ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; 

Εἶναι ἐκεῖνο, πού ὁ Χριστός ἔπραξε καί δίδαξε: 

Ταπείνωση στόν τρόπο ζωῆς, 

σταθερότητα στήν πίστη,  

σεμνότητα στά λόγια,  

δικαιοσύνη στά ἔργα,  

ἀκρίβεια στίς ἐντολές τοῦ Οὐρανίου Πατέρα. 

Ἔλεος στίς ἀνάγκες τοῦ πλησίον καί ἄσκηση στά ἤθη, τονίζει ὁ ἅγιος Κυπριανός καί αὐτόν (τόν Χριστό), ἔχουμε ὁδηγό τῆς ζωῆς, πράξεως καί σκέψεως. 

Εὔχομαι ἀπό καρδιᾶς νά τά πραγματοποιοῦμε στήν ζωή μας, καί θά εἴμαστε τά ἀγαπη-μένα παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἀδέλφια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Περί λογισμῶν 

«Νεκρούς μή φοβοῦ», δέν εἶναι πράγματα καί ἀλήθεια, ἀλλά εἶναι τῆς φαντασίας παί-γνια καί διαβόλου λόγια. Ἐάν ἀντισταθῆ τινάς εἰς αὐτούς,εὐθύς διασκορπίζονται κατά τόν θεῖον Ἰάκωβον·«ἀντίστητε τῶ διαβόλω καί φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν» (Ἰακώβου δ, 7, Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Νέα Κλῖμαξ, σελ. 103) 

Ποιός εἶναι ὁ Σταυρός μας; 

Εἶναι ὁ ἑκούσιος ἀγώνας τόν ὁποῖον ἀναλαμβάνει ὁ πιστός διά νά ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας, διά τῆς τηρήσεως τῆς μέχρι θανάτου ὑπα-κοῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ὁποίας φθάνει μέσω τῆς καθάρσεως (τῶν παθῶν), τοῦ φωτισμοῦ, (τοῦ νοός), καί στήν θέωση. 

Δέν εἶναι σταυρός τά τυχόν προβλήματα πολύ συναντᾶ ὁ κάθε ἄνθρωπος στήν ζωή του. (πρωτοπρ. π. Ἰωάννης Ρωμανίδης). 

Τί εἶναι ἡ ἐξομολόγηση; 

Κατά τόν ἅγιο Νεκτάριο: Ἐξομολόγηση, εἶναι ἡ δοξολογική ὁμολογία τῶν δωρηθέντων ἀγαθῶν πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός, καί ἐμεῖς ὄχι μόνο τά σιωποῦμε ἀλλά καί πραγματοποι-οῦμε τά ἀντίθετα ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. (Ψαλτήριον, Νεκ. Παναγοπούλου, σελ. 81). 

Ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος τρέχει καί ἐξομολογεῖται γρήγορα στόν πνευματικό του μέ τα-πείνωση, πλήρη εἰλικρίνεια, μέ καρδιακή συντριβή καί ἀληθινή μετάνοια. Πηγαίνει συχνά, καί δέν ἀφήνει νά ριζώσει μέσα του ἡ ἁμαρτία, καί ἔτσι διατηρεῖ καί τήν ψυχο – σωματική ἀκμαιότητα ὑγείας, γιατί ἡ ἐξομολόγηση διαλύει τήν ἁμαρτία. (Ἀρχιμ. π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ἐπιλογή ψαλμών 1ος τόμ. σελ. 152). 

Ἡ σοφή ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ γέροντας γιά τήν ἐσωτερική γαλήνη, πού θά ἀλλάξει τήν ζωή σας! 

Ἕνας ὁδοιπόρος ρώτησε ἕναν σοφό ἐρημήτη: Ἐγώ θέλω γαλήνη εἶπε μελαγχολικά. Ὁ γέ-ροντας πῆρε ἕνα ξύλο καί ἔγραψε στό χῶμα: «ἐγώ θέλω γαλήνη». Καί ἐρωτᾶ ὁ γέροντας: Κύτταξε πόσο ἁπλό εἶναι, καί διέγραψε μέ ἕνα ξύλο τήν λέξη «ἐγώ». 

Καί λέει στόν ὁδοιπόρο εἶναι ἀδύνατο νά βρεῖ κάποιος γαλήνη, αὐτός πού ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό του καί νομίζει πώς μπορεῖ νά τήν βρεῖ μόνος του, μακριά ἀπό τόν Θεό. Τό ἐγώ πάντα θά νοιώθει ὅτι ἀπειλεῖται ἀπό ὅλους γύρω του καί ἔτσι πάντα θά φοβᾶται. Αὐτός (ὁ φόβος), πάντα θά μετατρέπεται σέ ἐγωϊσμό γιά νά ἐπικρατεῖ, καί θά διώχνει τόν Θεό καί τήν γαλήνη του. 

Μέ μιά δεύτερη κίνηση, διέγραψε τό θέλω. Πρέπει νά σβήσεις τήν λέξη θέλω. Τό θέλω δηλώνει ἐπιθυμία, ἀνάγκη καί προσκόληση. Ὅταν τρέχεις πίσω ἀπό τίς μάταιες ἐπιθυμίες σου ποτέ δέν θά βρεῖς χρόνο νά γαληνεύσεις καί νά γίνεις εὐτυχισμένος. Εἶναι ἡ γνωστή ἀντίδραση τοῦ κουνουπιοῦ. Ἄν σέ ἕνα δωμάτιο ὑπάρχουν 10 κουνούπια καί ἐσύ σκοτώ-σεις τά 9, τό 10ο δέν θά σέ ἀφήσει νά κοιμηθεῖς. Ἔτσι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες, ὅσες καί νά ἱκανοποιήσεις πάντα θά ὑπάρχει κάποια πού δέν θά σέ ἀφήσει νά κοιμηθεῖς. 

Ὁ ὁδοιπόρος τότε κύτταξε τίς διεγραμμένες λέξεις στό χῶμα τό ἐγώ καί τό θέλω καί λέ-νε πώς τότε βίωσε τήν πρώτη του ἀφύ-πνιση. Εἶχαν σβησθεῖ τό «ἐγώ καί τό θέλω» καί εἶχε μείνει μόνο ἡ γαλήνη. https://www.youtube.com/watch?v=XPbALezewzk 

Εὐχή ἐξομολογητική 

«Ὅλος αἰσχρός, ὅλως ἔμπλεως, πορνείας πάσης Ἁγνή, καί μοιχείας γεγένημαι, ἀσελ-γής, ἀκάθαρτος, βδελυρός, καί ἀκόλαστος, φθόρος φευκτός τε καί ἀποτρόπαιος ἀσυμπα-θής τε καί σκληρός καί ἄσπονδος, φεῦ τῆς ὕβρεως, φειδωλός, φιλάργυρος, ἁμαρτωλῶν πρῶτος, ἀλλά Δέσποινα, ἵλαθι σῶσόν με». (Θεοτοκάριον Ἀγαπίου Κρητός, πλ. δ΄, Τρίτη, προσόμ. 2). 

Ἑρμηνεία: 

Ὅλος εἶμαι γεμᾶτος ἀπό ἀνηθικότητα, πορνεία καί μοιχεία Ἁ-γνή, ἔχω γίνει, αἰσχρός, βρωμερός, σιχαμερός, ἄσωτος, καταστροφικός, μολυσμένος, δέν νοιώθω συμπάθεια, δέν δείχνω ἀγάπη, ἀσυμφιλίωτος,ἀλλοίμονό μου, τῆς ὕβρεως, ἀσεβής μέ ἁμαρτητική φθορά, τσιγκούνης, ἀγαπῶ μέ πάθος τήν ὕλη, ὁ πρῶτος ἁμαρτωλός, ἀλλά Δέσποινα σπλαχνί-σουμε καί σῶσέ με.  

Ἀδιαλείπτου προσευχῆς 

Καί πῶς ὁ νοῦς μπορεῖ νά προσεύχεται ἀδιάκοπα; Καθόσον ψάλλοντας, διαβάζοντας, συνομιλώντας καί προσφέροντας τήν ὑπηρεσία μας, ἀποσποῦμε τόν νοῦ σέ πολλές σκέ-ψεις καί θεάματα. 

Καί ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας. 

Τίποτε ἀπό τά ἀδύνατα δέν προστάζει ἡ θεία Γραφή· καθόσον ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος καί ἔψαλλε καί διάβαζε καί πρόσφερνε τήν ὑπηρεσία του καί προσευχόταν ἀδιάκοπα. Διότι ἀδιάκοπη προσευχή εἶναι τό νά ἔχει κανείς τόν νοῦ πολύ εὐλαβῆ, νά εἶναι κυριευμένος ἀπό πόθο γιά τόν Θεό, νά εἶναι ἡ ἐλπίδα του κρεμασμένη πάντοτε ἀπ’ αὐτόν, καί σέ ὅλα νά ἔχει ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτόν, καί στά ἔργα του καί σ’ ἐκεῖνα πού συμβαίνουν. Σ’ αὐτήν τήν κατάσταση ζωῆς βρισκόμενος ὁ Παῦλος, ἔλεγε· «ποιός θά μᾶς χρίσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Θλίψη ἤ στενοχώρια;» (Ρωμ. 8, 35). Καί μετά ἀπό λίγο· «πιστεύω ἀπόλυτα ὅτι δέν θά μᾶς χωρίσει οὔτε ὁ θάνατος, οὔτε ἡ ζωή, οὔτε οἱ ἄγγελοι» (Ρωμ. 8, 38). Καί πάλι· «θλιβόμαστε ἀπό παντοῦ, ἀλλά δέν νικώμαστε ἀπό τήν στενοχώρια· ἀντιμετωπίζομε μεγάλες δυσκολίες, ἀλλά δέν ἀπελπιζόμαστε· καταδιωκόμαστε ἀπό τούς ἐχθρούς, ἀλλά δέν ἐγκαταλειπόμαστε ἀπό τόν Θεό· ἐξαντλοῦνται οἱ δυνάμεις μας ἀπό τίς συμφορές, ἀλ-λά δέν χανόμαστε. Πάντοτε φέρομε στό σῶμα μας τόν κίνδυνο νά πεθάνομε ὅπως καί ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὥστε μέσα ἀπό τήν θνητή σάρκα νά φανερωθεῖ ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ» (Β΄. Κορ., 8 – 11), ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδό τῶν ἁγίων Πατέρων, καί γι’ αὐτό εἴμαστε γυμνοί ἀπό κάθε πνευματικό ἔργο. (Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, λόγος Ἀσκητικός, κεφ. 25, Ε.Π.Ε. 14, σελ. 393 – 395) 

Μετανοῶ τί σημαίνει; 

Δέν θέλω πιά νά ζῶ τήν ζωή πού δέν θέλει ὁ Θεός.  

(π. Συμεών Κραγιοπούλου,πνευματικά μηνύματα 2023, Τρίτη 21 Μαρτίου σελ. 94). 

Ἀπόκτηση ταπεινώσεως 

1.Σέ ξέχασαν; Δέν σέ πῆραν οὔτε ἕνα τηλέφωνο; Δέν πειράζει. Καί προπαντός μήν παρα-πονεῖσαι. 

2. Σέ ἀδίκησαν; Ξέχασέ το.
3. Σέ περιφρόνησαν; Νά χαίρεσαι.
4. Σέ κατηγοροῦν; Μήν ἀντιλέγεις.
5. Σέ κοροϊδεύουν; Μήν ἀπαντᾶς.
6. Σέ βρίζουν; Σιωπή καί προσευχή.
7. Σοῦ ἀφαιροῦν τόν λόγο; σέ διακόπτουν; Μήν λυπᾶσαι.
8. Σέ κακολογοῦν; Μήν ἀντιμάχεσαι.
9. Σοῦ μεταδίδουν εὐθύνες τά παιδιά σου; Οἱ συγγενεῖς σου, οἱ δικοί σου οἱ ἄνθρωποι; Μήν διαμαρτύρεσαι.
10. Θυμώνουν μαζί σου; Νά παραμένεις ἥρεμος.
11. Σέ κλέβουν φανερά; Κάνε τόν τυφλό.
12. Σέ εἰρωνεύονται; Νά μακροθυμεῖς.
13. Δέν ἀκοῦνε τίς συμβουλές σου; Ἰδίως δέν ἀκούνε τίς συμ-βουλές σου τά παιδιά σου;

Πέσε στά γόνατα καί κάνε προσευχή. 

14. Ἐκνευρισμός στό ἀντρόγυνο; Ἐσύ φταῖς. Κι ἐσύ φταῖς. Ὄχι ὁ ἄλλος.
15. Ἔφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.
16. Δέν ἔφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.
17. Ἔχεις ὑγεία; Δόξαζε τόν Θεόν.
18. Ἔχεις ἀρρώστια; Ἔχεις καρκίνο, ταλαιπωρεῖσαι, ὑποφέρεις, βασανίζεσαι, πονᾶς; Δόξα-ζε τόν Θεόν.
19. Γκρίνια, ἀνεργία, φτώχεια μέσα στό σπίτι; Νήστευσε. Ἀγ-ρύπνησε. Κάνε προσευχή.
20. Γιά ὅλους καί γιά ὅλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία καί προ-σευχή διότι «τοῦτο τό γένος τῶν παθῶν καί τῶν δαιμόνων οὐκ ἐκπορεύεται παρά μόνο μέ νηστεία καί προσευχή».

 «Εἴθε ἀδελφοί μου, νά ἀκολουθήσουμε ὅλοι μας, καί πρῶτος ἐγώ, τίς ταπεινές αὐτές συμβουλές, καί νά εἶστε βέβαιοι ὅτι θά σωθοῦμε.».  

π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος. Πηγή: zpigikamchoir.blogspot.com/ 

Συμβουλές γιά συγχώρηση: 

1. Σκεφτεῖτε ὅτι στό κάτω – κάτω τῆς γραφῆς δέν ζημιωθή-κατε καί τόσο σοβαρά.
2. Λογαριάστε ὅλα τα καλά πού σᾶς ἔχουν γίνει, ἀκόμα κι ἀπό τό πρόσωπο πού σᾶς ἔβλα-ψε.
3. Ἀπαριθμῆστε τά ἐλέη καί τίς εὐλογίες πού ἀπολαμβάνετε ἀπό μέρους τοῦ Θεοῦ πού δέν ἀξίζατε.
4. Ευχαριστεῖτε τόν Θεό γιά τήν συγχώρεση πού Ἐκεῖνος ἔχει προσφέρει σέ σᾶς.
5. Προσευχηθεῖτε γιά ἐκεῖνον πού σᾶς φέρθηκε ἄσχημα.
6. Ἀναζητῆστε μία εὐκαιρία νά βοηθήσετε τό πρόσωπο πού σᾶς ἔβλαψε.
7. Προσπαθῆστε νά τόν αἰφνιδιάσετε μέ μία καλή πράξη ἤ νά τοῦ δείξετε τήν καλή σας διάθεση.
8. Ὅταν θυμηθεῖτε τήν κακή ἐνέργεια πού ἔγινε σέ βάρος σας νά τήν ἀντιπαραβάλε-τε μέ μία καλή σκέψη ἤ πράξη.
9. Ἄν τό κακό πού σᾶς ἔγινε εἶναι ἰδιαίτερα μεγάλο, προσπαθῆστε νά τό ξεχάσετε σκεπτό-μενοι ἄλλα εὐχάριστα πράγματα, προτοῦ κοιμηθεῖτε τό βράδυ.
10. Ἐπαναλάβετε ἀργά καί προσεκτικά τήν φράση τῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου: «ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Εἶναι κατανοητό ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι πολύ δύσκολο νά τά κάνουμε πράξη…τουλάχιστον ἄς προσπαθήσουμε!!! Ὅλοι ἔχουμε ἀγάπη μέσα μας…Ἄλλωστε ἀπό τήν ἴδια τήν Ἀγάπη ἔχου-με δημιουργηθεῖ…τόν Θεό!!! Ὁ ἐγωισμός δέν ἀφήνει νά βγάλουμε ἀπό μέσα μας ὅ,τι καλό ἔχουμε καί νά τό προσφέρουμε στόν συνάνθ-ρωπό μας… 

https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/10-symvoyles-poy-tha-mas-voithisoyn-na-mathoyme-na-sygchoroyme-toys-alloys/ 

Ὁ ἡσυχασμός, ὁ αἰώνιος λύχνος τῆς Ἐκκλησίας 

Πότε θά βρεθῶ στόν ναό, γιά νά ἀντικρύσω τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ; (Ψαλμ. 41,3). Ἤ, καλύτερα, πῶς θά μπορέσω νά ὁραθῶ ἐγώ ἀπό τόν Θεόν; Ὁ κάθε ἄνθρωπος τόν ζητεῖ, ἀλλά ταυτόχρονα καί τόν φοβεῖται· τον καλεῖ και πάλι τόν ἀρνεῖται. Αὐτή εἶναι ἡ τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ τραγωδία τῆς ζωῆς μας. Ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ μᾶς τρομάζει, ἡ παρουσία Του μᾶς ἐνοχλεῖ. Ζοῦμε ἐν τῷ Θεῷ καί γιά τόν Θεόν, ἀλλά, ὅταν τόν δοῦμε μέσα στήν ζωή μας, τόν διώχνομε. 

Ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα κάθε δειλινό, συναντοῦσαν τόν Θεό καί ἠκροῶντο ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ὁ Θεός καί οἱ πρωτόπλαστοι ἀντίκρυζαν ὁ ἕνας τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου καί ἀντιμετώπιζαν τό κάθε τί μαζί . Ὁ Θεός ἦταν ἡ χαρά τους ἡ τρυφή τους.  

Ἡ Εὔα μόνη της, ξέχασε τήν κοινότητά της μέ τόν Θεόν, Ξέχασε δηλαδή τόν Θεόν, καί συζή-τησε μέ τόν ὄφι, ἔτσι ἔπεσε σέ μεγαλύτερο πειρασμό καί ἁμάρτησε· μαζί της καί ὁ Ἀδάμ.  

Ἡ δεύτερη ἁμαρτία συνετελέσθη ἔξω ἀπό τόν παράδεισο. Ὁ Κάϊν προσφέρει μέ τόν Ἄβελ θυσία πού ὁ Θεός δέν τήν δέχθηκε ὅπως τοῦ Ἄβελ, διότι δέν ἦταν ἐξ’ ὅλης τῆς καρ-διᾶς, καί ἐφόνευσε τόν Ἄβελ. (Γέν. 4, 1 κ. ἑξ.). Τό εἶδε ὁ Κάϊν καί «ἐλυπήθη». Αὐτή ἦταν καί ἡ μεγάλη ἁμαρτία του, διότι ἡ στενοχώρια, ἡ κατήφεια, ἡ μελαγχολία εἶναι ἀπό τίς πικρό-τερες ἁμαρτίες· σημαίνει πώς δέν καθιστοῦμε τόν Θεόν ὑπεύθυνο γιά τήν ζωήν μας, ἀλλά ἀναλαμβάνομε ἐμεῖς τά ἡνία τοῦ μέλλοντός μας.  

Ὁ Θεός κάλεσε τόν Κάϊν καί τοῦ εἶπε: Ἡσύχασε, ἐγώ ἀναλαμβάνω τήν ζωήν σου. Ἐγώ σέ συγχωρῶ».  

Ὁ ἄνθρωπος δέν ἀντέχει νά βλέπη τόν Θεόν ζωντανόν μπροστά του, οὔτε ὅμως ἀνέχε-ται νά εἶναι ἀπών ἀπό τήν ζωήν του. Ποιός θά ἔλυνε τό πρόβλημα; Ὁ Θεός ἔπρεπε νά δώση λύσι. 

Ἡ λύσι πού μᾶς παρέδωσε σέ μᾶς ὁ Θεός εἶναι ὁ ἡσυχασμός, ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία διευθυτεῖ τίς σχέσεις μας μέ τόν Θεόν ἐξασφαλίζοντας στίς ψυχές μας τήν εἰρήνη. Ἀφοῦ κλείσαμε τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν Θεόν, ἀλλά καί τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ μακριά Του, ἀνοίχθηκε ἐνώπιόν μας ὁ ἡσυχασμός, ὁ ὁποῖος ἔγινε σφραγίς τῆς σωτηρίας μας, ἀσφά-λεια τῆς ἐπιτυχίας μας, τρόπος νά μήν ἀπολέσωμε τόν Θεόν ἀλλά νά τόν ἔχωμε καί ὅταν εἶναι μπροστά μας καί ὅταν δέν εἶναι. Ὁ ἡσυχασμός ἔκανε τόν Θεόν νά ζῆ μέ τέτοιον τρό-πο μαζί μας, ὥστε νά μποροῦμε νά τόν δεχώμαστε καί νά μήν πεθαίνωμε. (Ἔξοδ. 33, 20 κ. ἑ.)   (Ἀρχιμ. π. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου,   https://www.youtube.com/watch?v=OFTXRs65-2Y) 

Ἐπιμέλεια: Κων/νου Δεσπότη