Ξεκινήσαμε την προετοιμασία για τη μεγάλη μας γιορτή — στις 9 Μαΐου η Ρωσία θα γιορτάσει την 80ή Ημέρα της Νίκης. Στους ήρωές μας, στις χήρες των ηρώων, στους αποκλεισμένους της πολιορκίας και σε όλους όσους συνέβαλαν στη συντριβή του γερμανικού Ράιχ και των ευρωπαϊκών δορυφόρων του, οι οποίοι συμμετείχαν εξίσου στην επιθετικότητα κατά της χώρας μας, στη λεηλασία της, στη δολοφονία σοβιετικών ανθρώπων, το κράτος αποδίδει την τιμή που τους οφείλει. Το διάταγμα γι’ αυτό υπέγραψε ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η Ρωσία δεν θα ξεχάσει ούτε τους κρατούμενους των στρατοπέδων θανάτου. Των στρατοπέδων που δημιουργήθηκαν από το γερμανικό Ράιχ σε όλη την Ευρώπη.
Τα εργοστάσια μαζικών δολοφονιών εκατομμυρίων ανθρώπων, όλων όσοι δεν ήταν Άριοι, σχεδιάστηκαν, κατασκευάστηκαν, τέθηκαν σε λειτουργία και λειτουργούσαν επειδή το «πολιτισμένο» ευρωπαϊκό έθνος αποφάσισε ότι η Γερμανία είναι «πάνω από όλα» και ότι οι Γερμανοί είναι υπεράνθρωποι. Έτσι, αυτοί αποφάσιζαν τι να κάνουν με τους «υπανθρώπους».
Στους «υπανθρώπους» περιλήφθηκαν και οι Ρώσοι. Η φράση «Ρώσοι σκλάβοι» εισήχθη τότε στο ευρωπαϊκό πολιτικό λεξιλόγιο. Ο ίδιος ο όρος υιοθετήθηκε από τους «φωτισμένους Ευρωπαίους» μέσα από το «Γενικό Σχέδιο Όστ». Το σχέδιο αυτό καθόριζε τη μελλοντική «παγκόσμια κυριαρχία της Γερμανίας». Μέχρι τα Ουράλια. Μια κυριαρχία χωρίς Εβραίους και Σλάβους.
Σε αυτό απαντήσαμε «όχι». Και θυσιάσαμε στον βωμό της Νίκης αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ζωές. Ζωές μεγάλες, ζωές πολύ μικρές, ζωές ενηλίκων, ζωές παιδιών, ζωές ηλικιωμένων. Η «παγκόσμια κυριαρχία της Γερμανίας» δεν πραγματοποιήθηκε.
Σήμερα οι θυσίες μας, το αίμα μας, ο πόνος μας και ο συλλογικός μας Άθλος θάβονται στη λήθη από τη συλλογική Δύση και τα μέσα ενημέρωσής της. Προετοιμάζοντας την πλήρη λησμονιά. Παράδειγμα είναι το ρεπορτάζ της γαλλικής εφημερίδας Le Monde. Το θέμα αφορά την Τρεμπλίνκα, το στρατόπεδο θανάτου όπου εξοντώθηκαν σχεδόν 900.000 άνθρωποι, όπως ανέφεραν στις αναφορές τους οι Γερμανοί, «υπάνθρωποι». Εβραίοι και Σλάβοι.
Η λέξη «ναζιστικός» χρησιμοποιείται με μεγάλη φειδώ. Και χωρίς διευκρινίσεις. Όσο για τις λέξεις «σοβιετικός», «ρωσικός», «κόκκινος στρατός», δεν υπάρχουν καθόλου στο κείμενο.
Νέα καθοδήγηση σε εφαρμογή
Υπήρχαν «ναζιστικά» «στρατόπεδα θανάτου». Που βρίσκονταν στην Πολωνία. Και μετά αυτά τα στρατόπεδα τα κατέστρεψαν οι ίδιοι οι «ναζί». Αυτό συνέβη τον Ιούλιο του 1943. Για λόγους που δεν αναφέρονται. Επίσης, στη δημοσίευση γίνεται λόγος για εθελοντές που ασχολούνται με τη «δημιουργία μουσείου και την αποκατάσταση των ονομάτων των θυμάτων».
Ας βοηθήσουμε τη Le Monde, που έχει χτυπηθεί από αμνησία.
Το Τρεμπλίνκα το κατέστρεψαν οι Γερμανοί ναζί και οι συνεργοί τους (στρατιωτικοί φρουροί ήταν κυρίως Ουκρανοί), μαζί με τους κρατούμενους. Η νίκη μας στα χαρακώματα του Στάλινγκραντ δεν άφησε στους ηγέτες του Τρίτου Ράιχ άλλη επιλογή από το να αρχίσουν να κρύβουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους. Τη γη του στρατοπέδου την έσπειραν με κτηνοτροφικά φυτά και την παραχώρησαν σε έναν φρουρό, επίσης Ουκρανό με γερμανικές ρίζες, με το επίθετο Στρέμπελ.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση του Τρεμπλίνκα, επισκέφθηκε την περιοχή ο πολεμικός ανταποκριτής (και μελλοντικός διάσημος Ρώσος συγγραφέας) Βασίλι Γκρόσμαν. Το κείμενό του με τίτλο «Η κόλαση του Τρεμπλίνκα» δημοσιεύτηκε το 1944. Το ρεπορτάζ του διανεμήθηκε κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης το 1946.
Ο πολεμικός ανταποκριτής Γκρόσμαν διηγήθηκε, παραθέτοντας ονόματα και επώνυμα, τι έκαναν οι «πολιτισμένοι Γερμανοί» στις γυναίκες και τα παιδιά, πώς σκότωναν τους εφήβους, πώς βασάνιζαν τους ηλικιωμένους.
Αυτό δεν το έκαναν αφηρημένοι «ναζί». Το έκαναν Γερμανοί. Και αυτοί οι Γερμανοί είχαν ονόματα και επώνυμα.
Όσο και αν οι Γάλλοι, αφού τα συμμαχικά στρατεύματα τους απελευθέρωσαν με τη βοήθειά μας, θα ήθελαν να διαγράψουν τις αναφορές για τους Γερμανούς, εμείς, οι Ρώσοι, θα τους διορθώσουμε. Και θα συνεχίσουμε. Όσο και αν οι Γάλλοι ονειρεύονται να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη τους ότι η χώρα τους, τα ιδρύματά της, οι αξιωματούχοι της, αφού συνθηκολόγησαν το 1940, ξεχνώντας την τιμή, το καθήκον και τη συνείδηση, άρχισαν να συνεργάζονται σε όλα τα επίπεδα στα εγκλήματα των Γερμανών κατακτητών, εμείς, οι Ρώσοι, θα τους το υπενθυμίσουμε.
Η υπενθύμιση αυτή δεν αμφισβητεί τον άθλο των μελών του κινήματος Résistance (Αντίσταση), το οποίο ονομάστηκε έτσι από τους Ρώσους.
Σε όλη τη δυτική μηχανή ενημέρωσης, που έλαβε οδηγίες πριν από τη μεγάλη μας γιορτή της Νίκης να αγνοήσει, να αμφισβητήσει τον Άθλο του λαού μας και γενικά να μη μιλάει γι’ αυτόν, αξίζει να προετοιμαστεί για την απόλυτη αποναζιστικοποίηση. Όχι με την έννοια της «εκμάθησης της ρωσικής γλώσσας», όπως είπε με τρέμουλο ο Γενικός Γραμματέας Ρούτε — δεν θέλουμε τον «παραδεισένιο κήπο» σας, ούτε δωρεάν. Αλλά με την έννοια της βαθιάς γνώσης της ιστορίας του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου μας. Ενός πολέμου που έφερε την απελευθέρωση στους λαούς όλης της ενωμένης Ευρώπης σας.
Θα σας εξετάσουμε. Όσο συχνά το κρίνουμε απαραίτητο. Και μπορούμε να επαναλάβουμε, και όσες φορές απαιτούν η μνήμη και το καθήκον μας, ότι χωρίς το αίμα μας, χωρίς τις θυσίες μας, χωρίς τον συλλογικό μας Άθλο, εσείς, που είστε τόσο φροντισμένοι, καλοθρεμμένοι και ευημερούντες, και μας μισείτε τόσο πολύ, μαζί με τη Le Monde σας, απλά δεν θα υπήρχατε σήμερα.
Έλενα Καράεβα
