[Δανείστηκα τον τίτλο του τραγουδιού των Σκόρπιονς, γιατί αυτήν την στιγμή βλέπω πολύ αισιόδοξα τα πράγματα. Βέβαια συνήθως καταστάσεις που δημιουργούν αρχικά ευφορία, στην συνέχεια απογοητεύουν τον κόσμο, αλλά πάντα ελπίζουμε, αυτήν την φορά να επαληθευτούν οι προσδοκίες μας.]
Το ασχημόπαπο
Ποιος να μου το έλεγε, ότι κάποια μέρα θα χαιρόμουν και μάλιστα πολύ, που βγήκε ο Τραμπ. Και η χαρά συνεχίζεται και αυξάνει και μετά την εκλογή. Δεν γνωρίζω την αξία των στελεχών που διορίζει, αλλά ήδη έκανε την μεγάλη διαφορά από την πρώτη του θητεία με την επιλογή του Κένεντι στην καταλληλότερη θέση (με την οποία ίσως να εξιλεωθεί για τα τρομερά λάθη του με τα εμβόλια κ.λ.π.). Οσο για την άλλη πολυσυζητημένη εξωκομματική επιλογή του, του Ελον Μασκ, είναι τουλάχιστον εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Δεν γνωρίζω πολλά για το άτομο για να εκφράσω γνώμη, αλλά σίγουρα έχει τεράστια ικανότητα να βγάζει λεφτά και δείχνει πολύ διορατικός. Με λίγα λόγια μου φαίνεται, σαν να επιχειρεί να χτίσει μία ντριμ τιμ. Η επιλογές του Ρούμπιο και του Γουώλτζ είναι επίσης εξαιρετικές, ιδίως για εμάς τους Ελληνες και ακόμη περισσότερο η επιλογή της Γκάμπαρντ, που δείχνει πολύ σοβαρή προσωπικότητα.
Πολύ θετική εντύπωση μου κάνει η μετριοπάθεια και η σοβαρότητα αμέσως μετά την εκλογή του. Επίσης δείχνει τουλάχιστον να μην έχει διάθεση ρεβανσισμού, πράγμα που εκτός του καλού που θα είναι για τις ΗΠΑ, θα βοηθήσει την παγκόσμια ειρήνη. [Αυτό δεν σημαίνει, ότι οπωσδήποτε θα μείνουν ατιμώρητοι, εκείνοι που έδρασαν ύπουλα και παράνομα –τουλάχιστον οι πρωταίτιοι- αλλά πολύ σοφά δεν υπάρχει βιάση.] Και από όση αρθρογραφία μπορώ να παρακολουθήσω, όλοι περιμένουμε μία πολύ διαφορετική δεύτερη θητεία. Είμαστε επιφυλακτικοί βέβαια λόγω της πρώτης, αλλά οι οιωνοί δείχνουν πολύ καλύτεροι και ο Τραμπ πολύ ωριμότερος. Λες και δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. Μήπως την ωριμότητα του την χάρισαν οι άδικες διώξεις;
Και σε αυτήν την ωριμότητα, καθώς και την σωφροσύνη του Πούτιν, οφείλεται αυτή η πολύ «διστακτική» προσέγγιση των πρώτων ημερών. Προσπαθούν να αποκοιμίσουν το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και της Δύσης, γιατί μέχρι να αναλάβει κανονικά ο Τραμπ, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος… Θα τα καταφέρουν; Ας προσευχηθούμε γι αυτό, αλλά μέχρι ώρας πάνε πολύ καλά. Αλλωστε οι Δημοκρατικοί έχουν αποδεχτεί απερίφραστα την ήττα τους κι αυτό μειώνει κάπως τον κίνδυνο.
Πάντως δείχνει, ότι δεν είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει τα γεγονότα, αλλά ανέλαβε ήδη δουλειά, όπως π.χ. με την πρωτοβουλία στον Λίβανο, την επαφή με τον Παλαιστίνιο ηγέτη, την προσέγγιση με το Ιράν (που επίσης πολύ σοφά διέψευσαν και οι δύο πλευρές) κ.λ.π.. Αυτές οι πρώτες ενέργειες δείχνουν, νομίζω, ότι η στήριξη του στο Ισραήλ δεν θα είναι τόσο μονομερής και άνευ όρων και ορίων. Υποθέτω, ότι ανάλογη συμπεριφορά θα δείξει και ο Πούτιν προς το Ιράν, ώστε τελικά να εξαναγκαστούν οι δύο πλευρές να ειρηνεύσουν και να θέσουν τέλος στις πολεμολάγνες προφητείες. Όπως δείχνουν οι ενέργειες ακόμα και του ίδιου του Μπάιντεν, αυτός ο πόλεμος πιθανόν να τελειώσει, πριν αναλάβει επίσημα ο Τραμπ με την συναίνεση όλων των βασικών παικτών. Μάλιστα ο Μπάιντεν προσπαθεί πολύ να προλάβει να δρέψει τις δάφνες του ειρηνοποιού. [Το ότι οι αντίπαλοι κλιμακώνουν, παρά την εκεχειρία, αντί τουλάχιστον να μειώσουν τις στρατιωτικές ενέργειες αναμένοντας οριστικές διαπραγματεύσεις, είναι το βαθύ σκοτάδι πριν την χαραυγή.]
Τα λοίσθια πνέει και ο άλλος πόλεμος και δεν αποκλείεται πάλι τα γεγονότα να προλάβουν το ορόσημο της 20ης Ιανουαρίου. Πιο δύσκολο από τον άλλο πόλεμο βέβαια, αλλά δεν αποκλείεται. Θα τα παρατήσει τόσο εύκολα ο αόρατος εχθρός της ειρήνης; Σίγουρα όχι, αλλά εύχομαι να ηττηθεί.
Παρά το ότι οι πόλεμοι και η αιματοχυσία συνεχίζονται κλιμακούμενοι (ο Ουκρανικός περισσότερο) τα πράγματα πηγαίνουν τόσο καλά, που δικαίως τρέμει το φυλλοκάρδι μας για την ζωή του Τραμπ. Θα μου πείτε: Μόλις στο προηγούμενο άρθρο σου δεν τον είπες «τσαρλατάνο»; Εκτός του ότι είπα, ότι και πάλι τον προτιμώ από την Χάρις, εκτός του ότι τον κατηγόρησα για πράγματα που είπε και έκανε στην προηγούμενη θητεία του και εξακολουθούν να είναι αληθή, κάθε φορά τον κρίνω σύμφωνα με τα δικά του πεπραγμένα. Μπορεί το ασχημόπαπο να μεταμορφωθεί σε κύκνο. Εγώ και στις δύο περιπτώσεις ότι βλέπω, λέω. Αν ξαναρχίσει τα της προηγούμενης θητείας, πάλι «τσαρλατάνο» θα τον πω. Εύχομαι και ελπίζω αυτή η μεταμόρφωση να είναι πραγματική και μόνιμη. Και όπως είπαμε, οι πρώτες ενδείξεις κάτι τέτοιο προμηνύουν.
Βεβαίως η αγάπη του για τις τζιμινιέρες και το μίσος του για την οικολογία θα με βρίσκουν πάντα αντίθετο, όπως γενικότερα κάθε παράνοια από όποιον κι αν εκπορεύεται. Ωστόσο και η διεφθαρμένη ψευτοοικολογική πολιτική της ΕΕ έπρεπε να φάει την σφαλιάρα της, για να έλθουν κάποια στιγμή τα πράγματα να ισορροπήσουν σε πιο υγιείς βάσεις. Εξ άλλου αρχίζω να πιστεύω, ότι μάλλον το παίζει αντιοικολόγος, παρά το ότι είναι τόσο πολύ, όσο λέει. Μπορεί να έβαλε υπουργό ενέργειας έναν πετρελαιά, αλλά έβαλε και έναν οικολόγο στην υπηρεσία προστασίας του περιβάλλοντος και έχει δίπλα του τον Κένεντι, που έχει δραστηριοποιηθεί πολύ στην προστασία του περιβάλλοντος.
Μάλιστα υπάρχει μία (φαινομενική τουλάχιστον) αντίφαση σε αυτά που λέει. Δηλαδή θα εξορύξουν περισσότερα καύσιμα για να τα εξάγουν, αλλά που θα τα πουλήσουν, αν τελειώσουν και τους δύο πολέμους, που αυξάνουν τις τιμές και την ζήτηση για Αμερικάνικα καύσιμα; [Εκτός βέβαια αν έχουν στο μυαλό τους μία παγκόσμια οικονομική έκρηξη, που θα διψάει για ενέργεια. Μου φαίνεται αρκετά πιθανό να έχει τέτοιες ιδέες ο Μάσκ. Μπορεί να γίνει όμως; Συνήθως όταν αναπτύσσεται μία χώρα, κάποιες άλλες υποφέρουν. Πάντως θεωρητικά τουλάχιστον εκτιμώ, ότι είναι εφικτό. Πρέπει όμως να πείσουν και τους λαούς και κυρίως τους μεγιστάνες, ότι η ειρήνη φέρνει μεγαλύτερα επιχειρηματικά κέρδη, πράγμα που είναι αληθές.]
Επίσης με βρίσκει αντίθετο η αγάπη για τα κρυπτονομίσματα, που μου φαίνονται πυραμίδες εξαπάτησης. Από την άλλη δεν το κατέχω καλά το θέμα και δεν θα επιμείνω. Ούτε μπορώ να ξέρω, τι έχουν εκείνοι στο μυαλό τους. Μπορεί να θέλουν να χρησιμοποιήσουν επ αγαθώ τα εργαλεία του Μαμωνά. Να σημειωθεί, ότι και οι BRICS τα θέλουν επίσης. Ιδωμεν.
Τέλος, στο θέμα της οπλοκατοχής δεν νομίζω, ότι είναι τόσο φανατικός, όσο λέει. Αλλωστε και οι απόπειρες εναντίον του με νόμιμα όπλα έγιναν. Οι υπέρμαχοι έχουν ένα απλοϊκό, αλλά λογικό επιχείρημα: Έναν κακό με όπλο μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνο ένας καλός με όπλο. Και ο καλός, ως νομοταγής, μπορεί να έχει το όπλο μόνο νόμιμα. Αντίθετα, ο κακός θα το βρει στην παρανομία. Αρα ο αφοπλισμός των καλών τους θέτει στην διάθεση των κακών. Η απάντηση σε αυτό το λογικό επιχείρημα μπορεί να δοθεί μόνο με πράξεις. Δηλαδή το κράτος να εξαλείψει το οργανωμένο έγκλημα και να αφοπλίσει τους πάντες από παράνομα όπλα πρώτα, για να απαγορέψει μετά και τα νόμιμα. Θα τα καταφέρει στην δεύτερη θητεία του, ενώ στην πρώτη δεν έγινε καμία πρόοδος σε αυτό; Και πάλι, ίδωμεν.
Η Ελλάδα και ο Τραμπ
Οσο για την Ελλάδα. Μάλλον είμαστε πολύ κω… τυχεροί και βέβαια κανένα αμανάτι δεν θα μας κρατήσουν ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Τραμπ. Από την άλλη ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος θα γίνουν υπερασπιστές μας, μόνο και μόνο επειδή είμαστε Ελληνες. Πρέπει να τους αποδείξουμε, ότι αξίζει να ποντάρουν σε μας. Θεωρώ πολύ πιθανό όμως να επανέλθει το σενάριο του ανεξάρτητου Κουρδιστάν και να τρέχει η Τουρκία να μας πουλήσει φιλία, για να εξασφαλίσει τα νώτα της. [Από την άλλη ικανούς τους έχω τους δικούς μας να μας ξεπουλήσουν στους Τούρκους ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, δηλαδή ενώ εκείνοι είναι ήδη με την πλάτη στον τοίχο… Κάτι τέτοιο δείχνει και η πρεμούρα του Φιντάν για μυστικές διαπραγματεύσεις. Και για να διευκολύνουν την δική μας εθνική μειοδοσία, άρχισαν πάλι τους θεατρινίστικους λεονταρισμούς.]
Αν οι Ρώσοι τα βρουν με τους Αμερικάνους, ο Ερντογάν την έχει πολύ δύσκολα. Επίσης για το Ισραήλ είναι ζωτικής σημασίας το ανεξάρτητο και μεγάλο Κουρδιστάν. Επίσης ο Τραμπ δεν έχει κόλλημα με τις αλλαγές συνόρων και γενικότερα με συμβάσεις του παρελθόντος. Πιστεύω, ότι σύντομα θα διαμορφωθούν οι συνθήκες, όχι πλέον για να μην χάσουμε τίποτε άλλο, αλλά για να ανακτήσουμε τουλάχιστον την Κύπρο και να διασφαλίσουμε το Αιγαίο (οριστικά και με συνθήκες, στις οποίες θα τους σύρουμε).
Αν τα «καταφέρουμε» και δεν επωφεληθούμε και δεν κερδίσουμε τουλάχιστον αυτά, πολλώ δε μάλλον αν χάσουμε κιόλας και αν ο Ερντογάν την βγάλει πάλι καθαρή, τότε αυτός θα είναι φοβερός μάγκας και εμείς φοβεροί μαλάκες.
Δεν πρόλαβε να «κρυώσει» το άρθρο «Η εξαιρετικά επικίνδυνη και ύπουλη θεωρία του πολέμου των τριών ημερών», όπου είπα, ότι παρά το ότι πάντα τα σκατώνουμε, ο Θεός μας δίνει νέες ανέλπιστες ευκαιρίες, ανέλπιστα πάντα προβάλει η νέα μεγάλη ευκαιρία. Μόνο που δεν έχουμε πλέον το περιθώριο χρόνου, που έλεγα σε αυτό το άρθρο. Γιατί μόνο με πόλεμο μπορούμε να κερδίσουμε ακόμα και αυτά τα ελάχιστα. Αν οι Τούρκοι κωλώσουν και μόνο με την απειλή του πολέμου, ακόμα καλύτερα, αλλά άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Αν αρχίσουμε πάλι τα «πολιτισμένα», θα μας σιχαθούν εντελώς και ο Τραμπ και ο Πούτιν και τότε αποχαιρέτα την την Κύπρο και το Αιγαίο, που χάνεις… [Πιστεύω, ότι δεν θα χάσουμε ακόμα περισσότερα απ αυτά στην θητεία τους, αλλά αν τα καταφέρουμε να χάσουμε την βόρεια Κύπρο και την μισή ΑΟΖ στις πιο ιδανικές για εμάς συνθήκες, είναι σίγουρο, ότι μετά από αυτούς θα χάσουμε πολύ περισσότερα.]
Τι άλλαξε (μέσα σε τρεις μήνες) από εκείνο το άρθρο, που αγωνιούσα ακόμα και για την ύπαρξη μας; Πάρα πολλά, με σπουδαιότερο, ότι εκεί που λογάριαζα, ότι μπορεί να βρεθούμε μόνοι εναντίον όλων, τώρα μπορούμε να βρεθούμε και με τις δύο υπερδυνάμεις ενεργητικά στο πλάι μας και επιπρόσθετα με τους Κούρδους και το Ισραήλ. Οσο για τους Ευρωπαίους: Δεν θα τολμήσουν να κουνηθούν. Και επειδή δεν είναι ηλίθιοι, με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο, θα φροντίσουν να βρεθούν με την σωστή πλευρά της ιστορίας.
Κι ενώ το να έχουμε μαζί μας ΗΠΑ και Ρωσία ήταν υπεραρκετό, ο νέος άνεμος θα φέρει στο πλάι μας και την Βουλγαρία και την Αρμενία. Με τέτοιες ιδανικές συνθήκες εννοείται, ότι εκείνο το άρθρο είναι παρωχημένο και σύντομα δεν θα υπάρχει θέμα άμυνας σε βάθος, αλλά ούτε καν άμυνας.
Με λίγα λόγια ήγγικεν η ώρα να επιβάλλουμε τις αποφάσεις του ΟΗΕ στην Κύπρο και το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο. Μέχρι να αναλάβει ο Τραμπ ψιλοτουμπεκί, εκτός αν η πρόκληση είναι πολύ μεγάλη. Από την επόμενη ημέρα όμως πρέπει να καταρρίπτεται, ότι πετάει παράνομα πάνω από το Αιγαίο και να βυθίζεται, ότι πλέει παράνομα στις δικές μας θάλασσες, καθώς και να δοθεί σύντομη ημερομηνία αποχώρησης της Τουρκίας από την Κύπρο.
Είναι άλλη μία ΜΕΓΑΛΗ ιστορική ευκαιρία του έθνους να ξεκολλήσει από τον βούρκο. Αν ως δειλοί και ριψάσπιδες την αποποιηθούμε κι αυτήν κι αρχίσουμε κουβεντολόι με τους Ευρωπαίους «εταίρους», γιατί δήθεν μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε αυτά με ειρηνικό τρόπο, τότε θα είμαστε άξιοι της τύχης μας. Όπως λέει και το καλύτερο Ελληνικό τραγούδι «είπες, ας φράξουν την φωτιά άλλα στήθη»… «ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι»… «σου άξιζε εσέ, αλλιώς να ζήσεις»…
Ότι χάσαμε με πόλεμο, μόνο με πόλεμο θα το ξαναπάρουμε. Απλά θα γίνει με ευνοϊκούς όρους για εμάς. Για παράδειγμα, δεν θα φοβόμαστε, ότι τα τηλεκατευθυνόμενα όπλα μας δεν θα υπακούν τις εντολές μας από παρεμβολές των Αμερικάνων. [Πολύ περισσότερα θα κάνουν για εμάς και οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι, αλλά και μόνο αυτό θα αρκούσε, αν είμαστε διατεθειμένοι να αγωνιστούμε για τα δίκαια μας.]
Αυτήν την διάθεση θέλουν να δουν και ο Τραμπ και ο Πούτιν και θα γίνουν αυτόματα οι πιο θερμοί φιλέλληνες. Οσο μας βλέπουν χαμερπείς, απλά μας σιχαίνονται. Υπάρχει ο κίνδυνος να προτιμήσουν και οι δύο τον Ερντογάν, γιατί σιχαίνονται τις κότες και εκτιμούν τους δυναμικούς παίκτες. Σε εμάς τι να εκτιμήσουν; Όχι μόνο η πλειοψηφία των «ρεαλιστών» είναι μόνιμα στα τέσσερα, αλλά την ίδια στάση ονειρεύονται και κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «εθνικιστές». Περιμένουν τους Ρώσους να πάρουν την Πόλη και να την δώσουν στους «Ελληνες»!!!!!!!!!!! Σε όποιον και να εκπορνευτούμε (Αμερικάνους, Ρώσους, Ευρωπαίους, Τραμπ, Μπάιντεν) τα αδερφίστικα όνειρα (να πολεμήσουν άλλοι για λογαριασμό μας) δεν θα εκπληρωθούν. Ούτε η Κύπρος θα ελευθερωθεί, ούτε η υπόλοιπη Ελλάδα θα διασφαλιστεί, αν εμείς παραμένουμε ραγιάδες, που απλά ψάχνουν νέους αφέντες. Και αυτήν την φορά δεν έχει άλλες παρατάσεις των εκκρεμοτήτων. Ότι κερδίσουμε και ότι χάσουμε στην προεδρία του Τραμπ θα είναι οριστικό για πάρα πολλά χρόνια.
Μία σκέψη θα ήταν να περιμένουμε να ξεκινήσουν οι Κούρδοι, να δούμε πόση υποστήριξη θα έχουν από ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ και αν δούμε, ότι πράγματι στηρίζουν το ανεξάρτητο Κουρδιστάν, τότε να μπούμε κι εμείς στον πόλεμο. Η δική μου γνώμη είναι, αν ο Τραμπ τα βρει πραγματικά με τον Πούτιν, να εξωθήσουμε εμείς τα πράγματα, απαιτώντας (με σαφή πολεμική απειλή) την άμεση αποχώρηση των Τούρκων από την Κύπρο. Όπως είπα χίλιες φορές, τέτοιους παίκτες γουστάρουν και ο Πούτιν και ο Τραμπ.
Σε αυτό το σημείο, επειδή κάποιοι λένε, ότι μας πούλησε ο Τραμπ στο Μακεδονικό, θέλω να θυμίσω, πως έγιναν πραγματικά τα γεγονότα. Ο Τραμπ έβαλε άμεσο συνεργάτη του (δεν θυμάμαι το όνομα) που δήλωσε επίσημα και δημόσια: Δεν υπάρχει Μακεδονία. ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ; Οι μεν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΜΜΕ) έκαναν ότι δεν άκουσαν, οι δε (ΣΥΡΙΖΑ κ.λ.π. «προοδευτικοί») τον είπαν άλλη μία φορά «παλιοφασίστα»!!!!!!!!!!! Δηλαδή, τι να έκανε μετά από τέτοια αχαριστία; Να πάει κόντρα στους ίδιους τους Ελληνες, που τον βρίσανε, γιατί τους υποστήριξε; Θέλετε «Μακεδονία»; Πάρτε την. Το Αμέρικα δεν θα χάσει σε καμία περίπτωση και θα υιοθετήσει η ίδια την «Μακεδονία», πριν προλάβουν άλλοι…
Παρόλα αυτά θα μας δώσει και νέα ευκαιρία και στο Μακεδονικό. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα το κάνει, ούτε αυτός, ούτε κανείς, αν δεν κινηθούμε πρώτοι εμείς. Και τι εννοώ «να κινηθούμε», το είπα ήδη: Να δώσουμε προθεσμία αποχώρησης της Τουρκίας από την Κύπρο. Αν καθαρίσουμε με την Τουρκία, όλα τα άλλα θα έλθουν μόνα τους (Μακεδονικό, Γερμανικές αποζημιώσεις και σύνδεση τους με το Ελληνικό δημόσιο χρέος κ.λ.π.). Με λίγα λόγια, ή τα κερδίζουμε όλα, ή μένουμε για πάντα ξεφτιλισμένοι ραγιάδες.
Θα τα καταφέρουν;
Αυτό είναι το μέγα ερώτημα, που δεν μπορεί κανείς να απαντήσει για την ομάδα του Τραμπ. Πρέπει να φτάσουν μέχρι την ανάληψη της εξουσίας, να μην έχει συμβεί το ανεπανόρθωτο στον Ουκρανικό πόλεμο, αλλά και να φτάσουν καλά μέχρι εκεί, δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή ενός μεγάλου αγώνα.
Μεταξύ άλλων υπάρχει και ο κίνδυνος, οι ισχυρές προσωπικότητες που βρίσκονται στην κυβέρνηση να συγκρουστούν μεταξύ τους. Επίσης υπάρχουν κι άλλοι κίνδυνοι, γιατί ο Τραμπ δεν ελέγχει το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο, το οποίο ήδη δεν συντάσσεται με όλες τις επιλογές του. Η επιλογή του Χέγκσεθ προσβάλει την ιεραρχία στον στρατό και αυτό δεν μπορεί να αρέσει στους συντηρητικούς Ρεπουμπλικάνους και σίγουρα δεν είναι η μόνη, ούτε η μεγαλύτερη αντίρρηση τους στις επιλογές του. Αναρωτιέμαι για πολλούς, αν συναινέσουν με την προσέγγιση με την Ρωσία.
Στην προηγούμενη θητεία του δεν κατάφερε κανένα πλήγμα στο βαθύ κράτος. Βέβαια δεν είχε και τέτοιους συμμάχους. Ούτε και το επεδίωξε όμως. Πίστευε, ότι θα τα καταφέρει μόνο με τους συγγενείς, τους φίλους και τον μηχανισμό του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Όμως τότε ήταν ανύπαρκτο το παγκόσμιο όραμα, πράγμα που δεν συνάδει με τον ρόλο και την θέση των ΗΠΑ. Εμεινε στο στείρο «πρώτα η Αμερική», που και δεν το κατάφερε και έφερε άνευ λόγου εχθρότητες.
Τώρα επανέρχεται με το όραμα της παγκόσμιας ειρήνης. Υπάρχει τίποτα πιο ευγενές από αυτό; Κι αν οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις και τα ακόμα πιο διεφθαρμένα υπερεθνικά δίκτυα αντιδρούν, οι λαοί περιμένουν με αδημονία να πραγματοποιηθούν, αυτά που λέει. Βέβαια πάλι με το ίδιο (ή μάλλον παρόμοιο) σύνθημα κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν έκρυψε τους πραγματικούς του στόχους, που θα στερήσουν από την Αμερική τα έσοδα από τους πολέμους και τα υπερκέρδη από τα ακριβά καύσιμα, που της εξασφάλισε ο Μπάιντεν. Και επειδή η διαφορά κρύβεται στις λεπτομέρειες, είχε αποκαλύψει προεκλογικά την μεταστροφή του, γιατί άλλο το εγωιστικό και μονοφαγάδικο «Πρώτα η Αμερική» και άλλο «Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά», που παραπέμπει στην Αμερική των Ουάσιγκτον, Λίνκολν, Ρούσβελτ, Κένεντι. Αυτή είναι η «Μεγάλη Αμερική». Μεγάλη στο ήθος, στις αξίες, στην δημοκρατία. Μία ηγέτιδα δύναμη, που δεν φοβάται την συνύπαρξη με τις άλλες υπερδυνάμεις. Που θα αφήσει τα μικρά έθνη να βαδίσουν στα πόδια τους, χωρίς να τους επιβάλει τίποτα.
Πιστεύω, ότι αυτά που του συνέβησαν την τετραετία που τελειώνει, τον βοήθησαν να δώσει τα πρώτα δείγματα ηγετικού μεγαλείου. Εμαθε να μοιράζεται την εξουσία. Στην κυβέρνηση του όρισε τέσσερις ανθυποψήφιους για την προεδρία. Δύο (Βάνς, Ραμασουάμι) από το δικό του κόμμα (αυτό συνηθίζεται) και δύο (Κένεντι, Γκάμπαρντ) από το αντίπαλο κόμμα (αυτό δεν έχει ξαναγίνει). Αντιμετωπίζει τον Μασκ ως ίσο και αφήνει να φανεί, ότι μαζί με τον Κένεντι αποτελούν τριανδρία. Είναι μία εθνική κυβέρνηση και όχι μόνο Ρεπουμπλικανική.
Το ίδιο πιστεύω, ότι θα κάνει και στις διεθνείς σχέσεις. Νομίζω, ότι το κρυφό του σχέδιο είναι να βάλει την Ρωσία στο ΝΑΤΟ. Ηδη από την συγκρότηση της κυβέρνησης του έδειξε, ότι δεν φοβάται τον συναγωνισμό με δυναμικούς συνέταιρους· τους προτιμάει συνέταιρους, παρά αντίπαλους.
Ετσι το ΝΑΤΟ θα φτάσει στα σύνορα της Κίνας, αλλά όχι για πόλεμο. Το έχει ξεκαθαρίσει, ότι ο «πόλεμος» του με την Κίνα θα είναι καθαρά εμπορικός. [Αμολάει βέβαια και υπονοούμενα, για να καθησυχάσει το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο, αλλά πιστεύω, ότι ούτε καν ο εμπορικός πόλεμος δεν θα είναι τόσο έντονος, όσο οι δηλώσεις του. Ο άνθρωπος θέλει να μας αποδείξει, ότι είναι ο άριστος διαπραγματευτής και μακάρι να τα καταφέρει. Θέλει την ισχύ για τις ΗΠΑ, αλλά για να την χρησιμοποιήσει με σύνεση.] Με λίγα λόγια ο μόνος πιθανός πόλεμος στην δεύτερη θητεία του είναι με επίκεντρο την Τουρκία.
Από εμάς εξαρτάται
Δεν είναι σίγουρος βέβαια ούτε αυτός (ο πόλεμος) και όσο κι αν φαίνεται περίεργο για την ασημαντότητα μας, εμείς θα αποφασίσουμε. Ηδη παίζουν σενάρια να προσεταιριστούν οι ίδιοι οι Τούρκοι τους Κούρδους. Αν εμείς δεν τους προσφέρουμε περισσότερα, δηλαδή πλήρη ανεξαρτησία, υπάρχει περίπτωση να πιεστούν κιόλας από ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ να τα βρουν με τους Τούρκους με μία ευνοϊκή αυτονομία εντός Τουρκίας και να αποδεχτούν το όραμα του «μεγάλου Κουρδιστάν» σε συνομοσπονδία με την Τουρκία. Τότε θα μας ανταποδώσουν την προδοσία του Οτσαλάν και θα έχουμε απέναντι μας έναν γίγαντα έτοιμο να κατασπαράξει τους γείτονες του.
Οι τρεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ) θα καθορίσουν την στάση τους, ανάλογα με την δική μας. Σίγουρα μας προτιμούν από την Τουρκία, αλλά όχι έτσι όπως είμαστε. Ετσι όπως είμαστε, θα μας έχουν για άλλο ρόλο παρεΐτσα με τους Τούρκους (γιουσουφάκια). Την απόφαση να διαλύσουν την Τουρκία θα την πάρουν, μόνο αν εμείς διεκδικήσουμε δυναμικά αυτά που μας ανήκουν. Η Συρία και οι Κούρδοι δεν αρκούν, για να ξεκινήσουν οι τρεις αυτό το μεγάλο εγχείρημα. Η Αρμενία και η Βουλγαρία κωλώνουν, αν δεν δουν κι εμάς να κινούμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι τρεις δεν θα εμπλακούν άμεσα, παρά μόνο όταν θα έχει εξελιχθεί η σύγκρουση, αλλά από την πρώτη στιγμή δεν θα μας αφήσουν μόνους. Και τότε τα οφέλη θα είναι πολύ μεγαλύτερα από τους στόχους μας.
Η ανθελληνική ΕΕ συνεχώς θα ραδιουργεί εναντίον μας, αλλά αυτό που φοβάμαι, είμαστε εμείς οι ίδιοι και όχι μόνο οι ηγέτες μας. Φοβάμαι, ότι θα προστρέξουμε στην «μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια», δηλαδή σε αυτούς ακριβώς που μας σκάβουν τον λάκκο και θα είμαστε εμείς που θα τους βάλουμε σε ένα παιχνίδι, που πρέπει να μείνουν απέξω.
Ως που όμως μπορεί να φτάσει η διάλυση ενός έθνους 60 εκατομμυρίων; [Δεν συμπεριλαμβάνω τους Κούρδους.] Και ως που θα μπορούμε να εγείρουμε εμείς απαιτήσεις; Αν τα καταφέρουμε μόνο με απειλή πολέμου, είναι σαφή τα όρια (δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, οριστική άρση όλων των τουρκικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας). Αν γίνει πόλεμος, πρέπει να καταστήσουμε σαφές σε όλους, ότι δεν θα αρκεστούμε σε αυτά και ας πάρουν όλοι τις αποφάσεις τους με αυτό το δεδομένο. Γι αυτό είπα, τι πρέπει να κάνουμε από την 21η Ιανουαρίου.
Ας ξεχάσουμε έστω προσωρινά τα μίση και τις ματαιοδοξίες μας κι ας αρπάξουμε αυτήν την Μεγάλη Ευκαιρία να λύσουμε όλα τα εθνικά μας προβλήματα. Ξέρω, ότι είναι αδύνατο να μείνουμε πολύ καιρό μονοιασμένοι, αλλά πρέπει να το καταφέρουμε μέχρι την επίτευξη των εθνικών στόχων και έτσι ίσως να μην χρειαστούν μεγάλες θυσίες.
Το ότι αγαπάμε την ειρήνη, δεν σημαίνει, ότι θα βαφτίσουμε την δειλία «φιλειρηνισμό». Αναμφίβολα δεν μας αρέσει ο πόλεμος και η βία, αλλά καιρός της ειρήνης και καιρός του πολέμου…
