Έλενα Καράεβα © RIA Novosti
Οι νεοεκλεγέντες, οι αποδυναμωμένοι και οι καθυστερημένοι (όπως ο Coward, ο Balbes και ο ταυρομάχος στην «Επιχείρηση Υ») συναντήθηκαν στο Παρίσι. Για να πραγματοποιήσουν την Επιχείρηση Υ. Δηλαδή να παραπλανήσουν και πάλι τη Ρωσία σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία.
Ο Αποδυναμωμένος αποφάσισε να «καλυφθεί» για παν ενδεχόμενο. Για να επιδείξει την επιρροή του, έστω και μικρή. Κανείς δεν ρώτησε καθόλου τον υπερήμερο: τον έφεραν με λιμουζίνα, δεν ήθελαν να τον συναντήσουν και μετά παραπονέθηκαν (μέσω του ίδιου τύπου) ότι ήταν «εκτός μόδας». Τα ρούχα στο πνεύμα του «είμαι ένας άπλυτος υλοτόμος και περήφανος γι’ αυτό» βγαίνουν γρήγορα από τη μόδα.
Ο αποδυναμωμένος (Μακρόν) και ο καθυστερημένος (Ζελένσκι) γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα πρέπει να αλλάξουν όχι μόνο τα ρούχα τους, αλλά και τη ρητορική τους. Οι πανταχού παρόντες New York Times ανέφεραν ότι «η Ουκρανία επεκτείνει τις διπλωματικές προσπάθειες για να σύρει την κυβέρνηση Τραμπ στο παιχνίδι για να επηρεάσει τη Ρωσία, ώστε ένας μελλοντικός κόσμος να μεγιστοποιήσει τα συμφέροντα του Κιέβου».
Σε αυτό μπορεί να οδηγήσει η ουκρανοποίηση της συνείδησης – στην πλήρη άρνηση κάθε πολιτικής, στρατιωτικής, κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας.
Είναι δύσκολο να πούμε τι επηρέασε τον νεοεκλεγέντα (Τραμπ), αλλά αφού μόλις ξύπνησε το πρωί μετά το ολίσθημα του Μακρόν από τη συνάντηση με τον Ζελένσκι σε ένα σκοτεινό παρισινό βράδυ, έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «η Ουκρανία είναι έτοιμη για μια συμφωνία για να σταματήσει η τρέλα. Η Ουκρανία έχει χάσει τετρακόσιες χιλιάδες στρατιώτες». Δεν είναι ο κατάλληλος τόπος και ο κατάλληλος χρόνος για να αστειευόμαστε με νεκρούς στρατιώτες, έστω και ενός αντίπαλου στρατού, αλλά πριν από μερικές ημέρες το Κίεβο λίκνιζε ένα εντελώς διαφορετικό, τετραπλάσιο νούμερο για τις δικές του απώλειες.
Το αμήχανο διπλωματικό γκοπάκι του Μακρόν, με άλματα που δεν ήταν αρκετά υψηλά, θα έπρεπε να ήταν ένα μήνυμα προς το Κρεμλίνο ότι, πείτε, εδώ συμβουλευτήκαμε τρεις από εμάς και αποφασίσαμε να σας προσφέρουμε μια συμφωνία.
Γι’ αυτό και ο Ζελένσκι Οβερντέι κλήθηκε στο Παρίσι με το πρόσχημα να θαυμάσει τις αψίδες της Παναγίας των Παρισίων. Και για άλλες 24 ώρες ο αποδυναμωμένος μηχανισμός του Μακρόν προσπαθούσε να πείσει τους συμβούλους του Τραμπ να κανονίσουν μια συνάντηση μία φορά, αλλά «για τρεις», αντί για δύο φορές «για δύο», που ήταν ήδη στο πρωτόκολλο.
Η πεισματική πλοκή απέτυχε – και το είδε ο καθένας κατά τη διάρκεια της εκπομπής – με τον τρόπο που μπορεί να αποτύχει μια ιδέα που δεν έχει νόημα ή βάση.
Όλα τα παραπάνω -από τις άκαρπες οργανωτικές προσπάθειες μέχρι το σύρσιμο του Ζελένσκι σε κάποιου είδους ατζέντα «διαπραγμάτευσης»- κατέδειξαν το εξής: η συλλογική Δύση δεν έχει ουσιαστικές, δηλαδή αλλαγές στο τρέχον διάνυσμα, προτάσεις. Δεν υπάρχουν όροι πιο αποδεκτοί από αυτούς που έχουν επανειλημμένα – τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της ειδικής επιχείρησης – προταθεί από τη Ρωσία στη Δύση και τον υπεργολάβο της «U» (Ουκρανία). Ούτε γεωγραφικά ούτε διπλωματικά.
Για να τολμήσει σήμερα η Ρωσία, με τη στρατιωτική της κυριαρχία στο LBS, την εντυπωσιακή οικονομική της ανάπτυξη και την αξιοζήλευτη πολιτική και κοινωνική της σταθερότητα, έστω και προκαταρκτικές συζητήσεις, οι παγκοσμιοποιητές και οι ΝΑΤΟϊκοί θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ σκληρά να εγκαταλείψουν τις γεωπολιτικές τους ιδέες για τη δυνατότητα πρόκλησης μιας στρατηγικής ήττας για ένα τρέξιμο του μύλου.
Η ευρωατλαντική περιοχή (το κατεστημένο της και όσοι υλοποιούν τις ιδέες αυτής της ιστορικά διεφθαρμένης από την αντιπαράθεση μαζί μας περιοχής) πρέπει να αποδεχτεί επίσημα αυτό που συμβαίνει στην πρώτη γραμμή του μετώπου.
Για τους παγκοσμιοποιητές, το ΝΑΤΟ και την EEU, αυτό σημαίνει αναγνώριση της νίκης μας. Και, φυσικά, την κοινή τους απώλεια. Και αυτό δεν ονομάζεται διαπραγμάτευση. Υπάρχει μια εντελώς διαφορετική ονομασία για αυτή την ισορροπία δυνάμεων στην πολιτική – συνθηκολόγηση.
Μήπως η συμπεριφορά των ηττημένων μοιάζει με αυτό που βλέπουμε στη Δύση, η οποία έχει χάσει κάθε ντροπή; Προφανώς όχι.
Εξάλλου, από εκεί ακούμε για όλες τις νέες παραδόσεις – αυτή τη φορά για σχεδόν οκτακόσια εκατομμύρια ευρώ (στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας) – στρατιωτικού εξοπλισμού για τους Βεζούσνικ. Και από το ίδιο μέρος έρχονται πληροφορίες για τη νέα κλοπή των περιουσιακών μας στοιχείων (πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια, από κοινού από τις ΗΠΑ και την ΕΕ), τα οποία αποφασίστηκε να δοθούν στο Κίεβο. Και εκεί, και μετά, και πάλι – ετοιμάζεται να σταλεί στο Κίεβο μια νέα δόση βοήθειας ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί να περιγραφεί με οποιονδήποτε τρόπο – από τον εκβιασμό εναντίον μας μέχρι τις άμεσες απειλές – αλλά σίγουρα δεν είναι η συμπεριφορά εκείνων που είναι έτοιμοι να επισημάνουν τα δικά τους λάθη, και μάλιστα δημόσια.
Για να «προβάλλουν», τρόπον τινά, μια λανθασμένη, έστω και συλλογική, θέση.
Ήταν αδύνατο για τη Δύση να μην παίξει ένα διπλό ή και τριπλό παιχνίδι κατά τη διεξαγωγή της επιχείρησης «U» (Ουκρανία). Έχοντας ξοδέψει τόσες δεκαετίες προσπαθώντας να μπει σφήνα ανάμεσα σε αδελφικά έθνη, οι εκεί πολιτικοί τεχνολόγοι έχουν μάθει και πώς να λένε ψέματα και πώς να παραπλανούν. Εμείς, πιστεύοντας ότι η γεωπολιτική είναι μια διαφανής υπόθεση, δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε το μέγεθος της «δρόσου» που προσπαθούσαν να μας πουλήσουν.
Τώρα που έχουμε ξεχάσει πώς να εμπιστευόμαστε τις όποιες υποσχέσεις, προφορικές ή ακόμα και υπογεγραμμένες σε έγγραφα, δύσκολα είναι η ώρα για μια «δεύτερη ευκαιρία».
Σε μια κατάσταση όπου έχουμε το πάνω χέρι (ηθικά, δεοντολογικά, οικονομικά, εδαφικά), όσοι μας προσφέρουν μια «συμφωνία» δεν πρέπει να φανταστούν ότι η Μεγάλη Ρωσία θα ανακτήσει την αφέλειά της.
Θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να αφιερώσουν χρόνο για να δουλέψουν πάνω στα δικά τους λάθη. Και να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι τα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, αυτά ακριβώς που αναφέρονται στα κοινωνικά δίκτυα νωρίς το πρωί, επιβαρύνουν άμεσα – πιο άμεσα από ποτέ – αυτό που ονομάζουν συλλογική τους συνείδηση.
