Γύρω μας περιτριγυριζόμαστε από ένα αρνητισμό, από μια απαισιοδοξία.
Δεν θα θέλω να σχολιάσω τα δελτία ειδήσεων, ούτε να ασχοληθώ με την ποιότητα της είδησης, άλλωστε δεν είμαι ο ειδήμων να εκφέρω άποψη, όμως βλέποντας τηλεόραση και μάλιστα αρκετούς σταθμούς, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι προβάλλονται πιο πολύ τα αρνητικά γεγονότα ή καταστάσεις που στο μέλλον θα προξενήσουν αρνητικές συνέπειες.
Φόβος, πανικός , απαισιοδοξία.
Δεν γνωρίζω εάν αυτό είναι στοχευμένο ή όχι, ούτε που με ενδιαφέρει. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του φίλτρο και βλέπει τα πράγματα από την δική του σκοπιά και πολύ καλά κάνει.
Αλλά διερωτώμαι: Καλά δεν υπάρχει μια καλή είδηση με νότα αισιοδοξίας; Μια καλή πράξη, ένα ευχάριστο γεγονός;
Θα μου πει κάποιος, ότι με τόσο άγχος που κουβαλάμε και με τόσα προβλήματα που έχουμε στο μυαλό μας(τα οποία μας φαίνονται δυσεπίλυτα) που να βρούμε φως στο σκοτάδι;
Πριν λίγο καιρό λοιπόν είχα μια τηλεφωνική επικοινωνία με ένα Αγιορείτη μοναχό, που μου είπε κάτι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ και πραγματικά με βοήθησε πάρα πολύ, και τις τελευταίες ημέρες το δουλεύω στο μυαλό μου:
«Στην σημερινή εποχή που ζούμε η αισιοδοξία είναι μια μορφή προσευχής»
Απίστευτο βαθύ νόημα, όπου από όποια μορφή κα να το επεξεργαστείς βγάζει μεγάλες αλήθειες.
Αν το δεις από ρεαλιστική πλευρά, ένας άνθρωπος που είναι αισιόδοξος (όχι αιθεροβάμων) έχει λιγότερο άγχος, το «παλεύει» πιο πολύ, είναι επίμονος και δεν τα παρατάει τόσο εύκολα.
Από πνευματικής άποψης, ο Θεός είναι ειρήνη και μέσα από την ειρήνη βρίσκονται πάντα λύσεις. Ο αισιόδοξος άνθρωπος κάνει τον αγώνα του, και τα υπόλοιπα τα αφήνει στον Θεό, γιατί εφαρμόζει το «πάσα την βιοτική μέριμνα Χριστό τον Θεό παραθόμεθα»
Είναι δύσκολο να εφαρμοστεί στην πράξη από την μια ημέρα στην άλλη, αλλά από την στιγμή που δουλεύεται στο μυαλό μας, είναι στο χέρι μας να αρχίσουμε σιγά σιγά να το εφαρμόζουμε και στην πράξη.
Χρόνης ο Παρατηρητής
