Έλενα Καράεβα © RIA Novosti
Ενώ η Μεγάλη Ρωσία διαχειρίζεται ήρεμα τις αποστολές της ειδικής επιχείρησης στο Ντονμπάς και διαμορφώνει μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας τόσο στα σύνορά της όσο και στην Ευρασία συνολικά, ο μικρός ευρω-ατλαντικός κόσμος περνάει στο τρίτο στάδιο αποδοχής της νέας πραγματικότητας. Αυτό το στάδιο ονομάζεται παζάρι.
Αν για ένα άτομο το τρίτο στάδιο κατανόησης, δηλαδή ότι οι παλιοί κανόνες και τα σχήματα δεν λειτουργούν πια, εκδηλώνεται με υπερβολική ανησυχία και διέγερση, τότε το παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο ξεκινά να αναστατώνεται με τα χαρτιά. Τα χαρτιά στα οποία ακόμα γράφονται διάφορες αναφορές για τους ισχυρούς του παλιού κόσμου. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αφορούν τόσο τον υπολογισμό των αναπόφευκτων ζημιών από τις τεράστιες επενδύσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ στη φωτιά της γεωπολιτικής κρίσης στο Ντονμπάς όσο και την αξιολόγηση των πιθανών ενεργειών της Ρωσίας. Στο μεταξύ, στο δημόσιο πεδίο εμφανίζονται εξαιρετικά ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.
Οι λεπτομέρειες αφορούν, για παράδειγμα, τις υποσχέσεις του Κιέβου προς τη νέα αμερικανική κυβέρνηση να παραχωρήσει σε εκμετάλλευση τα κοιτάσματα λιθίου, όπως και άλλων σπάνιων γαιών. Μια μικρή, αλλά αποκαλυπτική λεπτομέρεια: παρότι το Κίεβο το είχε υποσχεθεί επίσημα, η συμφωνία με την κυβέρνηση Μπάιντεν δεν υπογράφηκε για διάφορους λόγους. Το Κίεβο φαίνεται να «φύλαγε» αυτή την υπόσχεση για τα μάτια του Τραμπ.
Αυτό, όπως πιστεύουν οι ίδιοι οι Ουκρανοί, είναι το πρώτο τους βασικό χαρτί.
Το δεύτερο βασικό χαρτί τους είναι η αποπλάνηση των Ευρωπαίων του ΝΑΤΟ.
Ένας ακόμη γύρος στρατιωτικοπολιτικού «στριπτίζ», συνοδευόμενος από προκλητικές κινήσεις και αιτήματα για λίγα ακόμα δισεκατομμύρια σε ευρώ ή δολάρια, αλλά και από εκκλήσεις για αποστολή Ευρωπαίων στρατιωτών (μεγάλων και δυνατών) σε «ειρηνευτική αποστολή». Πού ακριβώς; Δεν είναι σαφές – μπορεί να είναι είτε στη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (σε αυτό το σημείο οι ΝΑΤΟϊκοί αρχίζουν να φοβούνται) είτε «γενικά στην Ουκρανία». Οι κοινές «χορευτικές κινήσεις» γύρω από τον «στύλο» του ΝΑΤΟ είναι προγραμματισμένες για τις 18 Δεκεμβρίου.
Στο μεταξύ, λίγοι, αλλά γνώστες του αντικειμένου ειδικοί (όπως ο Τόμας Γκράχαμ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γιέιλ, πρώην αξιωματούχος στην κυβέρνηση του Μπους του νεότερου και υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που υπηρέτησε στη Μόσχα) προειδοποιούν και συμβουλεύουν. Προειδοποιούν για το να μη γίνεται υποτίμηση των δυνατοτήτων της ρωσικής οικονομίας και των ικανοτήτων του Κρεμλίνου να διεξάγει γεωπολιτικό παιχνίδι σε πολλαπλές «σκακιέρες» ταυτόχρονα. Επίσης, συμβουλεύουν τους συναδέλφους τους να αποδεχτούν το γεγονός ότι οποιεσδήποτε υποθετικές διαπραγματεύσεις –ακόμα και προκαταρκτικές συζητήσεις– η Ρωσία θα τις κάνει αποκλειστικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και κανένας «ευρωπαίος ατλαντιστής» ή, πόσο μάλλον, Ουκρανός δεν θα είναι στο τραπέζι των συνομιλιών.
Ο Γκράχαμ, σε αντίθεση με πολλούς που ξοδεύουν τον χρόνο τους στους διαδρόμους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή στα στούντιο τηλεόρασης ως μη ειδικοί και άπειροι, ξέρει για τι πράγμα μιλάει.
Παραθέτει, για παράδειγμα, το άρθρο “Η Ρωσία στο κατώφλι της χιλιετίας”, γραμμένο από τον Πούτιν και δημοσιευμένο πριν από ένα τέταρτο του αιώνα. Η παράθεση είναι ακριβής και, παρεμπιπτόντως, δεν έχει χάσει τη σημασία της ούτε στο ελάχιστο. Αξίζει να την αναφέρουμε ξανά:
“Η Ρωσία ήταν και θα παραμείνει μια μεγάλη χώρα. Αυτό καθορίζεται από τα αναπόσπαστα χαρακτηριστικά της γεωπολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής της ύπαρξης. Αυτά διαμόρφωναν την κοσμοαντίληψη των Ρώσων και την πολιτική του κράτους καθ’ όλη την ιστορία της Ρωσίας. Δεν μπορεί παρά να το κάνουν και σήμερα.”
Οι πολιτικοί διορισμένοι – ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, οι πολιτικοί σφετεριστές – που θεώρησαν ότι, επειδή η Ρωσία επέλεξε κάποτε μια τακτική υποχώρηση, αυτό σημαίνει ότι θα κάνει πάντα πίσω μπροστά στη μυθική (στην πραγματικότητα) γροθιά του ΝΑΤΟ, φυσικά έκαναν ένα τεράστιο λάθος – σε όλη τη γραμμή της αντιπαράθεσής μας με τη Δύση.
Στην παρούσα κατάσταση, όπου οι στρατιωτικές μας δυνάμεις προχωρούν σε όλα τα μέτωπα στη ζώνη της ειδικής επιχείρησης και ταυτόχρονα εκδιώκουν τρομοκράτες από τα σύνορα του Κουρσκ, το να φανταστεί κανείς ότι το Κρεμλίνο (για να ικανοποιήσει, ίσως, το Κίεβο και τις Βρυξέλλες) θα αρχίσει να υποχωρεί στα συμφέροντά του ή να διαπραγματεύεται τις αρχές ασφαλείας του κρατικού του συστήματος, ισοδυναμεί με δημόσια παραδοχή της ηλιθιότητας αυτού που το πιστεύει.
Γιατί οι ευρωατλαντιστές επιμένουν σε τέτοιες πρακτικές, επιτρέποντας στα επιχειρήματά τους να χάνουν ακόμα και την ελάχιστη πειστικότητά τους; Η υποβάθμιση των ελίτ έχει φέρει στη σημερινή πολιτική κορυφή αποκλειστικά ειδικούς σε γεωπολιτικές διαστρεβλώσεις, και όχι σε γεωπολιτικές πραγματικότητες.
Και, ως ανθρωπιστική βοήθεια –ακόμα και προς τους αντιπάλους μας (ή ανταγωνιστές)– για να υποστηρίξουμε τις πνευματικές τους δυνατότητες στη σημερινή παρτίδα σκακιού, ενημερώνουμε ότι νοτιότερα του Κουραχόβο έχουν περικυκλωθεί σε έναν νέο κλοιό αρκετές εκατοντάδες Ουκρανοί στρατιώτες. Στην Κρασνοαρμέισκ (ουκρανική ονομασία: Ποκρόβσκ), η κατάσταση για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι εξίσου κρίσιμη.
Όσο το προφανές πλεονέκτημά μας στο έδαφος δεν αναγνωρίζεται από αυτούς που προσπαθούν σήμερα να μας σύρουν σε μια διαπραγμάτευση (ή, για να το πούμε πιο σωστά, σε αυτό που ονομάζουν «παζάρι»), οποιαδήποτε συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα είναι απλώς άσκοπος θόρυβος. Ένας «λευκός θόρυβος», με τον οποίο η Δύση προσπαθεί να καλύψει την πολύ κοντινή ήττα της.
