Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Ας προσπαθήσουμε, για μια φορά, να πετάξουμε ψηλά. Δηλαδή, να δούμε τη διεθνή σκηνή πέρα από το απλό ενδεχόμενο. Σε μια πολύ ευρύτερη προοπτική, που θα μπορούσε να είναι αυτή του μέλλοντος που μας περιμένει.
Είναι πλέον σαφές ότι υπάρχουν τρεις βασικοί παίκτες στη διεθνή σκηνή. Οι ΗΠΑ, η Κίνα & η Ρωσία.
Όχι ότι οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, δεν μετράνε. Υπάρχει η Ινδία, ένας βιομηχανικός και πυρηνικός γίγαντας. Υπάρχει η Ινδονησία, μια αναδυόμενη δύναμη, και η Ιαπωνία. Ο ανήσυχος γίγαντας, η Βραζιλία. Και έπειτα, πάλι, η Αφρική και η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής που βρίσκονται σε μεγάλη αναταραχή.
Ωστόσο, κανένας από αυτούς τους άλλους παίκτες δεν είναι σε θέση να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη πολιτική. Δηλαδή, να παίξουν ένα παιχνίδι για την παγκόσμια κυριαρχία, αν όχι ακριβώς την ηγεμονία, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το οποίο παραμένει, είτε μας αρέσει είτε όχι, ένα παιχνίδι με τρεις μόνο παίχτες.
Και είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, αυτή τη στιγμή, να το αποκρυπτογραφήσουμε. Επειδή οι Τρεις Δυνάμεις είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Από τη φύση τους, θα μπορούσαμε να πούμε. Και κινούνται, επίσης, με διαφοροποιημένο τρόπο, με συγκεκριμένους εναλλακτικούς στόχους.
Και όμως, είναι αδιαμφισβήτητο ότι και οι τρεις ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία.
Οι ΗΠΑ είναι η δύναμη που έχει ασκήσει μια, κατά γενική ομολογία, μια μακρά και αμφιλεγόμενη παγκόσμια ηγεμονία. Σταδιακά, όμως, χάνουν τον έλεγχο και, κυρίως, έχουν θεριέψει τα εσωτερικά τους προβλήματα. Αυτή παρακμή έφερε τον Τραμπ πίσω στον Λευκό Οίκο. Έναν Τραμπ, όμως, διαφορετικό από εκείνον της πρώτης θητείας. Πολύ ισχυρότερο και, πάνω απ’ όλα, πιο αποφασιστικό.
Είναι σαφές ότι ο Τραμπ, και οι δυνάμεις που βρίσκονται πίσω του, θα σηματοδοτήσουν μια ριζική καμπή στην Αμερικανική πολιτική. Η οποία δεν θα γίνει, ωστόσο, όπως αυταπατώνται κάποιοι, λιγότερο επιθετική. Απλώς θα επιδιώξει να επιβεβαιώσει τη δική της πρωτοκαθεδρία, ενισχύοντας τον έλεγχό της στην Αμερικανική ήπειρο, στην πίσω αυλή της. Τα πάντα όλα. Από τη Γη του Πυρός μέχρι την Αλάσκα. Και από αυτή τη θέση ισχύος, θα διαπραγματευτεί ή θα διαγκωνιστεί ανάλογα με την περίπτωση, με τους δύο βασικούς αντιπάλους της.
Ένα μακρόσυρτο παιχνίδι ντόμινου. Το οποίο θα δει ανοιχτές ή αντικαθεστωτικές συγκρούσεις σε διάφορες περιφερειακές περιοχές του κόσμου. Στην Αφρική, γύρω από την Ταϊβάν, ιδιαίτερα στην ταραγμένη Μέση Ανατολή. Προσπαθώντας, όμως, με κάθε τρόπο να αποφύγει τις μετωπικές συγκρούσεις. Και, κυρίως, να διατηρηθεί ζωντανός ένας, ας πούμε, εμπορικός διάλογος με τη Μόσχα και το Πεκίνο. Κάτι που είναι προς το συμφέρον των δυνάμεων που βρίσκονται πίσω από τον Τραμπ.
Μόσχα. Ο Πούτιν και η Ρωσική ελίτ δεν θέλουν να χάσουν τον έλεγχο αυτού που θεωρούν, όχι άδικα, ως τον ζωτικό τους χώρο. Οπότε η Ουκρανία και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που απομακρύνονται από την ΕΕ επειδή αποστρέφονται την αντιρωσική και παράλογα πολεμοχαρή πολιτική των Βρυξελλών. Έτσι η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία & τώρα η Κροατία. Χωρίς να ξεχνάμε τον ιστορικό σύμμαχο της Ρωσίας την Σερβία.
Έπειτα υπάρχει και ο Καύκασος. Για τη Μόσχα, είναι η «πίσω αυλή» της. Την οποία η Ρωσία θέλει να την επαναφέρει υπό τον έλεγχό της. Εν μέρει διαλύθηκε, κατά τα τρελά χρόνια του Γέλτσιν. Και, σήμερα, μόνο εν μέρει ανακτήθηκε.
Ο υπόλοιπος κόσμος είναι μια διαφορετική υπόθεση. Η Μόσχα, βεβαίως, έχει βάλει κάτι περισσότερο από ένα πόδι της στην Αφρική, ειδικά στην Υποσαχάρια περιοχή. Αντικαθιστώντας τους ίδιους τους Αμερικανούς. Αντικαθιστώντας ακριβώς τους Αμερικανούς. Καθώς και τους Βρετανούς & τους Γάλλους. Και διατηρεί ισχυρές σχέσεις με την Τεχεράνη και το σιιτικό μέτωπο, που αποτελούν στόχους της Αμερικανικής επίθεσης και του βαρύτιμου συμμάχου της. Του Ισραήλ.
Ωστόσο, δύο πράγματα πρέπει να θυμόμαστε. Πρώτον, η Ρωσία είναι ένας μεγάλος παραγωγός/εξαγωγέας πρώτων υλών. Φυσικό αέριο και άλλα. Και χρειάζεται αγορές για να τα μεταφέρει. Η αντιρωσική απέχθεια της Ουάσιγκτον και των ευρωπαϊκών δορυφόρων της, απέναντι της, εξανάγκασε, τα τελευταία χρόνια, το Κρεμλίνο να αναζήτησει και βρήκε αγοραστές αλλού. Με τον Τραμπ, ωστόσο, τα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν. Θα το δούμε σύντομα…
Έπειτα, η Ρωσία είναι κατά βάση χερσαία δύναμη, όχι θαλάσσια όπως οι ΗΠΑ. Και τείνει, ως εκ τούτου, να θέλει να δημιουργεί μια συνεκτική αυτοκρατορία. Συμπαγή.
Αυτό δεν την εμποδίζει, φυσικά, να παρεμβαίνει σε άλλα «θέατρα», αλλά δεν αποτελεί προτεραιότητά της. Όπως, αντίθετα, συμβαίνει με τις θαλασσοκρατίες. Και τα κράτη εξακολουθούν να παραμένουν μια γιγαντιαία Θαλασσοκρατία.
Και η Κίνα είναι επίσης μια χερσαία δύναμη. Αλλά πανάρχαια δύναμη. Με έναν τρόπο αντίληψης του χρόνου βαθιά διαφορετικό από όλους τους άλλους. Από τους Ρώσους και, κυρίως, από τους Αμερικανούς.
Γιατί οι Κινέζοι δεν βιάζονται. Αντιλαμβάνονται το πέρασμα του χρόνου σε αιώνες, όχι σε χούφτες χρόνια.
Επιπλέον, η Κίνα στοχεύει να επεκτείνει την επιρροή της με τη μεγαλύτερη δυνατή «ηρεμία».
Η Ουράνια Αυτοκρατορία είναι γι’ αυτούς το κέντρο του κόσμου. Για την Κινεζική ελίτ τριγύρω της υπάρχουν μόνο οικονομικοί «υποτελείς». Ή απειλές για τη σταθερότητα της.
Οι Κινέζοι είναι χερσαία δύναμη. Στατική. Υπομονετική. Αλλά η ικανότητά τους να δράσουν δυναμικά αν νιώσουν ότι απειλούνται δεν πρέπει να υποτιμάται.
Αυτή είναι, συνοπτικά, η εικόνα του κόσμου που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Και τι γίνεται με την Ευρώπη;
Λοιπόν, υπάρχει η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία… και οι υπόλοιπες στην σειρά. Αλλά η Ευρώπη, σε αυτό το νέο σκηνικό, είναι μόνο μια γεωγραφική ορολογία, τίποτε άλλο.
Τελεία και παύλα.
ΠΗΓΗ: https://electomagazine.it/il-gioco-a-tre/
Μετάφραση : ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
