Βασική θέσις των Πατέρων της Εκκλησίας είναι να συγχωρείς, γιατί αλλιώς δεν προοδεύεις πνευματικώς, σαν να έχεις ένα εμπόδιο, που αντί να το περάσεις, για να προχωρήσεις προς την τελείωσιν, κάθεσαι και το κοιτάς εμμονικά και καθηλωμένος κλωθογυρίζεις. Αν δε το εμπόδιον είναι προ 17 αιώνων ιστορικόν γεγονός, αρχίζει να γίνεται άκρως σοβαρόν.
Όταν αυτό το “εμπόδιον” αναφέρεται σε κρίσιν ή κατάκρισιν Αγίου, το θέμα γεννά κινδύνους, ειδικώς όταν άπτεται κριτικής του Τριαδικού Θεού, την οποίαν δεν αντιλαμβάνεσαι αλλά όμως την πραγματοποιείς (1). Για απλά καθημερινά γεγονότα, ο θυμόσοφος λαός λέει : «αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θάταν πατίνι».
Επί το θέματος : ποιός ο στόχος της κριτικής; ο συνήθης στόχος, ο Μέγας Κωνσταντίνος. Θα σταθώ αρχικώς στην αναφορά του Αγίου Ιωάννου Βατάτζη, αυτοκράτορος Νικαίας, στην επιστολή του προς τον πάπα Ρώμης, όπου ονομάζει τον Μέγα Κωνσταντίνο “Γενάρχη του Ρωμέηκου”. Αν είναι σοβαρόν να υβρίζεις τους γονείς σου, πόσο χειρότερο είναι να είσαι υβριστής του γενάρχου σου; Ισοδυναμεί με άρνησιν της υπάρξεώς σου!
[σημ. στο προηγούμενο άρθρο με κατηγόρησαν ως υβριστή νεκρού, ενώ στόχος μου (εκκλησιαστικώς επιβεβλημένος) ήταν η επισήμανσις των πλανών εκλιπόντος λαϊκού. Εδώ που έχομε κατάκρισιν αγίου, διακεκριμένης επιλογής του Χριστού, τί να πούμε;]
Ο Μέγας Κωνσταντίνος (ασφαλώς και η Αγία Ελένη) δεν ήταν ένας απλός Άγιος. Δεν υποτιμώ κανέναν Άγιον αλλά ο χαρακτηρισμός Μέγας δίνεται σε αυτούς, που με την Χάριν του Θεού αλλάζουν τον ρουν της Ιστορίας. Ποίας αλλαγής; Μα της θαυματοποιού ακυρώσεως της σχεδόν τελειωθήσεως τότε δαιμονικής παγκοσμιοποιήσεως και της ανατολής του οικουμενικού (όχι οικουμενιστικού) κράτους της Ορθοδοξίας. Σήμερα ειδικώς, που συντελουμένης της δαιμονικής παγκοσμιοποιήσεως αναμένομεν έναν σωτήρα, θα πρέπει να είμεθα ιδιαιτέρως ευγνώμονες στον Μεγα Κωνσταντίνον, διότι ακριβώς ήταν ο σωτήρας του τότε, ήταν ο δεύτερος Μέγας Αλέξανδρος, που και εκείνος ήταν το δοχείον Θείας Χάριτος, ώστε να ακυρώσει την πρώτην απόπειρα παγκοσμιοποιήσεως (οι αρχαιολάτρες θα φρίξουν, αλλά σκασίλα μου, ας πάνε στον Δία να με καταλαλιάσουν – αν τον βρουν… Ακόμα και ο Όμηρος τον είπε φθονερόν και μισάνθρωπον).
Διατυπώνω ένα ιστορικόν ισοδύναμον : Στο σημερινό τέλμα της ανθρωπότητος, αναμένομεν τον άνθρωπον εκ Θεού να δώσει την λύσιν και όντως έρχεται αυτός και ορθοδρομεί την ανθρωπότητα. Φανταστείτε αυτόν μετά 17 αιώνες να τον κατακρίνουν … ε, αυτό ακριβώς κάνουν σήμερον με τον Μέγα Κωνσταντίνον.
Κάποιες απόψεις εκλεκτών ατόμων για τον Άγιον :
Οι άγιος Κωνσταντίνος και αγία Ελένη ήταν τα χέρια της Θείας Προνοίας.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο όντως ισαπόστολος βασιλεύς, μπόρεσε στην εποχή του και επηρέασε και τα πρόσωπα και τα πράγματα κατά τρόπο θετικό. Και άλλαξε τον ρουν της ιστορίας και της πορείας της Οικουμένης”. (Άγ.Νεκτάριος, ”Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι”)
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Γενάρχης της Ρωμιοσύνης, ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από τυράννους, εσεβάσθη το αυτεξούσιο, την ελευθέρια, εσεβάσθη το δώρο του Θεού, αγκάλιασε και ευεργέτησε την οικουμένη. Γι αυτό και σήμερα ακόμη, όπου της γης, οι τύραννοι τα βάζουν με τον Κωνσταντίνο. Είναι ο προστάτης της εκκλησίας αλλά και της οικουμένης… είναι ο Γενάρχης της Ρωμιοσύνης (π.Ανανίας Κουστένης)
Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα, ας διαβάσει αυτά :
π.Γεώργιος Μεταλληνός http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2014/05/Kvnstantinos-o-megas-istorikh-alitheia.html
π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος www.floga.gr/50/10/2012-3/2013052410.asp
Είναι σατανικό δόγμα, όποιος προωθεί το “Θείο Σχέδιο” να βάλεται εσαεί και παντοιοτρόπως από τα όργανα του πονηρού, ο Μέγας Κωνσταντίνος θα διέφευγε; Ακριβώς δια τούτο είναι ιδιαιτέρως Μέγας, όσον κατηγορείται από τον διάβολον, τόσο μεγαλύτερος αναδεικνύεται. Αλλά και όποιος του προσάπτει κατηγορίες, ενώ θα έπρεπε να τον μακαρίζει και να τον ευγνωμονεί εσαεί, θα πρέπει να προβληματιστεί γιατί κατήντησε ντελάλης του διαβόλου! βάι, βάι, βάι…
Ας δούμε τί προσήψαν στον Γενάρχη της Ρωμιοσύνης :
Μου λέει αδελφός, παρασυρμένος από (κοσμικής προελεύσεως) γραφέντα κάποιου συνταξιούχου περί του Γενάρχου :
– Ήταν λάθος του, που έκανε τον Χριστιανισμόν, επίσημη θρησκεία του κράτους.
– αυτά είναι μπούρδες (δεν κρατήθηκα), ο Μέγας Κωνσταντίνος απλώς συνετέλεσε να μην διώκεται ο Χριστιανισμός! (Διάταγμα Μεδιολάνων)
– Μα δεν έκανε την Α’Οικουμενική Σύνοδον;
– και τί με αυτό; Ενδιαφερόταν διακαώς να μάθει για τον Ένα Θεόν, που τον τίμησε ως δοχείον Θείας Χάριτος. Αλλά και αλλιώς να το εξετάσεις, ως αυτοκράτωρ του κράτους δεν έπρεπε να γνωρίζει περί της δυναμικώς αναπτυσσομένης θρησκείας (σημ. δεν είναι θρησκεία ο Χριστιανισμός (Ορθοδοξία πλέον) αλλά Πίστις του Ενός Θεού, δεν είναι ένας ακόμη θεός αλλά ο Μόνος Θεός);
– Μα την έκανε επίσημη θρησκεία (όταν ακούω από ορθοδόξους τη λέξιν “θρησκεία”, εκνευρίζομαι – ακόμα δεν έμαθαν;)
– τί θα πει επίσημη; Ο Μέγας Θεοδόσιος (άλλος Μέγας) την έκανε επίσημη “θρησκεία” (νευριάζω με τον εαυτό μου τώρα, που αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ τον όρον για να καταλάβουν) του κράτους.
– Μα έστω την έκανε κοσμικήν οργάνωσιν… (άνευ κρίσεων – λες και ακούω τους άθεους και παρδαλούς πολιτικούς και πολιτικάντηδες (σχεδόν όλους δηλαδή), όταν ομιλούν περί διαχωρισμού κράτους-Εκκλησίας).
– άκου! Ο εβραϊσμός και ο μουσουλμανισμός στην Ελλάδα, είναι αναγνωρισμένες ως κοσμικές οργανώσεις. Κάτι άλλο;
Εκεί υποσχέθηκα να γράψω το παρόν άρθρο, γιατί ο συνταξιούχος εμπνευστής κατέβασε, όπως σχεδόν όλοι μας, δυο μπούρδες από το μυαλό του, αν και ορθόδοξος και αγνόησε αυτό που λέει ο Ψαλμός 115.2 «…πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Αντιθέτως ας δούμε τί είπε ο Όσιος Παϊσιος :
«Οι αληθινοί Πατέρες δεν λένε σκέψεις που κατεβάζει το μυαλό τους, αλλά αυτά που ο Θεός τούς κατεβάζει από ψηλά ή εμπειρίες από την ζωή τους. Μιλούν για αλήθειες που έζησαν οι ίδιοι, οι οποίες έχουν ζωή και δίνουν ζωή στους ανθρώπους. Αυτά δίδαξε ο Μέγας Παύλος «ἃ καὶ λαλοῦμεν οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνοις σοφίας λόγοις, ἀλλ᾿ ἐν διδακτοῖς Πνεύματος Ἁγίου, πνευματικοῖς πνευματικὰ συγκρίνοντες» (Α΄Κορ.β’13 ~αυτά δε και διδάσκομεν, όχι με καλλωπισμένους και ρητορικούς λόγους, σαν αυτούς που μεταχειρίζεται η ανθρωπίνη σοφία, αλλά με λόγους που μας τους διδάσκει και μας τους εμπνέει το Αγιον Πνεύμα, συγκρίνοντες και αντιπαραβάλλοντες τα πνευματικά νοήματα και γεγονότα με άλλα πνευματικά, δια να τα εννοούμεν καλύτερα)».
Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ επίσης τα ίδια είπε : «Ότε ωμίλουν εκ του νοός μου, τότε συνέβαινον σφάλματα», και προσέθετεν ότι «τα σφάλματα δύνανται να είναι μικρά, αλλά είναι δυνατόν να είναι και μεγάλα» (από βιβλίο “Άγιος Σιλουανός” του οσίου Σωφρονίου του Essex, σελ.505), Αν αυτοί οι φωτισμένοι παρεδέχοντο ότι “αν λέω τα δικά μου, γίνονται μικρά έως μεγάλα σφάλματα”, για τους αφώτιστους όταν μιλούν από το μυαλό τους να υπολογίσομεν ότι λένε “μπούρδες” και σταδιακώς εξελίσσονται σε Αρείους ή και Γιανναράδες/Κονάνους.
ΤΟ ΠΙΟ ΦΡΙΚΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ
Όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, συμβαίνουν στο παρόν και θα συμβούν στο μέλλον έχουν γραφεί στο “Σχέδιο του Θεού”, προ κτίσεως κόσμου και εκτελούνται κατά γράμμα, όπως η Σοφία Του τα προέβλεψε. Το να κριτικάρονται τα γεγονότα, ως άστοχα ή ατυχή είναι άρνησις της Παντογνωσίας Του και της Οικονομίας του Σχεδίου Του!
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ : αμφισβήτησις Αγίου=αμφισβήτησις και ύβρις Αγίου Πνεύματος!
Δεν θα ασχοληθώ άλλο με το θέμα, αφού άλλοι πολύ ειδικότεροι εμού τα “ζωγραφίζουν” για να τα αντιληφθούν όλοι. Απλώς θα επισημάνω την δραματική κατάντια, να καίγεται ο κόσμος σήμερα και άλλος να χτενίζεται, γράφοντας όσα συνέβησαν προ 17 αιώνων με το μυαλό του, λες και θα αλλάξει την Ιστορία. Αν κόλλησε εκεί και δεν υπερπηδά το εμπόδιο, δεν θα προλάβει να φθάσει στο σήμερα, ειδικά αν είναι συνταξιούχος. Δεν τον παίρνει ο χρόνος, πώς να το κάνυμε; Απλή λογική.
ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ
Ο Χριστός ζήτησε, αν θέλομε να Τον ακολουθήσομε, να σηκώσομε τον σταυρόν μας, να απαρνηθούμε τον εαυτόν μας και να τον μιμηθούμε («…ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μαρκ.η’34)). Δεν είπε να σκεπτόμεθα, όσα μας κατεβάζει ο νους μας αλλά να εκτελούμε όσα Εκείνος είπε. Εμείς όμως παρακούμε και προτάσσομε τον νου μας. Οπότε και Εκείνος παραχωρεί αντίστοιχον εκκλησιαστική αρχή, τους σημερινούς αρχιερείς, που νομοθετούν κατά το “εγώ” τους αντί να επισκοπούν. Για να βλέπομε καθρεπτιζόμενα τα χάλια μας! Είδατε σε εφαρμογή, που οι πατέρες λένε ότι ο Θεός παραχωρεί εξουσίες αντιστοίχους της πνευματικής μας καταστάσεως;
Γι αυτό, την επομένη φορά, που θα δούμε επίσκοπον να λέει τα δικά του, ας σκεφθούμε μήπως προηγηθήκαμε και ο Χριστός τον παρεχώρησε για την αυτοκριτική μας.
Άγιε μου Κωνσταντίνε, σε ευγνωμονώ και μακαρίζω για όσα μας προσέφερες,
πρέσβευε υπέρ του συνωνομάτου σου,
αλλά αν αρνείται την χάριν σου, κάνε με ευτυχή δίνοντάς την σε εμένα!
(1) Μία φιλοσοφική αντιμετώπισις του θέματος :
Στο προηγούμενον άρθρο ονομάτισα την Φιλοσοφία παρωχημένη, αναφέροντας όμως ότι παραμένουν εργαλεία της, που πάντοτε θα είναι χρήσιμα στον παρόντα κόσμον, ακόμη και ως θεολογική βοήθεια.
(Προσαρμόζω την τριπλοδιύλισιν του Σωκράτους, υποθετικώς για το άνω θέμα).
Ένας γνωστός ανεκοίνωσε στον Σωκράτη ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό για τον Μέγα Κωνσταντίνον (ΜΚ). Ο Σωκράτης είπε ότι θα ήθελε, αλλά πριν πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της “τριπλής διυλίσεως“.
– Τριπλή διύλιση; ρώτησε με απορία ο γνωστός.
– Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για τον Μ.Κ θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το 1ο φίλτρο, της αληθείας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να πεις είναι αληθές;
– Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και τα λοιπά τα κατέβασα από το μυαλό μου…
– Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέμμα.
– Ας δοκιμάσουμε τώρα το 2ο φίλτρο, της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον ΜΚ είναι κάτι καλό;
– Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…
– Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον ΜΚ αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι καλό. (ο γνωστός έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία) Παρόλα αυτά, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το 3ο φίλτρο, της χρησιμότητος. Αυτό που θέλεις να πεις για τον ΜΚ, μπορεί να φανεί xρήσιμο;
– Όχι δεν νομίζω…
– Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αληθές, ούτε καλό, μήτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;
Ο γνωστός έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα… εμ, Σωκράτης, ο μέγιστος των φιλοσόφων, γι αυτό ήπιε το κώνειο…
Σκέψου μόνο τη στιγμή που ο πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτορας εισέρχεται στην αίθουσα της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου όπου τον περιμένουν οι Αγιοι Πατέρες. Οι πρώην κατατρεγμένοι(διωγμοί Διοκλητιανού ακριβώς πριν το Κωνσταντίνο) τώρα βλέπουν μπροστά τους τον ίδιο τον Αυτοκράτορα να Αναγνωρίζει τη Πίστη τους σαν επίσημη Θρησκεία του Έθνους. Και ο Κωνσταντίνος ήταν φίλος με τον Δημήτριο και παρόν στην Εκτέλεση του. Μπορεί να βαφτίστηκε προς το τέλος της ζωής του Χριστιανός αλλά ποιός αμφιβάλλει ότι βλέποντας τον φίλο του να υπομένει όλα αυτά τα μαρτύρια δεν αναφώνησε μυστικά μέσα του :”Μέγας ο Θεός του Δημήτριου”… Πριν γίνει Αυτοκράτορας είχαν προσπαθήσει πολλάκις να τον εξολοθρεύσουν δολίως αλλά πάντοτε αποτύγχαναν καθ’ ότι ήταν εμπειροπόλεμος. Πολεμούσε πλαϊ στους στρατιώτες του, κυκλοφορούσε πάντοτε με στρατιωτική ενδημασία, κοιμόταν και τρεφόταν μέσα στους στρατώνες. Επί Διοκλητιανού είχαν το έθιμο στη γιορτή του Αυτοκράτορα κάποιος Υψηλόβαθμος να αφήνεται κατά διαταγή του Αυτοκράτορα με δύο ξεδοντιασμένες τίγρεις στην αρενα για να τις σκοτώσει με το σπαθί προς τέρψιν των θεατών. Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου του την είχαν στημένη, τα θηρία αφέθηκαν χωρίς να τους έχουν αφαιρέσει προηγουμένως τα δόντια και τα νύχια αλλά ο Κωνσταντίνος τα φόνευσε έχοντας σαν οπλισμό μόνο ένα gladius… Αυτά πριν το Όραμα “In hoc signo vinces”.. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν Τυχαία επιλογή όπως τίποτα δεν είναι Τυχαίο. Ήταν ο Σωστός Ανθρωπος τη Σωστή στιγμή.
https://ioanniskomninos.blogspot.com/2024/05/blog-post.html?m=1
Συμφωνώ αδελφέ, έγραψα ότι ήταν επιλογή Κυρίου και δοχείον Θείας Χάριτος γι αυτό δεν μπορούμε να τον κρίνομεν, ειδικώς δε με δικά μας κριτήρια, όπως κάνουν πολλοί. Πάρε και ένα ακόμα ιστορικό γεγονός : Κάποτε στην Κωνσταντινούπολη ο λαός επαναστάτησε και λιθοβόλησε ένα άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Είχαν 23 ανδριάντες στην πόλη σε διάφορα σημεία, Και του παραμόρφωσαν το πρόσωπο. Πήγαν οι αυλικοί και λένε στον Αυτοκράτορα να τιμωρήσει παραδειγματικά αυτούς που το κάναν και ο Μέγας Κωνσταντίνος έβαλε τα δάχτυλά του στο πρόσωπό του και λέει “κοιτάξτε δεν έχει τίποτα το πρόσωπό μου” και δεν τους πείραξε.-
Δεν είναι τυχαίο, ότι στην άθεη Ευρώπη…. πού κάποτε ήταν χριστιανική… δεν βαπτίζουν.. ποτέ το όνομα Κωνσταντίνος!!!τον μισούν γιατί τους χάλασε τα υποχθόνια σχέδια τους!!!