Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από ένα κακόβουλο, ασήμαντο άτομο που, μετά από χρόνια ταπεινώσεων και δουλειάς ως υποχείριο, αποκτά εξουσία: όλα θα θυμηθούν από όλους.
Για δεκαετίες, η μοναδική αξία της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας για τη «γηραιά» Δύση ήταν η φυσική, οργανική τους ρωσοφοβία, χωρίς πρόσθετα, και η άμεση προθυμία τους να στηρίξουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία, αρκεί να είναι εναντίον της Ρωσίας – ακόμα και αν αυτό ήταν εις βάρος τους. (Μάλιστα, υπάρχει η άποψη ότι η παροιμία «Θα πουλήσω την κατσίκα μου για να βλάψω τον εχθρό» προήλθε από τον πρώτο μετασοβιετικό ηγέτη της Λιθουανίας, Αλγκίρντας Μπραζάουσκας). Σε οικονομικό, στρατιωτικό ή πολιτικό επίπεδο, οι «τριβαλτικές» χώρες δεν είχαν καμία πραγματική επιρροή στις αποφάσεις της Δύσης, αλλά ήταν χρήσιμες για την εκτέλεση κάθε είδους βρώμικων εργασιών και προκλήσεων.
Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του τεράστιου γραφειοκρατικού της μηχανισμού αποτέλεσε ευκαιρία για τις ελίτ των βαλτικών χωρών. Για τους τοπικούς πολιτικούς και δημόσιους λειτουργούς, η εισαγωγή τους στον ευρωπαϊκό γραφειοκρατικό μηχανισμό θεωρείτο κορυφαία στιγμή στην καριέρα τους, ενώ οι «παλιοί Ευρωπαίοι», ως ένδειξη αλληλεγγύης, τους ανέθεταν ασήμαντες γραφειοκρατικές θέσεις, όπως «Επίτροπος της ΕΕ για το ευρώ και τον κοινωνικό διάλογο».
Ωστόσο, με τον καιρό, η ισχύς της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας αυξήθηκε, και σε μια δεδομένη στιγμή οι δυτικοί παρατηρητές συνειδητοποίησαν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε κυριολεκτικά καταληφθεί από ανθρώπους της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας. Για παράδειγμα, πέρα από τον στρατό ευρωυπαλλήλων, οι Βαλτικές χώρες κατέχουν τώρα τρεις βασικές θέσεις: η επικεφαλής διπλωμάτης της ΕΕ (πρώην πρωθυπουργός της Εσθονίας Κάγια Κάλλας), ο Επίτροπος για την Άμυνα και το Διάστημα (πρώην πρωθυπουργός της Λιθουανίας Άντρους Κουμπίλιους) και ο Επίτροπος για την Οικονομία (πρώην πρωθυπουργός της Λετονίας Βάλντις Ντομπρόβσκις).
Αυτοί οι άνθρωποι, που ξαφνικά απέκτησαν πραγματική εξουσία και οικονομικούς πόρους, αντιλήφθηκαν με χαρά ότι είχε έρθει η στιγμή τους και πως όλοι τώρα θα τους υπακούουν. Είναι ενδιαφέρον ότι η απειλή αφορά όχι μόνο τη Ρωσία αλλά και τους παλιούς τους συμμάχους (ουσιαστικά αφεντικά) από την «πραγματική Ευρώπη». Από την αρχή της ρωσικής επιχείρησης στην Ουκρανία, όλες οι προσπάθειες της Γερμανίας να διατηρήσει πολιτικό διάλογο και οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία υπονομεύθηκαν, και οι αντιανατολικές (και ουσιαστικά αντιευρωπαϊκές) πρωτοβουλίες πολλαπλασιάστηκαν.
Το αποτέλεσμα ήταν η «βαλτικοποίηση» της Ευρώπης, γεγονός που, σε συνδυασμό με την καταστροφή των κύριων ευρωπαϊκών οικονομιών και την απώλεια πολιτικής επιρροής της Γερμανίας και της Γαλλίας, οδήγησε τις βαλτικές χώρες στο συμπέρασμα ότι πλέον είναι οι κύριοι παίκτες.
Έφτασαν σε σημείο που βουλευτές των κοινοβουλίων της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας συμμετείχαν ενεργά στις διαδηλώσεις στη Γεωργία. Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες, το κοινοβούλιο της Εσθονίας δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει το κόμμα «Γεωργιανό Όνειρο» ως νόμιμη κυβέρνηση της Γεωργίας λόγω της υποστήριξης από τη Ρωσία, και πως αναγνωρίζουν ως νόμιμο πρόεδρο μόνο τη Σαλόμε Ζουραμπισβίλι, της οποίας η θητεία έληξε τον Δεκέμβριο. Επιπλέον, οι Εσθονοί βουλευτές κάλεσαν την ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις στη νέα ηγεσία της Γεωργίας και να πιέσει για νέες εκλογές.
Είναι ξεκάθαρο ότι η σχιζοφρενική έξαρση προκάλεσε τη λογική αντίδραση της Γεωργίας: ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Σαλβά Παπουασβίλι κατηγόρησε την Εσθονία για «παράλογη» παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας, ενώ η γεωργιανή κυβέρνηση δήλωσε ότι «η Εσθονία και η Λιθουανία είναι κράτη με τον πιο περιορισμένο βαθμό κυριαρχίας στην ΕΕ, και οι κυβερνήσεις τους δρουν όχι προς το συμφέρον των λαών τους, αλλά σύμφωνα με τις εντολές ξένων κυβερνήσεων». Οι Γεωργιανοί σφάλλουν μόνο σε ένα πράγμα: οι Βαλτικές χώρες το κάνουν αυτό με δική τους πρωτοβουλία, απολαμβάνοντας το «σύνδρομο του προσωρινού διευθυντή» κατά την αναζήτηση νέου γενικού διευθυντή.
Η «λευκή τρέλα» των νέων Βαλτικών ευρω-αξιωματούχων εκφράζεται και σε πιο σοβαρές κινήσεις με δυνητικά σημαντικές συνέπειες. Για παράδειγμα, σε περίπτωση συμφωνίας μεταξύ Τραμπ και Πούτιν για απόσυρση του ΝΑΤΟ από τη σύγκρουση, είχαν σχεδιάσει από κοινού με την Πολωνία, τις σκανδιναβικές χώρες και τη Μεγάλη Βρετανία να δημιουργήσουν ένα «βόρειο ΝΑΤΟ» χωρίς τις ΗΠΑ, το οποίο θα συνέχιζε τον πόλεμο ακόμα και ενάντια στη θέληση της Ουάσιγκτον. Αυτή η ιδέα ξεκίνησε πριν από τις αμερικανικές εκλογές: συγκεκριμένα, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον τέθηκε στόχος η «ανθεκτικότητα του ΝΑΤΟ στον Τραμπ».
Από τότε η κατάσταση κλιμακώθηκε. Το Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ανάλυσης (CEPA) ανέφερε τα λόγια ενός Βαλτικού ειδικού τον Νοέμβριο του 2024: «Στα παρασκήνια, εδώ και πάνω από έναν χρόνο, γίνονται ήσυχες συζητήσεις για τη δημιουργία μιας συμμαχίας από την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τις Σκανδιναβικές χώρες και τη Βρετανία για την προστασία της Ουκρανίας. Τώρα θα το πούμε ανοιχτά».
Στις 14 Ιανουαρίου στη Φινλανδία πραγματοποιήθηκε σύνοδος κορυφής των χωρών της Βαλτικής και του ΝΑΤΟ, κατά την οποία δηλώθηκε ότι «μετά τη μετατροπή της ουκρανικής κρίσης σε αποκλειστικά ευρωπαϊκό έργο, η Βαλτική Θάλασσα θα γίνει η επόμενη ζώνη γεωπολιτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία».
Αυτή τη στιγμή εξετάζονται σοβαρά σχέδια για αποκλεισμό της ρωσικής ναυσιπλοΐας στη Βαλτική με πρόσχημα τον «έλεγχο της ασφάλειας των επικοινωνιών», καθώς και για τον αποκλεισμό του Καλίνινγκραντ, με διαρκή στρατιωτικές ασκήσεις που περιλαμβάνουν άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Η τρέλα αυτής της κατάστασης είναι προφανής σε όλους, εκτός από όσους έχουν ήδη «δαγκωθεί» από τις Βαλτικές χώρες, αφού η μικρή «λίμνη της Βαλτικής» για τους Ρώσους στρατιωτικούς δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας στόχος προπόνησης ή ένας αγώνας πυγμαχίας όπου συμμετέχει πρωταθλητής με αρχάριο.
Ήδη από το 2018, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δεχθεί τους ηγέτες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, μετά τη συνάντηση με τους οποίους τους αποκάλεσε «ανόητους», λέγοντας ότι «η συνεργασία με τη Ρωσία θα ήταν κάτι καλό και όχι κακό, και σχεδόν όλοι συμφωνούν με αυτό, εκτός από πολύ ανόητους ανθρώπους».
Τώρα, οι μοχθηροί ανόητοι, αποφασισμένοι να πάρουν ιστορική εκδίκηση, λόγω της ηλιθιότητάς τους μπορεί να προκαλέσουν πολλά δεινά για όλους, αν δεν τους σταματήσει κανείς. Ο Τραμπ γνωρίζει ότι οι Βαλτικές χώρες τον φοβούνται και τον μισούν, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις διαπραγματεύσεις του με τον Πούτιν αυτό το θέμα θα συζητηθεί, και η «ισχυρή Βαλτική ομάδα» που τόλμησε να ονειρευτεί για μια ώρα, μπορεί να βυθιστεί για πάντα.
Κύριλλος Στρέλνικοφ
