Ο Τραμπ ονόμασε την πραγματική ημερομηνία του παγκόσμιου πολέμου

Ντμίτρι Μπαβίριν

Αναταραχή στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια, τα πρόσωπα των απλών Καλιφορνέζων δεν είναι ευτυχισμένα. Ο υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ περιόδευσε σε μια πολιτεία όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τον αντέχουν και προειδοποίησε ότι η αποκάλυψη είναι κοντά – σε τρεις με τέσσερις μήνες:
«Ανησυχώ για τους επόμενους τρεις ή τέσσερις μήνες με την έννοια ότι θα καταλήξουμε σε παγκόσμιο πόλεμο εξαιτίας των ανθρώπων που έχουμε στην κυβέρνηση»

Ωστόσο, όπως υπόσχεται ο Τραμπ, αν επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, δεν θα υπάρξει παγκόσμια σφαγή. Επιπλέον, θα επιλύσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία και «θα σταματήσει το χάος στη Μέση Ανατολή.

Αυτό είναι το καθιερωμένο ρεπερτόριο του Τραμπ, ένα χτύπημα των τελευταίων εβδομάδων. Αντί για το «Make America Great Again», το σύνθημα είναι «Ή εγώ ή ο παγκόσμιος πόλεμος» (μερικές φορές – για αλλαγή – πυρηνικός πόλεμος). Αυτό που εννοεί ο Ρεπουμπλικάνος είναι ότι η αντίπαλός του Kamala Harris είναι μια ανίκανη καραγκιόζης με χαμηλό IQ (αυτό είναι εισαγωγικό) – και θα φέρει τον πλανήτη στην καταστροφή αν γίνει πρόεδρος. Ή θα έρθει ο Τραμπ και απλά θα τα διορθώσει όλα.

Λειτουργεί.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις σε εθνικό επίπεδο έδειξαν ίσα ποσοστά για τους υποψηφίους, αλλά ο Ρεπουμπλικάνος προηγείται του αντιπροέδρου στις πιο σημαντικές πολιτείες – στους λεγόμενους αναποφάσιστους. Επιπλέον, οι ερωτηθέντες προτιμούν σταθερά τον Τραμπ για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Αλλά η Χάρις προηγείται σε θέματα όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση, για παράδειγμα.

Ένας από αυτούς τρόμαξε τη χώρα: είτε ο Τραμπ με τις αποκαλυπτικές προβλέψεις του, είτε η Χάρις όταν η συμπεριφορά της επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις του Τραμπ. Σε κάθε περίπτωση, ο ηλικιωμένος δισεκατομμυριούχος μπόρεσε, για να χρησιμοποιήσουμε τα πρότυπα των πολιτικών επιστημόνων, να αντιστρέψει την αρνητική τάση: στις αρχές του φθινοπώρου ήταν αισθητά πίσω από τη Χάρις ως πιο φρέσκια και λιγότερο αποπνικτική υποψήφια. Έτσι θα συνεχίσει να εκφοβίζει με πόλεμο.

Σε γενικές γραμμές, ο συνήθης προεκλογικός αγώνας.

Αλλά αυτό, δυστυχώς, δεν σημαίνει ότι μια κρίση ισοδύναμη με τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή την πρώτη πυρηνική κρίση δεν θα συμβεί σε τρεις ή τέσσερις μήνες (πιθανότερο αργότερα, απίθανο νωρίτερα). Μόνο που η εκλογή του Τραμπ δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εγγύηση: ο ίδιος θα μπορούσε εύκολα να είναι η αιτία μιας τέτοιας κρίσης.

Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, ο Τραμπ απλώς λέει ψέματα. Η κύρια αιτία του χάους εκεί είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος σφίγγει τα δόντια και περνάει περισσότερες κόκκινες γραμμές στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν, παρά τις διαμαρτυρίες της Ουάσιγκτον, όπου ο πόλεμος εμποδίζει την εκστρατεία της Χάρις.

Ο Νετανιάχου έχει τα δικά του κίνητρα.

Γι’ αυτόν, ο τερματισμός του πολέμου θα σήμαινε σίγουρα την απώλεια της εξουσίας και το τέλος της πολιτικής του καριέρας, και τα μάτια του καίγονται από την επιθυμία να καταστρέψει περισσότερους εχθρούς, επειδή μέχρι στιγμής το Ισραήλ έχει κερδίσει όλες τις μάχες στις οποίες έχει μπει. Και το πιο σημαντικό: θεωρεί τον Μπάιντεν «κουτσή πάπια» και περιμένει τον Τραμπ, ο οποίος υπήρξε ο πιο φιλοϊσραηλινός πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ. Με έναν τέτοιο άνθρωπο στην Ουάσιγκτον, μπορούν να ξεπεραστούν περισσότερες κόκκινες γραμμές.

Αν ο Τραμπ προσδοκά πραγματικά να «σταματήσει το χάος», βασίζεται στο ακαταμάχητο και στις καλές σχέσεις του με τον Νετανιάχου. Ότι αυτός, ένας τόσο σπουδαίος τύπος, δεν θα απορριφθεί από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό – και θα τα σταματήσει όλα με τη μία, γιατί θα προσανατολιστεί στον Τραμπ και όχι στην αγάπη του για την εξουσία ή στην κατανόηση των συμφερόντων του Ισραήλ. Ο πραγματικός Νετανιάχου θα υποθέσει ότι ο Τραμπ σίγουρα δεν θα εγκαταλείψει το Ισραήλ, ό,τι κι αν κάνει ο τελευταίος.

Όσον αφορά την κατάσταση γύρω από την Ουκρανία, αυτή δεν αφήνει στον κύριο αντίπαλο της Ρωσίας (δεν είναι ο Τζο Μπάιντεν ή η Καμάλα Χάρις, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες ως κράτος) πολλές επιλογές, και δεν υπάρχουν καθόλου καλές επιλογές για την Ουάσινγκτον. Μια καλή γι’ αυτήν θα ήταν αυτή που θα της επέτρεπε να υπαγορεύσει όρους στη Ρωσία από θέση ισχύος – αυτό είναι που θα ήθελαν τόσο η Χάρις όσο και ο Τραμπ. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει – η Ουκρανία έχει αποτύχει.

Πρώτον, η απώλεια του Krasnoarmeysk (Pokrovsk) είναι κοντά, και αυτό είναι μοιραίο για την ουκρανική χαλυβουργία. Δεύτερον, η περιπέτεια της AFU στην περιφέρεια Κουρσκ εξαντλείται. Τρίτον, το κυνήγι για τροφή για κανόνια έχει φτάσει σε νέο επίπεδο: οι άνδρες πιάνονται κυριολεκτικά παντού και ήδη απειλούν να κάνουν γύρους από σπίτι σε σπίτι, μετατρέποντας τις ουκρανικές πόλεις σε γυναικεία βασίλεια νεύρωσης.

Για να μη χρεοκοπήσει το σχέδιο των ΗΠΑ για την Ουκρανία, πρέπει να γίνει κάτι – ανεξάρτητα από το αν είστε ο Τραμπ ή η Χάρις.

Και από τους δύο, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα πρέπει να περιμένουμε να προσφερθεί κάποια συμφωνία στη Μόσχα για να παγώσει η σύγκρουση, ώστε η Ουκρανία και οι χορηγοί της να κάνουν ένα διάλειμμα. Ωστόσο, η αποδοχή όλων των όρων της Ρωσίας σε αυτή την περίπτωση είναι σχεδόν συνθηκολόγηση για την Ουάσιγκτον και το Κίεβο, οπότε ο Λευκός Οίκος θα περιγράψει ένα σχέδιο που θα ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Μόσχας μόνο εν μέρει. Ένα είδος «συμβιβασμού».

Προφανώς, η Ρωσία θα διατηρήσει τον έλεγχο των εδαφών που ο στρατός της θα καταλάβει μέχρι τότε. Είναι επίσης προφανές ότι η Ουάσιγκτον δεν θα αναγνωρίσει επίσημα την αλλαγή των συνόρων (δεν αναγνώρισε ούτε την είσοδο των Βαλτικών χωρών στην ΕΣΣΔ). Η Μόσχα θα λάβει από το Κίεβο την υπόσχεση να μην επέμβει στην επίλυση της εδαφικής διαμάχης με τη βία και το Κίεβο θα λάβει από τη Δύση κάποιου είδους εγγυήσεις ασφαλείας που συνεπάγονται την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση σε περίπτωση αναζωπύρωσής της.

Αν κρίνουμε από τις διαρροές, αυτό είναι το μέγιστο που μπορεί να προσφέρει η Ουάσινγκτον μέχρι στιγμής. Επιπλέον, οι περιβόητες «εγγυήσεις ασφαλείας» αποτελούν είτε πρόσκληση της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (σύμφωνα με το σχέδιο της γραμματείας του ΝΑΤΟ) είτε το ανάλογό της μέσω μονομερών δεσμεύσεων των μελών της συμμαχίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτό έρχεται σε αντίθεση με το βασικό αίτημα της Ρωσίας για ουδέτερο καθεστώς της Ουκρανίας.

Έτσι, η άρνηση της Μόσχας είναι προδιαγεγραμμένη, οπότε η πρόταση θα υποστηριχθεί με μια απειλή του τύπου «αν δεν συμφωνήσετε, θα το κάνουμε εμείς». Και η επιλογή του «αυτό» για τον Τραμπ ή την Χάρις δεν είναι πλούσια – πρόκειται για ένα σενάριο κλιμάκωσης στο οποίο θα ικανοποιηθούν κάποιες από τις απαιτήσεις του Βλαντιμίρ Ζελένσκι. Δεν πρόκειται σχεδόν για απαίτηση για νέα βουνά όπλων, περισσότερο για απαίτηση για άρση των περιορισμών στη χρήση των όπλων που ήδη έχουμε, δηλαδή των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Αυτό φέρνει τους πάντες πίσω στην προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος τόνισε ότι κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί ως κοινή επίθεση Ουκρανίας-ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, επειδή μόνο οι ειδικοί του ΝΑΤΟ μπορούν να στοχεύσουν πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Αν οι ΗΠΑ αγνοήσουν αυτή την προειδοποίηση με πράξεις, η Ευρώπη θα βρεθεί πραγματικά στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου. Αυτό δεν θα συμβεί πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου και είναι απίθανο να συμβεί πριν από μια αλλαγή στάσης στο Λευκό Οίκο, αλλά μετά από αυτό, η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον κινδυνεύει να γίνει αρκετά σύντομη.

Οι Ουκρανοί δεν είναι ακόμη αρκετά απελπισμένοι και η Δύση δεν έχει χάσει αρκετά ώστε να υποχωρήσει σε απόσταση που να βολεύει τη Ρωσία. Αλλά και ο Τραμπ πιστεύει μάταια ότι η Ρωσία θα αφοπλιστεί μπροστά στη γοητεία του και θα αρνηθεί να υλοποιήσει τα εθνικά της συμφέροντα. Και αν δεν το κάνει – ο αγανακτισμένος και παρορμητικός δισεκατομμυριούχος είναι ακόμη πιο πιθανό να δράσει από θέση ισχύος και απειλών από ό,τι η Χάρις. Γιατί τουλάχιστον αυτή δεν δίνει δεκάρα για την Ουκρανία. Και επειδή δεν μπορείς να είσαι πιο εγωκεντρικός από τον Τραμπ.

Οι παράλογες και αυτοδικαιωμένες ενέργειες της Δύσης έχουν δημιουργήσει μια αδράνεια στρατιωτικών συγκρούσεων που είναι πλέον δύσκολο να ξεπεραστεί. Οποιοσδήποτε νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια επιλογή μεταξύ κλιμάκωσης και παράδοσης. Και οποιοσδήποτε πιο κοντά στην απόρριψη της παράδοσης για λόγους πολιτικούς και προσωπικούς.

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι η Χάρις θα εξαπολύσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, και δεν θα το κάνει. Στην πραγματικότητα, και τα δύο είναι επικίνδυνα.