Διαβάστε τα προηγούμενα μέρη ΕΔΩ
ΜΕΡΟΣ ΙΕ΄ (τελευταίο)
Το βιβλίο «ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» του τ. Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλινίκου, ευρίσκεται εις την πρώτη γραμμή των προσπαθειών για την προώθηση και διείσδυση του οικουμενιστικού πνεύματος στην Εκκλησία, στο πλήρωμά της.
Στις δύο ενότητες του βιβλίου του με τίτλους: «ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ» (σελ. 34-40) και «Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ» (σελ. 41-45), καταγράφονται οι αυτονόητες εκκλησιαστικά νομοθετικές, κανονικές, πνευματικές και διοικητικές ρυθμίσεις, όλο δηλ. το θεωρητικό θεσμικό πλαίσιο της διακονίας του επισκόπου, πλην της περιπτώσεως αιρετικής (συγκοινωνίας) διαγωγής του Επισκόπου∙ γι΄ αυτό και οι θέσεις του έχουν κενά αληθείας και ορθοδόξου μαχητικότητος.
Γράφει:
Α) Ο ιερεύς τα πάντα τελεί εν ονόματι του Επισκόπου. Εντεύθεν η μνημόνευσι του επισκόπου σε κάθε ιεροτελεστία. Αντιθέτως η μη μνημόνευσι του Επισκόπου καθιστά άκυρη την ιεροτελεστία» (Σελ. 37).
1ο Σχόλιο: Ο λαός έχει μείνει ακαθοδήγητος και αβοήθητος στην προσπάθειά του να βρει πρακτικούς δρόμους εφαρμογής πνευματικής επιβίωσης – σωτηρίας εν καιρώ αιρέσεως, όταν δηλ. ο επίσκοπος κηρύττει φανερά αίρεσι, όπως συμβαίνει σήμερα. Δεν γνωρίζει (ο λαός) τους ηρωικούς και αιματηρούς αγώνες της Ορθοδοξίας, των Πατέρων, έναντι αιρετικών επισκόπων και βασιλέων. Τα ανωτέρω λόγια του Καλλινίκου Πειραιώς γέμουν συμβιβασμού και αναληθείας. Να θυμίσουμε, προς αναίρεση των λεγομένων του και τα εξής:
α) Μ. Φώτιος: «αιρετικός εστίν ο ποιμήν; λύκος εστίν∙ φυγείν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει, μηδ’ απατηθήναι προσελθείν καν ήμερον περισαίνειν δοκεί∙ φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν, ως ιόν όφεως».
β) οι Αγιορείτες Πατέρες προς Μιχαήλ Παλαιολόγον: «Ει γαρ το απλώς χαίρειν ειπείν κοινωνίαν δίδωσι τον έργοις τοις πονηροίς, πόσον η διάτυρος αυτού μνημοσύνη και ταύτα αυτών των θείων μυστηρίων φρικτώς προκειμένων;».
Όπως τονίζεται από τους Πατέρες, η μνημόνευση του αιρετικού Επισκόπου σε ενσωματώνει (=κοινωνία) στο μείζον θέμα του «πιστεύω» του και της «αποστολής» του∙ γι’ αυτό και η μνημόνευση αφορά Ορθόδοξο Επίσκοπο, όχι αιρετικό. (τέλος σχολίου)
Ερώτημα: Μπορούμε με τη μνημόνευση του αιρετικού επισκόπου να εκφράζουμε και την υποταγή μας στο Χριστό και ν’ ανήκουμε ταυτόχρονα στο χώρο της αίρεσης; Ασφαλώς, όχι! Ε, αυτή την αντιθετική εμπειρία εκκλησιαστικής ζωής προτείνει στην πραγματικότητα ο Μητροπολίτης (μακαριστός) Καλλίνικος!
Χρησιμοποιεί ο Σεβασμιώτατος, ως πλάγια μέσα, για πλουτισμό των σκέψεών του και θέσεις του Αγ. Ιγνατίου, τις οποίες νομιμοποιεί και στον χώρο της αιρέσεως. Παραδείγματα:
- i) «Ενώθητε τω Επισκόπω υποτασσόμενοι τω Θεώ δι’ αυτού εν Χριστώ» (Σελ. 40).
- ii) «Ο τιμών τον Επίσκοπον υπό Θεού τετίμηται» (Σελ. 40).
Όμως, ο Αγ. Ιγνάτιος γράφει και τα εξής:
«Ει τις εν αλλοτρία γνώμη περιπατεί, ούτος ουκ εστί Χριστού, ούτε του πάθους Αυτού κοινωνός∙ αλλ’ εστίν αλώπηξ, φθορεύς αμπελώνος Χριστού. Τω τοιούτω μη συναναμίγνυσθε, ίνα μη μη συναπόλησθε αυτώ» (Φιλαδελφείς III, 24-26).
2ο Σχόλιο: Εκεί που στέκεται (απέναντι) με δραματική προσοχή ο Άγιος Ιγνάτιος είναι η αίρεση, η κακοδοξία, η κακόνοια περί Θεού και το σχίσμα, στην περιοχή των οποίων δεν πρέπει ν’ ανήκει ο Επίσκοπος, ο πρεσβύτερος, ο διάκονος, διότι έτσι διευρύνεται η κιβδηλεία της αλήθειας, ο θάνατος (πνευματικός) των πιστών. Η πνευματικότητα κορυφώνεται όταν οι ποιμένες ορθοτομούν στα όρια της πνευματικής δικαιοδοτικής λειτουργίας τους, γι’ αυτό και ο Αγ. Ιγνάτιος τονίζει:
«Τον ούν επίσκοπον δήλον ότι ως αυτόν τον Κύριον δει προσβλέπειν. Αυτός μεν ονήσιμος υπερεπαινεί υμών την εν Θεώ ευταξίαν, ότι πάντες κατά αλήθειαν ζήτει και ότι εν υμίν ουδεμία αίρεσις κατοικεί∙ αλλ’ ουδέ ακούετε τινός πλέον, είπερ Ιησού Χριστού λαλούντος εν αληθεία» (Προς Εφεσίους VI, 25-29).
Τα βασικά πνευματικά σημεία του εδαφίου είναι:
– Ο Επίσκοπος εξασφάλισε την ορθή Νοηματοδότηση της Εκκλησίας, του πληρώματος και της ζωής, εν Χριστώ Ιησού, εν αληθεία, ως δέκτες ευαίσθητοι στο Ευαγγέλιο, σπουδάζοντες «βεβαιωθήναι εν τοις δόγμασιν του Κυρίου και των Αποστόλων (Τραλλιανοίς, XIII, 8).
– Υπακοή στον Επίσκοπο, διότι εξασφάλισε «την εν Θεώ ευταξίαν», την «κατά αλήθειαν ζωήν»∙ διότι, το πλέον σημαντικό, «ουδεμία αίρεσις κατοικεί».
Η εικόνα αυτή, που ζωγραφίζει στην Επιστολή του ο Άγιος Ιγνάτιος, έχει μεγάλη παλαιότητα, αλλά απόλυτη (γνησιότητα) συμβουλευτική ισχύ για τους νεότερους μέσα στο χρόνο∙ διασώζει γνωρίσματα συνυφασμένα με το έργο του Επισκόπου.
Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος «παρέλειψε» να υπογραμμίσει, ότι η υπακοή στον Επίσκοπο συμπορεύεται με την πιστότητά του στην Ορθοδοξία, όταν ο ίδιος αποτελεί ζώσα και ρητή απαγόρευση στις αιρέσεις! (τέλος σχολίου).
Ψηλαφώντας διάφορα εκκλησιολογικά θέματα – προβλήματα ο Μητροπολίτης Καλλίνικος, προχωρεί σε «συστημική» προσέγγιση του ρόλου του επισκόπου, γράφοντας: «Ο ιερεύς τα πάντα τελεί εν ονόματι του Επισκόπου».
Τα αγιογραφικά χωρία τονίζουν, καθαρά και αδιάψευστα, ότι όσα εντέλλεται η Εκκλησία μας τελούνται «εν τω ονόματι Ιησού». Να θυμίσουμε, (παραδείγματα) ότι:
– «Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες∙ Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου» (Λουκ. 10, 17), δηλ. «Κύριε εν τω ονόματί σου και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν».
– «και παν ότι αν ποιείτε εν λόγω ή εν έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού, ευχαριστούντες τω Θεώ και Πατρί δι’ αυτού» (Κολ. 3, 17).
– «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22, 19).
– Ο Απ. Παύλος, υπογραμμίζει:
«Ή αγνοείτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν;» (Ρωμ. Στ, 3-5).
Καλείται από τον Απ. Παύλο ο βαπτισθείς να μην αγνοεί (ξεχνά) εις το όνομα ποίου ακριβώς εβαπτίσθηκε. Χρησιμοποιεί την πρόθεσι «εις», που δηλώνει (εδώ) «προορισμό», «κατεύθυνση», «εντός», «αξία», «τιμή».
Στη μνημόνευση του επισκόπου χρησιμοποιείται η πρόθεση «υπέρ» με γενική, που φανερώνει ευχές προς βοήθεια – ωφέλεια πνευματική του επισκόπου και του ποιμνίου (έμμεσα).
Εκφράζει, όμως, και την δεσπόζουσα διακονία του επισκόπου, ως πρωτεύουσα μορφή (βαθμός) ιερωσύνης, ως ανωτέρα ιερατική θέση, που λειτουργεί εις το ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, διότι ο Χριστός τον τοποθέτησε εις την υπεύθυνο αυτή θέση – υπηρεσία.
Σε βάθος κριτική ανάλυση της μη μνημόνευσης ενός αιρετικού επισκόπου, προβαίνουν οι «Αγιορείτες Πατέρες», προς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, πιεζόμενοι να δεχθούν εις «κοινωνίαν – μνημόνευση» τον Πατριάρχην (αιρετικόν) Βέκκον. Με απόλυτη θεολογική καιτηγορηματικότητα, ετόνισαν: «Ει γαρ το απλώς χαίρειν ειπείν κοινωνίαν δίδωσι τοις έργοις τοις πονηροίς, πόσον η διάτυρος αυτού μνημοσύνη, και ταύτα αυτών των θείων μυστηρίων φρικτώς προκειμένων;».
Στις σημερινές μεθόδους των οικουμενιστικών δραστηριοτήτων, χρησιμοποιούνται (συχνά) πολλές αμυντικές «οπτικές γωνίες» γερόντων και θεολόγων. Μία είναι η απάντηση: η μελέτη πως αντιδρούσαν οι παλαιοί άγιοι, οι όντως πρόμαχοι της Ορθοδοξίας. Εδώ βρίσκεται ο αγιασμός και η σωτηρία των ανθρώπων!
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
