Καθόμουν και σκεφτόμουν κατά πόσο καλή χριστιανή είμαι και αν έχω καταφέρει να προοδεύσω πνευματικά ή έμεινα στην “ίδια τάξη”
Θα ήθελα να παρηγορήσω και να ενθαρρύνω όλους τους συνοδοιπόρους στον πνευματικό αγώνα που κάνουμε…δεν είναι δύσκολος αλλά δεν παύει να είναι ένας αγώνας και κάθε προσπάθεια απαιτεί θυσίες υπομονή και επιμονή.. και μην ξεχνάμε με την βοήθεια του θεού και διευκολύνεται το έργο μας και στέφεται και με επιτυχία…
Θα πρέπει όλοι μας όμως (άποψη μου)
να μην κουνάμε το δάχτυλο μας και αποκαρδιώνουμε τον αδελφό μας για την προσπάθεια που καταβάλει.. άλλοι έχουν προχωρήσει πνευματικά, άλλοι πάνω στην προσπάθεια πέφτουν και τα παρατάνε, άλλοι ξαναπέφτουν και ξανά σηκώνονται… δεν χρειάζεται κατά την γνώμη μου να τους κρίνουμε παρά μόνο να τους ενθαρρύνουμε για κάθε μικρό βήμα που κατακτούν… και μην ξεχνάμε ακόμη και οι ερημίτες μπαίνουν σε πειρασμό με το λογισμο..
Ίσως ακούγεται από κάποιους υποκριτική η αναφορά στην μελέτη των αγίων γραφών… εξυπακούεται ότι πρέπει να τηρηθεί και η έμπρακτη εφαρμογή των λεχθεντων των γραφών αλλά ας μην ξεχνάμε πρώτα πρέπει να μάθουμε καλά την θεωρεία και μετά να προχωρήσουμε και στην επίλυση της άσκησης…
Όπως αναφέρει και ο προπάτορας μας Δαυίδ όλοι μας συλληφθήκαμε μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας μέσα σε ανομίες και αμαρτίες και φέρουμε κληρονομική την ροπή προς την αμαρτία..
Απλά με τον αγώνα μας θα προσπαθούμε να τις αποφεύγουμε και όταν ου μη γένοιτο τις διαπράξουμε να μετανοήσουμε οικτρά για αυτές… και έχω οδηγό τον ελεήμονα, δίκαιο και γεμάτο αγάπη Θεό μας!
Βούλα Σ.
