Αναμφίβολα, ο ανθρώπινος νους είναι αδιαχώριστα ενωμένος με την συνείδηση.
Το Σεραφειμικό καθεστώς με «επιχειρήματα» αντίθετα στην Ευαγγελική λογική και αλήθεια, έπιανε θέση στο οργανωμένο (μεταπολιτευτικό) κοινωνικό σύστημα. Όποιες επιθέσεις και αν δεχθεί ο νους και η λογική, η συνείδηση αντιστέκεται στην υπερένταση των επιθέσεων.
Αυτό συνέβη και στον Μητροπολίτη Στέφανο Αφεντουλίδη, ο οποίος εκλέχτηκε (αντικανονικά) το 1974, ως Τρίκκης και Σταγών, υπό του Σεραφειμικού διοικητικού σχήματος. Η πραγματικότητα, οι ιδέες και η «αλήθεια» του Σεραφειμικού καθεστώτος σχετικοποιήθηκαν στη συνείδησή του∙ κατανόησε ότι η ενότητα της Εκκλησίας είναι ανώτερη και πιο αναγκαία από την όποια Μητροπολιτική θέση.
Υπέβαλε αναφορά (23-12-74) προς την Δ. Ι. Σύνοδο, ως μορφή ενέργειας – δράσης της συνειδήσεώς του, που δεν ήθελε το βάρος κανενός «ελατηρίου – σκοπιμότητας», κανενός πάθους∙ ως ελεύθερος εν Χριστώ, σχεδιαστής της Αρχιερατικής του συνειδήσεως.
Τα σημαντικά, πρωτοθεμελιακά του βήματα, ήταν:
Α) Με αναφορά του διαφώνησε για τον σφαγιασμό των 12 Μητροπολιτών.
Β) Πρότεινε «χάριν της γαλήνης της Εκκλησίας και της αποκαταστάσεως της κανονικής τάξεως, να παραχωρήση τη θέση του (Ι. Μ. Τρικάλων) στον κανονικό Μητροπολίτην Τρίκκης και Σταγών Σεραφείμ.
Έγραψε σχετικά: «ποιούμεθα έκκλησιν και παρακαλούμεν, όπως η Ι. Σύνοδος επιληφθή πάραυτα του εκκρεμούντος εισέτι εκκλησιαστικού ζητήματος, ήτοι της αυστηρώς επί τη βάσει των Ι. Κανόνων αποκαταστάσεως της εν τη Εκκλησία διασαλευθείσης κανονικής τάξεως∙ επιληφθή προ πάντων της αποκαταστάσεως εις αρχιερατικούς θρόνους πάντων των αδίκως και αντικανονικώς και δυνάμει αυθαιρέτων, αντικανονικών και αντισυνταγματικών πολιτειακών Νόμων της Δικτατορίας εξωσθέντων και αποβληθέντων από των ιερών αυτών επισκόπων Σεβ. Μητροπολιτών» (βλέπε εφημ. «Εκκλησιαστικός Αγών» – Ιαν. 1975, σελ. 3).
Έγραψε, επίσης:
«Δια την αποκατάστασιν του απομακρυνθέντος εκ της Ι. Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών προκατόχου μου Σεβ. κ. Σεραφείμ ευχαρίστως θα έθετον εις την διάθεσιν της Ι. Συνόδου την παραίτησίν μου από του επισκοπικού θρόνου της Ι. Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών.
Εις την περίπτωσιν ταύτην θα εδεχόμην να υπηρετήσω εις την μικροτέραν εξ όλων των προσκαίρως ή μονίμως τυχόν ιδρυθησομένων Ι. Μητροπόλεων εν τη περιφερεία της προσφιλούς μοι Μακεδονίας, τον λαόν της οποίας επί 25 ήδη συναπτά έτη ως Εφημέριος και ως Πρωτοσύγκελος και βοηθός Επίσκοπος υπηρέτησα, αλλά και εις περίπτωσιν καθ’ ην δι’ οιονδήποτε λόγον δεν θα ήτο δυνατή η άμεσος τοποθέτησίς μου εν τινι Μητροπόλει, θα εδεχόμην, χάριν της ειρηνεύσεως της Εκκλησίας να περιέλθω άχρι καιρού εις την τάξιν των σχολαζόντων Επισκόπων».
Το καθήκον, η Αρχιερατική τιμή και ειλικρίνεια, η αλήθεια του Ευαγγελίου, η δικαιοσύνη των Ι. Κανόνων και η εκτίμηση προς τους 12 Ιεράρχες, έχουν σφυρηλατηθεί – συμπυκνωθεί στον επίλογο της αναφοράς του Επισκόπου Στεφάνου Αφεντουλίδη.
Γράφει:
«Τελευτών δηλώ, ότι αι εκφραζόμεναι πεποιθήσεις ημών και η τοποθέτησις ημών αύτη ενώπιον της υφισταμένης εκκλησιαστικής κρίσεως είναι απόρροια απολύτως αντικειμενικής εν Χριστώ μελέτης των δεδομένων και λατρείας προς την ειρήνην και την ενότητα της Εκκλησίας, και του επισκοπικού αυτής σώματος ανεξαρτήτως απολύτως προσώπων και παρατάξεων, και μάλιστα της λεγομένης «Ιερωνυμικής». Τα πρόσωπα ουδόλως υπολογίζομεν. Υπεράνω πάντων η ειρήνη και η ενότης της Εκκλησίας υπέρ των οποίων θυσιάζομεν κάθε τι προσωπικόν».
1ο Σχόλιο: Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Στέφανος, υπογράμμισε τα θεμέλια του αυταρχισμού του Σεραφειμικού καθεστώτος, ως εξής:
«Όταν όμως εις τ’ ανωτέρω (της αναφοράς του δηλ.) προσθέσωμεν και την απίστευτον απόφασιν της Ιεραρχίας, δι’ ής εκηρύχθησαν έκπτωτοι δύο Σεβ. Ιεράρχαι απολύτως κανονικοί και νόμιμοι, της λεγομένης Πρεσβυτέρας Ιεραρχίας, οι Σεβ. Διδυμοτείχου και Κιλκισίου κ.κ. Κωνσταντίνος και Χαρίτων, και εξεθρονίσθησαν άνευ δίκης και απολογίας και της υπό των Ιερών Κανόνων προβλεπομένης διαδικασίας, αλλά δυνάμει μόνον διατάξεως της αντικανονικής και αντισυνταγματικής υπ’ αριθμ. 7/1974 Σ.Π. (Συντακτικής Πράξεως) της Πολιτείας, διότι και αυτών πράξεις και ενέργιαι εθεωρήθησαν στρεφόμεναι κατά της σεπτής Ιεραρχίας, τότε γίνεται φανερόν τοις πάσιν, ότι δια πάντων τούτων κατελύθη πάσα έννοια Εκκλησιαστικού και Κανονικού δικαίου (τέλος σχολίου).
Στο Πανεπιστήμιο Πατρών την περίοδο εκείνη (1974-1975), φοιτούσα στο Μαθηματικό Τμήμα (Γ΄ έτος). Οι συμφοιτητές μου βίωναν ένα μεταπολιτευτικό ξελάφρωμα εξαιρετικά εύθραυστο. Η χιλιοειπωμένη (τότε) φράση – λέξη «Αποχουντοποίηση» δεν ήταν αρκετά σοβαρή (ως ανάλυση) για την περίπτωση (ειδικά) του εκκλησιαστικού Σεραφειμικού καθεστώτος.
Η ανατομία της αποχουντοποίησης στην εκκλησία με αρχιεπίσκοπο τον Σεραφείμ δεν έπειθε την λογική των φοιτητών (όλων των παρατάξεων)∙ γι’ αυτό και υποβάλαμε υπόμνημα στην κυβέρνηση Κων. Καραμανλή να απομακρυνθεί ο κατ’ εξοχήν χουντικός Σεραφείμ, ο οποίος βοήθησε την Β΄ φάση της δικτατορίας. Το υπόμνημα υπέγραψαν 80-100 φοιτητές και το δημοσίευσε και ο «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ». Και υπάρχουν, δυστυχώς, πιστοί άνθρωποι (σήμερα) της εφημερίδος «Χριστιανική Δημοκρατία» και της «Ενωμένης Ρωμιοσύνης», που δικαιώνουν τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ με ατυχή άρθρα τους.
Σε άρθρα που φιλοξένησε η «Χριστιανική Δημοκρατία» (πρόσφατα χρονικά) και σε σχετική ανάρτηση της «Ενωμένης Ρωμιοσύνης», περί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και του ζητήματος των 12 εκθρονισθέντων Ιεραρχών, η λογική και η αλήθεια ευρίσκονται υπό σκιάν!!
Αποτελεί ψεύδος ο ισχυρισμός, ότι ο ισχυρός επιταχυντής της διοικητικής διαδικασίας διαμόρφωσης της εκκλησίας (τότε), ήτο οι Ι. Κανόνες και η δικαιοσύνη.
Όλα έγιναν με Συντακτικές Πράξεις της Δικτατορίας, ενώ το πλήθος των μοιχεπιβατών που τοποθετήθηκαν στους θρόνους των εκδιωχθέντων ιεραρχών, αποτέλεσε παραβίαση των Ι. Κανόνων, όπως είχε υπογραμμίσει και ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Εξαίρεση φωτεινή ο επίσκοπος Στέφανος Αφεντουλίδης! (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
