αδελφικόν. Η κοσμική εξουσία τους εξεθρόνισεν∙ η κοσμική εξουσία οφείλει πάλιν να τους επαναφέρη εις τους θρόνους των.
Ο δε νυν Αρχιεπίσκοπος (Σεραφείμ) λεχει την τεραστίαν ευθύνην, ότι εδέχθη να γίνη όργανον σκοτεινών δυνάμεων, απεργαζομένων την εξουθένωσιν και την διάλυσιν της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διότι είναι ορθόν το λεχθέν εξ επισήμων χειλέων, ότι «υπάρχουν σκοτειναί δυνάμεις, αι οποίαι κατέχουν κεντρικάς και υψηλάς θέσεις και αι οποίαι επ’ ουδενί λόγω ούτε ήθελον, ούτε θέλουν να ίδουν την Εκκλησίαν να στέκεται υψηλά» (Σελ. 2).
3ο Σχόλιο: Η Σεραφειμική εκκλησιαστική διοίκηση δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι, τέλος πάντων, ευρίσκετο στην υπηρεσία της Εκκλησίας∙ ύψωσε τον εαυτό της υπεράνω του Ευαγγελίου και χωρίς την θεολογική λεπτότητα της Πατερικής σοφίας, δίχασε την Ιεραρχία. Προτίμησε να δράση υπερατομικά πάνω στην χρονική και πολιτική εκτύλιξη (τότε) της ιστορίας, χωρίς να προτιμήσει ν’ αφήσει την ιεραρχία να βαδίση ειρηνικά, ως γνήσια έκφραση ορθοδόξου ήθους.
Να θυμίσουμε, ότι το κατηγορητήριο εναντίον των 12 Μητροπολιτών (δήθεν αντικανονικοί) το κονιορτοποίησαν, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος (της πρεσβυτέρας Ιεραρχίας), ο Φλωρίνης Αυγουστίνος, ο Κων. Μουρατίδης κ.α.
Σ’ αντίθεση με τον Πλάτωνα, όπως αναφέραμε αρχικά, ο Σεραφείμ δεν αντιλήφθηκε το πελώριο, το ωφέλιμο, και το δυναμικό στην αξιολογική κλίμακα της Εκκλησιαστικής ζωής. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
