ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ: Ανησυχητική… Η Σιγή των Σεισμών στο Αιγαίο;

22 Φεβρουαρίου 2025 BIGONE 

Δεν σημειώθηκε κανένας σεισμός M5.0 στο Αιγαίο στις 20-21 Φεβρουαρίου, και στις 21 Φεβρουαρίου δεν υπήρξε ούτε ένας σεισμός M4.0. Για τους στενόμυαλους αιθεροβάμονες ανθρώπους, το ότι δεν βλέπουμε πια σεισμούς, είναι ένας λόγος για να χαρούμε επιτέλους και να σηκωθούμε και πάλι και να το ρίξουμε στο τσιφτετέλι, να χορέψουν και να ξεσκάσουμε λίγο επιτέλους χορεύοντας στο χλοερό γρασίδι κάτω από έναν φοίνικα και να μαζέψουμε μπανάνες, για να τις ξεφλουδίσουμε. Όμως, αυτή άπνοια, η σιγή  σεισμών, είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σημάδι, για αυτούς που ξέρουν στοιχειώδη Γεωλογία, και οι σοβαροί επιστήμονες σεισμολόγοι, τώρα κάθονται πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, και περιμένουν ανήσυχοι. [Ακόμη και οι «αμόρφωτοι» αλλά σοφοί Ινδιάνοι ήταν πιο επιφυλακτικοί. Αν έβλεπαν ασυνήθιστη ησυχία στο πυκνό δάσος σήμαιναν συναγερμό, γιατί αυτή αφύσικη ησυχία ήταν η ένδειξη, το προοίμιο της αιφνιδιαστικής επίθεσης του εχθρού. Τι κίνδυνο είδαν τα πουλιά του πυκνού δάσους και σίγησαν ; Κάτι τα τρόμαξε σκέφτονταν.] Έχουν θορυβηθεί & ανησυχούν ακόμη περισσότερο τώρα και προαναγγέλλουν ότι σύντομα θα συμβεί ένας σεισμός Μ6.0 ─ Μ6.3  τουλάχιστον, που θα μπορούσε να ξεθυμάνει την όλη κατάσταση που παρατράβηξε σε μάκρος. Όμως, ενώ αυτά συμβαίνουν στους επιστήμονες αισιόδοξους/ή απαισιόδοξους ας κοιτάξουμε, ας ρίξουμε και μια ματιά στους Vangas (τους προορατικούς, τους προβλέπτες) μήπως και από εκεί κάτι αποκομίσουμε χρήσιμο πρακτικά; 

• Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι πριν από μια εβδομάδα περίπου, ο σύντροφος μας  Patrick Felten, δεν τεμπέλιασε και μπήκε στον κόπο να φτιάξει ένα όμορφο τρισδιάστατο μοντέλο του τοπικού ηφαιστειακού συστήματος της Σαντορίνης. Μπορείτε να δείτε το βίντεο   ΕΔΩ   με ατμοσφαιρικό ήχο.

18 Şubat 2025 Ege Denizi 🌎
Santorini Adası
Magma Odası Simülasyonu https://t.co/8hbSJuHrzS pic.twitter.com/MTh7rNBcvS

— Hermes (@hermesisos) February 19, 2025

Το τρισδιάστατο αυτό μοντέλο φτιάχτηκε, με στοιχεία & δεδομένα που συλλέχτηκαν στις αρχές, τις πρώτες ημέρες, του Φεβρουαρίου. Τότε, όλα ήταν ακριβώς έτσι: Ο άνω (ο ανώτερος) θάλαμος μάγματος βρίσκονταν σε βάθος 5 χλμ. και ο κάτω (ο κατώτερος) θάλαμος μάγματος βρίσκονταν  σε βάθος 10 χλμ. Και ακόμα πιο βαθιά διακρίνεται θαμπά, κάτι σαν ένας τρίτος θάλαμος μάγματος στην κορυφή (πάνω από το) του πλουμίου (= του λοφίου, του ανοδικού σχηματισμού των ρευμάτων μάγματος) τροφοδοσίας του μάγματος, ο οποίος είναι και ο κρυφός αλλά δυναμικός κύριος τροφοδότης όλων των ανωτέρων θαλάμων.  

Η όλη αυτή η ηφαιστειακή δομή εκτείνεται σε βάθος περίπου 100 χλμ. (όπως αυτό υποδεικνύεται & αποδεικνύεται, από τους σεισμούς  (zmts) μεγέθους M4.5+ Ρίχτερ, σε αυτά τα βάθη, πράσινοι & μπλε κύκλοι στο παρακάτω σχήμα): 

Όλοι αυτοί οι σημαντικοί σεισμοί που έγιναν τον Φεβρουάριο 2025,  δείχνουν κατά προσέγγιση (χονδρικά) το περίγραμμα του πλουμίου (λοφίου) του μανδύα όταν το βλέπουμε από ψηλά. 

Ωστόσο, ο κ. Πάτρικ έφτιαξε το ηφαιστειακό μοντέλο του, από τις 8 Φεβρουαρίου και τώρα είναι ήδη 22 Φεβρουαρίου, και μπορούμε να πούμε ότι ο ανώτερος θάλαμος μάγματος, καθώς και ο κατώτερος, έχουν επεκταθεί σημαντικά όλες αυτές τις ημέρες, όπως μας υποδεικνύουν τα σεισμικά συμβάντα, προς τα βορειοανατολικά της Σαντορίνης, προς την κατεύθυνση της νήσου Αμοργού, και εκεί λαμβάνει χώρα τώρα αυτή η αφανής διαδικασία. Το ηφαιστειακό θηρίο έχει επεκταθει βορειοανατολικά, και στο διάβα του έχει κυριολεκτικά λιώσει & συνθλίψει όποιο στιβαρό βραχώδες πέτρωμα, βρήκε μπροστά του. Και εμείς, λαμβάναμε τα μηνύματα, μέσω των σεισμογράφων, αυτής της διαδικασίας της συντριβής των πετρωμάτων, ως σεισμικά μικρά ή μεγάλα γεγονότα: 

● Πιστεύουμε επίσης, ότι δεν είναι πλέον σωστό να ξεχωρίζουμε τον ένα μαγματικό θάλαμο από τον άλλο, κανένα μαγματικό θάλαμο, όλα έχουν γίνει ενιαία: το τήγμα, η καυτή πύρινη λάβα,  έχει συνθλίψει τα πάντα σε βάθος 15-5 χιλιομέτρων και τώρα φαίνεται ότι, έχει σχηματίσει ένα τεράστιο ηφαιστειακό συγκρότημα, το οποίο περιέχει ένα συνονθύλευμα, ένα μίγμα,  καυτού πύρινου τήγματος και τεμαχίων  συμπαγούς βράχου. Γι’ αυτό δεν υπάρχουν πλέον ισχυροί σεισμοί, για αυτό σταμάτησαν, σίγησαν οι σεισμοί — το τήγμα, το πύρινο μάγμα τα έχει λιώσει όλα, δεν έχει τίποτα άλλο να συνθλίψει εκεί κάτω στα έγκατα, τα έσπασε όλα όσα ήταν να σπάσει. Τα υπερνίκησε και τα συνέθλιψε. Κάθε σύνθλιψη στιβαρού βραχώδους πετρώματος, με την θηριώδη πίεση του μάγματος & και την υψηλότατη θερμοκρασία, εμείς την αντιλαμβανόμασταν σαν ένα σεισμικό γεγονός, μέσω των σεισμογράφων: 

Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στο ηφαίστειο μοιάζει σαν μια κατσαρόλα μέσα στην οποία βράζει  χυλωμένο σιτάρι, για να φάει όλη η φτωχή φαμίλια, και από επάνω η κατσαρόλα αυτή είναι σκεπασμένη από ένα ατσάλινο καπάκι, και το περιεχόμενο του, ο χυλός, σιγοβράζει σε χαμηλή φωτιά. Η θερμοκρασία στην εστία φωτιάς δεν είναι αρκετή για πετάξει το καπάκι και να ξεχειλίσει ο χυλός, έτσι μόνο γουργουρίζει και κροταλίζει περιστασιακά το καπάκι. Ε, λοιπόν, στην ηφαιστειακή κατσαρόλα, εκεί κάτω από βυθό του Αιγαίου, που όλα βράζουν, το καπάκι αυτό  είναι ένα κομμάτι βράχου, διαμέτρου 30 χλμ. & πάχους περίπου 5 χλμ. Μέχρι εκεί, έχουν φτάσει τα πύρινα ποτάμια του μάγματος, σε βάθος 5 χλμ. κάτω από πυθμένα του Αιγαίου περίπου, σύμφωνα με τις βάσιμες ενδείξεις που μας παρέχουν τα σμήνη των σεισμικών γεγονότων. 

Το μάγμα που βράζει, δεν είναι σε θέση, δεν έχει την δύναμη ακόμη (της υψηλής θερμοκρασίας & της πίεσης) να ανατινάξει αυτό το βραχώδες καπάκι, τον θόλο του,  και αυτό είναι κάπως καλό & παρήγορο. Ο βυθός του Αιγαίου αποδεικνύεται ανθεκτικός, ακόμη αντέχει και αμύνεται. Υπάρχει η ελπίδα ότι δεν θα υπάρξει ισχυρή ανοδική ροή συναγωγής (μεταφοράς) από τον μανδύα πύρινου μάγματος και έτσι το σμήνος των σεισμών θα εξασθενήσει σταδιακά μέχρι να μηδενιστεί, σιγά-σιγά και γλυτώσουμε προς το παρόν την μεγάλη συμφορά, Ωστόσο, αυτή η προοπτική είναι μια πολύ, πολύ αισιόδοξη άποψη. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ή να γινούν και να εξελιχθούν και πολύ χειρότερα. Ας δούμε το πώς ; 

Στο φανταστικό μοντέλο μας, στο οποίο παρομοιάσαμε το υποβρύχιο ηφαίστειο, με μια κατσαρόλα στην οποία βράζει  σιταρένιος χυλός, αν το καπάκι της κατσαρόλας τώρα αν για ατσάλινο, ας υποθέσουμε ότι τοποθετούμε ένα πλαστικό καπάκι, για να δούμε το τι θα συμβεί. Για λίγο χρονικό διάστημα, όσο αντέχει το πλαστικό, όλα θα πηγαίνουν καλά. Αλλά καθώς το πλαστικό καπάκι θερμαίνεται, από την υψηλή θερμοκρασία της κατσαρόλας που βράζει, το πλαστικό θα αρχίσει να μαλακώνει σαν πλαστελίνη , και στο τέλος το καπάκι θα χάσει το σχήμα του και θα πέσει μέσα στον βράζοντα χυλό, δηλαδή μέσα στο πύρινο μάγμα. 

Αυτή είναι  περίπου η διαδικασία που μπορούσε  να συμβεί στον βραχώδη θόλο πάνω από το πλούμιο (λοφίο), δηλαδή στην κορυφή  του ηφαιστείου. Κάποια στιγμή, σε κάποιο σημείο, το πύρινο τήγμα είτε θα επεκταθεί σε μεγαλύτερη έκταση, αυξάνοντας το πλάτος του βραχώδους θόλου, είτε ο ίδιος ο θόλος θα χάσει την αντοχή, την συνοχή  του από τις ρωγμές και τη υψηλή θερμοκρασία του μάγματος,  και τότε ολόκληρος αυτός ο βραχώδης θόλος (το κάλυμμα, το καπάκι) θα καταρρεύσει στον μανδύα στο  ένα ή στο άλλο σημείο. Τότε το θαλάσσιο νερό θα εισορμήσει μέσα σε αυτή την ηφαιστειακή τρύπα, και θα προκαλέσει μια τόσο μεγάλη έκρηξη (μπουμ) που ο κρότος της θα ακουστεί ακόμα και στην Αυστραλία. 

Μια δεύτερη περίπτωση είναι επίσης πιθανή, αλλά απευκταία.  Η αύξηση της δύναμης της συναγωγής (μεταφοράς) του τήγματος να είναι τόσο ορμητική, τόση ισχυρή, που να τινάξει το καπάκι του βραχώδους θόλου που τώρα σκεπάζει το καζάνι του ηφαιστείου στον αέρα. Τότε το αρχικά στιβαρό πέτρινο καπάκι του θόλου —που η αντοχή του θα έχει μειωθεί, λόγο της τρομακτικής πίεσης του μάγματος, που εξέρχεται από τα σπλάχνα του μανδύα της γης, και της υψηλότατης θερμοκρασίας —  απλά θα ανατιναχτεί στο αέρα, και τότε όχι μόνο θα ακουστεί το μπουμ (η έκρηξη) στην Αυστραλία, αλλά και θα φανεί και ο καπνός της έκρηξης, σε μορφή ηφαιστειακής τέφρας, η οποία θα πέφτει υπό την μορφή ακατάπαυστου χονδρού χιονιού και θανατηφόρου. 

• Τι όμως μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούν, δύνανται να  συμβούν τόσο γιγαντιαία φαινόμενα, που είναι φυσικά απευκταία;  Γιατί να κάνουμε «όλο αρνητικές σκέψεις, αντί να το ρίξουμε στην ξεγνοιασιά και στην διασκέδαση. Ουφ, επιτέλους με όλους αυτούς καταστροφολάγνους θα πουν πολλοί! Πλησιάζει η τουριστική περίοδος & οι τουρίστες αν τα ακούσουν όλα αυτά θα τρόμαξαν και θα φύγουν, σαν τα αποδημητικά πουλιά για άλλα ωραία μέρη, και προπαντός ήσυχα & ασφαλή. 
• Γιατί υπάρχει η πιθανότητα ότι μπορεί να συμβεί κάτι τόσο τρομακτικό, ένα τόσο επικό γεγονός; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Γιατί το ηφαίστειο της Σαντορίνης έχει ένα πολύ βεβαρυμμένο ιστορικό παρελθόν — μοναδικό στην ιστορία — και οι παρούσες ενδείξεις και συγκυρίες. [Ακόμη και οι γενικότερες παγκόσμιες ενδείξεις είναι ανησυχητικές].

Όλα όσα είναι γνωστά για τη Μινωική Έκρηξη μπορούν να διαβαστούν στη Wikipedia, εκεί πραγματικά περιγράφονται τρομερά πράγματα. Ωστόσο, όμως, όπως έδειξε μια πρόσφατη αρχαιολογική ανασκαφή  & τα ευρήματα της, από τους Τούρκους αρχαιολόγους, στα βάθη της Μικράς Ασίας —  αυτά που περιγράφει η Βικιπαίδεια είναι μια πολύ ελαφρά και επιπόλαια εκδοχή. Στην Μινωική Έκρηξη (ΕΔΩ αγγλικό άρθρο πλήρες), έγιναν γεγονότα απίστευτα, που μόνο τώρα αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε, με πρώτο φυσικά θύμα την καταστροφή ενός λαμπρού προϊστορικού πολιτισμού, του Μινωικού. 

• Στην Τουρκία υπάρχει μια τοποθεσία που λέγεται ● Τύμβος Τεπετσίκ [Tepecik – Çiftlik Mound, βρίσκεται ανατολικά των βουνών Melendiz , 1 χλμ. ανατολικά του Çiftlik, της επαρχίας Niğde (της Νιγδης), της Τουρκίας]. Ο λόφος-φρούριο λοιπόν, το αντικείμενο αυτών των ανασκαφών έχει διάμετρο 200 μέτρα και ύψος 4-5 μ.] όπου οι ντόπιοι μάγκες Τούρκοι αρχαιολόγοι σκάβουν και σκάβουν, προσπαθώντας να βρουν στοιχεία & αποδείξεις της Τουρκικής παρουσίας τους, στην περιοχή αυτή στα πολύ παλιά, Νεολιθικά πανάρχαια χρόνια. Αλλά όσο και βαθιά να σκάψουν, δεν βρίσκουν τίποτε που να μαρτυρεί ότι εκεί ζούσαν κάποτε Τούρκοι:

Και μόνο όμως η ιδέα τους να βρεθεί κάτι επιτέλους Τουρκικό εκεί, είναι πολύ διασκεδαστική & αστεία, αφού κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431 π.Χ. – 404 π.Χ.) μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, κανείς & πουθενά στον κόσμο δεν είχε ακούσει ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι ή φυλή που λέγονται Τούρκοι, και δεδομένου ότι αυτός ο αρχαίος οικισμός του Τεπετζίκ (Tepejik) ήταν πολύ παλαιότερος από τον Σπαρτιάτη Βασιλιά ήρωα Λεωνίδα (480 π.Χ.), είναι πιθανόν ότι αυτοί οι κάτοικοι του Τεπετζίκ, όταν ζούσαν εκεί, να ήταν σύγχρονοι των Φαραώ της Αιγύπτου. 

Αλλά, ας μην ανακατευτούμε, ας μην «φυτρώνουμε εκεί που δεν μας έσπειραν», και ας αφήσουμε ήσυχους τους Τούρκους αρχαιολόγους να κάνουν ευσυνείδητα την δουλειά τους και να σκάψουν & πάλι να σκάψουν πιο βαθιά, και ήδη έχουν σκάψει αρκετά μέτρα σε μήκος και σε βάθος και ας σεβαστούμε τα ευρήματα τους. Λοιπόν, το σπουδαιότερο εύρημα που βρήκαν οι αρχαιολόγοι φυσικά δεν ήταν η παρουσία Τούρκων στην περιοχή, αλλά κάτι άλλο συγκλονιστικό. Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι ο προϊστορικός αυτός Νεολιθικός οικισμός, κάποια ημέρα ξαφνικά καλύφθηκε, κάτω από ένα μεγάλου πάχους ηφαιστειακής τέφρας, και έτσι παρέμειναν, άνθρωποι και κτίσματα, σαν βαλσαμωμένα όλα μαζί για πολλούς αιώνες μέχρι τις ημέρες μας. Και όταν αναλύθηκε στα επιστημονικά εργαστήρια αυτή η τέφρα, αποδείχθηκε ότι προέρχεται, από το ηφαίστειο της Σαντορίνη, από την εποχή της πανάρχαιας Μεγάλης Μινωικής Έκρηξης (περίπου το 1600 π.Χ.). 

Επομένως, μετά, εύκολα μπορεί κανείς να υπολογίσεις την απόσταση που υπάρχει μεταξύ του Τεπετζίκ και της Σαντορίνης. Έτσι, βρίσκεις ότι η απόσταση είναι περίπου 300 χιλιόμετρα, αλλά ούτε αυτή η μεγάλη απόσταση, δεν έσωσε το αρχαίο Νεολιθικό φρούριο-λόφο, από την τελευταία ημέρα της Πομπηίας (συγνώμη της Σαντορίνης !). Τα σπίτια εκεί καλύφτηκαν & θάφτηκαν μέχρι την στέγη, και οι άνθρωποι μέχρι το λαιμό. Για να υπάρχει μια τόσο τεράστια εκπομπή ηφαιστειακής τέφρας, η οποία απελευθέρωσε τόσες μεγάλες ποσότητες πυροκλαστικών υλικών, από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, και να χτυπήσουν με αυτό τον τρόπο μια τοποθεσία που βρίσκεται σε απόσταση 300 χλμ. τότε αυτό σημαίνει ότι η Μεγάλη Μινωϊκή Έκρηξη πρέπει   να υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι πιστεύεται συνήθως και καταγράφεται στις εγκυκλοπαίδειες. Δεν θα εκπλαγούμε καθόλου αν βρεθούν στρώματα αυτής της ηφαιστειακής τέφρας πάχους ενός μέτρου στην Ιταλία και την Κριμαία, από τους αρχαιολόγους. 

• Και τώρα ένα νέο βίντεο από το Αιγαίο Πέλαγος:

● Αυτό το παράδοξο θέαμα είδαν Τούρκοι ναυτικοί στις 21 Φεβρουαρίου 2025 στο Ανατολικό Αιγαίο Πέλαγος 🌏 Διασταυρούμενα (τετράγωνα) Κύματα: Το φαινόμενο των τετράγωνων κυμάτων, το οποίο συμβαίνει όταν συγκρούονται αντιτιθέμενα κύματα, που σχηματίζονται από ρεύματα ανέμου που πνέουν από διαφορετικές κατευθύνσεις τέμνονται, είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο που εμφανίζεται συχνά στην ακτή Whangamatā της νήσου Hauturu της Νέας Ζηλανδίας. Τώρα όμως αυτό το παράδοξο φαινόμενο  παρατηρήθηκε και στο ανατολικό Αιγαίο Πέλαγος, από τους Τούρκους ναυτικούς, το οποίο το βιντεοσκόπησαν. 

21 Şubat 2025 Ege Denizi 🌏
Çapraz (Kare) Dalgalar

Farklı yönlerden esen hava akımlarının oluşturduğu karşıt dalgaların kesişmesi ile meydana gelen, daha ziyade Yeni Zelanda’nın Hauturu Adası Whangamatā kıyılarına has dalga fenomeni Doğu Ege Denizi’nde görüldü. https://t.co/mapkwkEIyZ pic.twitter.com/1lBlUb0whF

— Hermes (@hermesisos) February 21, 2025

Αυτά είναι τα Διασταυρούμενα κύματα Whangamata, στην  Νήσο Hauturu, της Νέας Ζηλανδίας. Τώρα, στις ημέρες, τέτοια τετραγωνισμένα κύματα εμφανίζονται πλέον και στο Αιγαίο. 

Σήμερα, οι χώρες και οι λαοί δεν εκπλήσσονται από τα τετραγωνικά κύματα, που βλέπουν —η έκπληξη εδώ είναι κάτι άλλο —  είναι η ίδια η τοποθεσία  στην οποία εμφανίζονται. Τα παράδοξα τετραγωνικά κύματα σχηματίζονται όταν ο άνεμος παρεμβαίνει στα θαλάσσια ρεύματα, κάτι που συμβαίνει τακτικά σε ορισμένα μέρη του κόσμου. Αυτό όμως το φαινόμενο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στο Αιγαίο Πέλαγος,  είναι κάτι πρωτοφανές και αν τέτοια κύματα έχουν εμφανιστεί εκεί, σημαίνει ότι τα θαλάσσια ρεύματα του Αιγαίου έχουν αλλάξει συμπεριφορά. Και τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να αλλάξει την συμπεριφορά αυτών των ρευμάτων, αυτή την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ; Τι ; Ποιος είναι ο βασικός ύποπτος, η αιτία ; «Τι κάνει νίαου νιάου στα κεραμίδια ;» 

Μια Χριστιανή Ρωσίδα  Ναταλίας Γκούμπινα, είδε Ενύπνιο της ότι Διασώθηκε σε Λόφο με Κυπαρίσσια 

• Ένα άλλο ενδιαφέρον βίντεο ακούσαμε & είδαμε χθες στο κανάλι της   Ναταλίας Γκούμπινας (Натальи Губиной). Η Ναταλία [το λατινικό όνομα Natalia από τις λέξεις Natale Domini και σημαίνει “Χριστούγεννα”. Η Νατάλια είναι χριστιανή και ονομάζει τον εαυτό της «νύφη του Χριστού»] είναι ένα ευαίσθητο κορίτσι, που έχει ήδη προβλέψει πολλά πράγματα σωστά & με ακρίβεια. Και στο βίντεο (11ο λεπτό +) μιλάει για το πρόσφατο προσωπικό όνειρό της (ενύπνιο) σχετικά με ένα τσουνάμι που «είδε» ενώ κοιμόταν. Αυτό που την εξέπληξε περισσότερο ήταν τα χαρακτηριστικά κυπαρίσσια που φύτρωναν στο βουνό, στο οποίο η Ναταλία προσπάθησε να βρει καταφύγιο για κρυφτεί και να σωθεί από τα κύματα του τσουνάμι —αυτά «είδε» στο όνειρό της. (η επιφυλακτικότητα στα «ενύπνια» είναι απαραίτητη.)

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τις γεωγραφικές περιοχές στις οποίες φυτρώνουν και ευδοκιμούν εκτάσεις με κυπαρίσσια. Σύμφωνα, με το ενύπνιο της Νατάλιας, εκεί ακριβώς, υπάρχει η (μη ορθολογιστική & με κάθε επιφύλαξη) πιθανότητα να χτυπήσει το τσουνάμι, εκεί όπου φυτρώνουν κυπαρίσσια, οπότε ας μείνουμε συντονισμένοι & ας παρακολουθήσουμε τις ραγδαίες εξελίξεις των γεγονότων. Νηφάλιοι, ψύχραιμοι, θα παραμείνουμε σταθερά στις επάλξεις να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια και να ενημερώνουμε όσους μπορούμε. 

ΠΗΓΗ: https://thebigtheone.com/тревожные-обновления-по-вулкану-в-эге/ 

Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ 

ΣΧΟΛΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ: ΠΑΡΑΘΕΤΩ ορισμένες ιστορικές ηφαιστειακές εκρήξεις, μια και ιστορία είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Αξίζει να διαβαστούν:  

Η Καταπληκτική Θαυματουργική Διάσωση του Αύγουστου Κυπάρη (August Cyparis),   

στην Μαρτινίκα το 1902. Του μόνου διασωθέντος από 30000 κατοίκους. 

Αυτό ήταν το κελί της Απομόνωσης που έσωσε τον Νταή Ατίθασο  

https://c1.staticflickr.com/3/2140/2554090358_17bd65bc8a.jpg 

«Επιστρέψτε στο οχυρό σας, ω αιχμάλωτοι της ελπίδας». (Ζαχαρίας 9:12) 

Μια καρτ ποστάλ με το Sylbaris/Cyparis με την ένδειξη «survivor of Saint-Pierre», με τα εμφανή εγκαύματα στην πλάτη του Αυγούστου. 

Ο Louis-Auguste Cyparis, γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1874. Στο Le Prêcheur, Μαρτινίκα. Πέθανε το 1929 (σε ηλικία 54-55 ετών) στον Παναμάς. Έμεινε στην ιστορία ως ο μόνος διασωθέντας από την έκρηξη του ηφαιστείου Πελέ το 1902, [1902 eruption of Mount Pelée] στην Γαλλική Μαρτινίκα, επειδή, ήταν εριστικός νταής, μαγκάκος, και η αστυνομία τον έκλεισε στο βαθύ ημιυπόγειο μπουντρούμι, το προηγούμενο βράδυ που τον βρήκαν μεθυσμένο. 28000 χιλιάδες συμπολίτες του βρήκαν τον αιφνίδιο θάνατο, από την έκρηξη του ηφαιστείου Πελέ, στην Γ. Μαρτινίκα.  

Ο Αύγουστος Κυπάρη (ή Ludger Sylbaris) ήταν ένας 20χρονος ταραχοποιός και ζούσε στο Σεν Πιέρ στο Γαλλικό νησί Μαρτινίκα της Καραϊβικής. Τον συνέλαβαν για καυγά και τον ανάγκασαν να κάνει καταναγκαστικά έργα. Όμως, κοντά στο τέλος της ποινής του, δραπέτευσε από την εργασία του πήγε για να περάσει τη νύχτα του χορεύοντας σε ένα μπαρ. Ήταν ένας αλητάκος & νταής. Παρόλο που παραδόθηκε αυθόρμητα στις αστυνομικές αρχές το επόμενο πρωί, αυτές δεν του την χάρισαν και τον  έριξαν στην απομόνωση — ένα μπουντρούμι χωρίς παράθυρα που ήταν μια ημιυπόγεια αποθήκη πυρομαχικών με προστασία από βόμβες, και χωρίς παράθυρα. Για αυτό ήταν ο μόνος διασωθείς, από τους 28000 κατοίκους της πόλης του. 

Το Σεν Πιέρ, μια όμορφη πόλη 28.000 κατοίκων, αποκαλούνταν «Το Παρίσι της Δύσης». Ήταν φωλιασμένη στον ωκεανό, στη βάση ενός αδρανούς ηφαιστείου, του βουνού Πελέ. 

Αλλά τον Ιανουάριο του 1902, το Πελέ άρχισε να βρυχάται & να γκρινιάζει. Η δραστηριότητα του ηφαιστείου άρχισε να αυξάνεται, και μέχρι τον Απρίλιο έγιναν αισθητές οι πρώτες σεισμικές δονήσεις. Τα θειούχα αέρια και η τέφρα έδιωξαν φίδια και έντομα από το ηφαίστειο και περίπου πενήντα άνθρωποι πέθαναν από δαγκώματα φιδιών, ενώ τα ζώα βασανίζονταν από δαγκώματα κόκκινων μυρμηγκιών, που είχαν εξαγριωθεί και έγιναν επιθετικά. 

Ο Γάλλος κυβερνήτης του νησιού της Μαρτινίκας Mouttet, ωστόσο, δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο καμπανάκι του κινδύνου και έπεισε τον συντάκτη της ημερήσιας εφημερίδας του νησιού, που ανησυχούσε, να υποβαθμίσει τον κίνδυνο, και να γράψει άρθρο καθησυχαστικό έτσι ώστε, να συνεχίσουν οι κάτοικοι κανονικά την ζωή τους. Έστειλε μάλιστα μια χούφτα τοπικούς ηγέτες στην κορυφή του ηφαιστείου για να επιθεωρήσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν το ηφαίστειο. Αν και ο μόνος επιστήμονας ανάμεσά τους ήταν ένας καθηγητής του τοπικού Γυμνασίου. Όλοι αυτοί γύρισαν και ανέφεραν στον κυβερνήτη καθησυχαστικά  ότι: «Η ασφάλεια του Σεν Πιέρ είναι απολύτως εξασφαλισμένη». 

Δεν πίστεψαν όλοι οι κάτοικοι τις αναφορές. Και κάποιοι υπακούοντας στο αλάνθαστο ένστικτο επιβίωσης έφυγαν. Αλλά δεν σώθηκε κανείς τους. Γιατί όσοι έφυγαν για να σωθούν, συνελήφθησαν από στρατιώτες και επέστρεψαν στο Σεν Πιέρ —με αυστηρή εντολή του κυβερνήτη, ώστε να μην παρατηρηθεί πανικός. Και συμμερίστηκαν την κοινή μοιραία τύχη των υπολοίπων: θάνατος. 

Ο Κυβερνήτης Mouttet δεν ήθελε μαζική έξοδο από την πόλη, επειδή σε μία εβδομάδα θα επανεκλεγόταν και δεν ήθελε να υπάρξει αστάθεια μεταξύ των ψηφοφόρων, φιλοδοξούσε να επανεκλεγεί ως κυωβερνήτης. 

Όμως, οι εκλογές αυτές δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Στις 8 Μαΐου, το βουνό Πελέ (Pelée) εξερράγη αιφνιδιαστικά. Η πόλη ισοπεδώθηκε από καυτά πύρινα ηφαιστειακά  αέρια (περίπου 670 βαθμούς Κελσίου) που εκτιμάται ότι έσκαγε με ταχύτητα 650 χλμ. την ώρα. Ένα άγαλμα τριών τόνων εκτοξεύτηκε 5 μ. από το στήριγμά του. Τοιχοποιία ενός μέτρου κατεδαφίστηκε. 

Μέσα σε τρία λεπτά σκοτώθηκαν και οι 28.000 κάτοικοι. 

Όλοι εκτός από δύο ανθρώπους. Και ο ένας από αυτούς τους δύο επιζώντες ήταν ένας κρατούμενος που καθόταν στην απομόνωση. Εκεί, μέσα στους ογκώδεις τοίχους του μπουντρουμιού, ο Αύγουστος Κυπάρης ήταν προστατευμένος. 

Ο Κυπάρης επέζησε, αλλά όχι επειδή ήταν καλός άνθρωπος. Επέζησε εξαιτίας του ογκώδους οχυρού που τον προστάτευε. 

Την ημέρα της Κρίσης, δεν θα επιβιώσουν οι καλοί, οι δυνατοί και ευυπόληπτοι τακτοποιημένοι νοικοκυραίοι, αλλά αυτοί που ζήτησαν το έλεος του Θεού, που είναι οχυρό τους, και πιθανόν  αυτοί θα σωθούν.  

(πνευματικά δικαιώματα κειμένου 2012 από το climbinghigher.org και από τον Marty Kaarre)  

ΠΗΓΗ: https://kaarre.wordpress.com/tag/august-cyparis/ 

Η Έκρηξη του Ηφαίστειου Πελέ  (1902 μ.Χ.) ήταν η Φονικότερη έκρηξη του 20ού αιώνα 

Το Σεν Πιέρ (Saint Pierre), πριν και μετά την έκρηξη του Ηφαίστειου Πελέ (Mount Pelee) 

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η γοητευτική πόλη του Σεν Πιέρ (Saint Pierre) ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός στη Μαρτινίκα, ξεπερνώντας την πρωτεύουσα του Γαλλικού νησιού, το Fort-de-France. Το Σεν Πιέρ ήταν το οικονομικό κέντρο της Μαρτινίκας, με ένα πολυσύχναστο λιμάνι γεμάτο με πλοία, εκφόρτωση εισαγωγών και μεταφέροντας τις εξαγωγές του νησιού σε ρούμι και ζάχαρη στον υπόλοιπο κόσμο. Το Σεν Πιέρ ήταν επίσης το πολιτιστικό κέντρο της Μαρτινίκας, γνωστό ως «το Παρίσι της Καραϊβικής». Ωστόσο, αυτή η πανέμορφη πόλη είχε ένα σημαντικό μειονέκτημα. Βρισκόταν φωλιασμένη κάτω από ένα τεράστιο ηφαίστειο, το όρος Πελέ (Pelee). 

Στις 7:52 π.μ. το πρωί της 8ης Μαΐου 1902, η κορυφή του όρους Πελέ ανατινάχθηκε. Μια στήλη πυκνού καπνού εκτοξεύτηκε προς τον ουρανό, σχηματίζοντας ένα σύννεφο μανιταριού που σκοτείνιασε τον ουρανό για περίπου 80 χλμ. Ένα άλλο πυκνό σύννεφο πυρακτωμένου μαύρου καπνού εκτοξεύτηκε οριζόντια, κατευθείαν στην πόλη Σεν Πιέρ. Το σύννεφο αποτελούνταν από υπέρθερμο ατμό, αέρια, στάχτη και σκόνη, γνωστή ως τέφρα, και έτρεξε προς το Σεν Πιέρ με ταχύτητα σχεδόν 700 χλμ. την ώρα.  

Όλα τα κτίρια της πόλης ισοπεδώθηκαν και ο πληθυσμός κάηκε ή πέθανε από ασφυξία. Στα ανοιχτά, ένας διασωθείς μάρτυρας σε ένα ατμόπλοιο περιέγραψε την τύχη της πόλης όταν την χτύπησε το πυρακτωμένο σύννεφο: «Η φωτιά έπεσε πάνω στο Saint Pierre. Η πόλη εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας». 

Η έκρηξη σκότωσε περίπου 28.000 ανθρώπους στο Saint Pierre — ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης, εκτός από έναν άνδρα: τον Αύγουστο Κυπάρη (August Cyparis). Ήταν νεαρός εργάτης αλλά και συχνός νταής & ταραχοποιός. Ο Κυπάρης είχε τσακωθεί, μπλέχτηκε σε καβγά σε ένα μπαρ τη νύχτα της 7ης Μαΐου του 1902, λίγες ώρες πριν από την έκρηξη. Τον συνέλαβε λοιπόν η αστυνομία και τον έριξαν στη φυλακή κατά τη διάρκεια της νύχτας για απρόκλητη επίθεση και τον έβαλαν μάλιστα στην απομόνωση, ένα μποντρούμι για να συνέλθει.  

Αυτό κελί της απομόνωσης ήταν μία ημιυπόγεια αποθήκη πυρομαχικών με πέτρινους τοίχους, η οποία χρησίμευε και ως κελί. Δεν είχε παράθυρα, και ο μόνος αερισμός του κελιού γινόταν μέσα από μικροσκοπικές σχάρες σε μια πόρτα που έβλεπε μακριά από το ηφαίστειο. Εν ολίγοις, το κελί απομόνωσης του Κυπάρη ήταν το πιο προστατευμένο μέρος μέσα σε όλο το Σεν Πιέρ. Αυτό του έσωσε τη ζωή Αύγουστου. Αυτό το υπόγειο μπουντρούμι τον έσωσε την ζωή και το ότι ήταν ατίθασος & νταής. 

Όταν εξερράγη το ηφαίστειο Πελέ (Pelee), σκοτείνιασε πολύ στο κελί του Κυπάρη. Λίγο αργότερα, ζεστός αέρας και λεπτή στάχτη άρχισαν να εισέρχονται στο κελί του από τις σχάρες της πόρτας. Προσπάθησε να το σταματήσει βρέχοντας τα ρούχα του με ούρα και χρησιμοποιώντας τα για να γεμίσει τις σχάρες. Αυτό βοήθησε λίγο, αλλά και πάλι, η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή ώστε να προκαλέσει βαθιά εγκαύματα σε μεγάλο μέρος του σώματός του. Τέσσερις ημέρες μετά την έκρηξη, οι διασώστες άκουγαν τις κραυγές απόγνωσης του Κυπάρη ανάμεσα στα ερείπια της φυλακής. 

Η θαυματουργή εκπληκτική επιβίωσή του Αύγουστου συγκέντρωσε την παγκόσμια προσοχή και ο Κυπάρης υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία  Barnum & Bailey για να περιοδεύσει μαζί με το τσίρκο της. Το κελί του υπάρχει μέχρι σήμερα, διατηρημένο στο ανοικοδομημένο Saint Pierre. Ήταν τυχερός, αλλά πολλοί άλλοι δεν ήταν. Περίπου 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Saint Pierre και τη γύρω περιοχή, στην πιο θανατηφόρα ηφαιστειακή έκρηξη του 20ού αιώνα. 

ΠΗΓΗ: https://historycollection.com/10-historys-deadliest-volcanoes-changed-world-forever/ 

Παγκόσμια Σημασία της Μινωϊκής Έκρηξης (1600 π.Χ.) 

Η Έκρηξη της Θήρας Διαμόρφωσε την Ιστορία και οδήγησε στον Σημερινό Κόσμο 

Ερείπια του Μινωικού πολιτισμού, η κατάρρευση του οποίου προκλήθηκε από την έκρηξη της Θήρας. 

Η Μεγάλη Μινωική Έκρηξη της Θήρας, έχει ιστορική σημασία, γιατί ισοπέδωσε το Μινωίκό πολιτισμό, έτσι έθεσε τα θεμέλια —με την ανάπτυξη του πρωτότυπου ελληνικού πολιτισμού, του Μυκηναϊκού — του σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμού.  

Μια από τις ισχυρότερες εκρήξεις στην καταγεγραμμένη ιστορία σημειώθηκε στη Θήρα, στο σημερινό ελληνικό νησί της Σαντορίνης, κάποια στιγμή μεταξύ 1642 και 1540 π.Χ. Ήταν τέσσερις φορές πιο ισχυρή από τη γιγαντιαία έκρηξη του Κρακατόα το 1883.  

Διέλυσε το νησί της Θήρας και εξαφάνισε τον ακμάζοντα Μινωικό οικισμό του κοντινού Αρκωτηρίου και των γύρω νησιών. Έτσι προέκυψε ο μύθος του εξαφανισμένου πολιτισμού της Ατλαντίδας, ο οποίος καταδικάστηκε από μια φυσική καταστροφή και καταποντίστηκε στη θάλασσα. 

Πέρα όμως από τον μύθο, η έκρηξη της Θήρας είχε τον μεγαλύτερο αντίκτυπο από κάθε άλλη ηφαιστειακή έκρηξη στην ανθρώπινη ιστορία. Οι συνέπειές της εκτείνονταν πολύ πέρα από την εποχή της, με αλυσιδωτές επιδράσεις και μια αλυσίδα αιτιώδους συνάφειας που οδήγησε απευθείας στον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα. 

Εκτός από την άμεση καταστροφή της Θήρας και των γύρω νησιών, η έκρηξη προκάλεσε ισχυρά τσουνάμι που κατέστρεψαν την Κρήτη. Αυτό αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό τον Μινωικό πολιτισμό της Κρήτης, οδήγησε στην παρακμή του και τον έθεσε σε πορεία εξαφάνισης. Οι Μινωίτες ήταν η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της Μεσογείου, καθώς και η κυρίαρχη δύναμη του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της μετέπειτα Ελλάδας και του ελληνικού κόσμου.  

Η Μεγάλη Έκρηξη του Ηφαιστείου  Θήρας 

Ως εμπορική δύναμη, οι Μινωίτες προσανατολίζονταν προς την Αίγυπτο και την Ανατολική Μεσόγειο και επηρεάστηκαν έντονα από τους πολιτισμούς αυτούς. Ενώ οι Μινωίτες άκμαζαν, ο Αιγαιακός κόσμος που ήταν δέσμιος τους ήταν αναγκαστικά προσανατολισμένος προς την ίδια κατεύθυνση, και επηρεάστηκε έντονα από τους Αιγυπτιακούς και Ανατολικούς πολιτισμούς επίσης. 

Η έκρηξη της Θήρας αποδυνάμωσε την Κρήτη και τους Μινωίτες, δημιουργώντας ένα κενό εξουσίας στο Αιγαίο. Αυτό καλύφθηκε από τους αναδυόμενους Μυκηναίους, στην ηπειρωτική Ελλάδα. Οι Μυκηναίοι συνέχισαν να κατακτούν την Κρήτη και να καταστρέφουν τους Μινωίτες, και έγιναν η κυρίαρχη δύναμη του Αιγαίου. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους Μινωίτες, οι ενέργειες των Μυκηναίων δεν επικεντρώθηκαν στο εμπόριο με την Αίγυπτο και το Λεβάντε. Αντίθετα, επικεντρώθηκαν στον αποικισμό του Αιγαίου, των δυτικών ακτών της Μικράς Ασίας, των ακτών της Μαύρης Θάλασσας και της δυτικής Μεσογείου. 

Αυτή η αλλαγή προσανατολισμού μείωσε σημαντικά τις Αιγυπτιακές και Ανατολικές επιρροές στους Έλληνες. Έτσι, όταν ο ελληνικός κόσμος άκμασε αιώνες αργότερα, πολύ καιρό αφότου οι ίδιοι οι Μυκηναίοι είχαν εξαφανιστεί, θα το έκανε ως πολιτισμός και κουλτούρα διακριτή από εκείνες της Αιγύπτου και της ανατολικής Μεσογείου, και όχι ως προέκταση και φυλάκιο αυτών των πολιτισμών. Και δεδομένου ότι ο δυτικός πολιτισμός βασίζεται σε αυτόν των αρχαίων Ελλήνων, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ο σημερινός δυτικός πολιτισμός και ο αντίκτυπός του στον σύγχρονο κόσμο δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε προηγουμένως η Μεγάλη Έκρηξη της Θήρας (περίπου 1600 π.Χ.). 

ΠΗΓΗ: https://historycollection.com/10-historys-deadliest-volcanoes-changed-world-forever/ 

Η Έκρηξη του Ηφαιστείου Ταμπόρα, Ινδονησία (1815 μ.Χ.) – ύψος 2.722 μ.

Το όρος Ταμπόρα, που βρίσκεται στο νησί Σουμπάουα, στην Ινδονησία, είναι ο τόπος μιας από τις πιο θανατηφόρες και ισχυρές ηφαιστειακές εκρήξεις που έχουν καταγραφεί στην ιστορία.  Η έκρηξη συνέβη τον Απρίλιο του 1815 και θεωρείται η ισχυρότερη έκρηξη των τελευταίων 10.000 ετών.  Η έκρηξη του όρους Ταμπόρα ήταν τόσο μαζική που εκτιμάται ότι εκτόξευσε περίπου 16 κυβικά χλμ. ηφαιστειακού υλικού στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να μεταβάλλει σημαντικά το κλίμα και οδηγώντας σε αυτό που είναι γνωστό ως «Έτος Χωρίς Καλοκαίρι» το 1816. Αυτή η έκρηξη πιστεύεται ότι σκότωσε άμεσα έως και 71.000 ανθρώπους, αλλά οι παγκόσμιες επιπτώσεις αυτής της έκρηξης, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων της στην καταστροφή των καλλιεργήσιμων τροφίμων, και εξαιτίας αυτών, δημιούργησε  έλλειψη τροφίμων, που είχε σαν συνέπεια τον θάνατο και δεκάδων χιλιάδων άλλων ανθρώπων. 

Η έκρηξη του Ταμπόρα δεν ήταν μόνο καταστροφική από την άποψη της απώλειας ανθρώπινων ζωών, αλλά είχε επίσης εκτεταμένες περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες.  Η τέφρα και το διοξείδιο του θείου που απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα προκάλεσαν δραματική ψύξη του κλίματος της Γης, οδηγώντας σε εκτεταμένη πείνα, ιδίως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.  Η έκρηξη δημιούργησε επίσης σημαντικό παγκόσμιο αντίκτυπο, καθώς οδήγησε σε μια σειρά κλιματικών ανωμαλιών μια και ήταν η γενεσιουργός αιτία να δημιουργηθεί ένας ηφαιστειακός χειμώνας που επηρέασε τις καιρικές συνθήκες και τα κλιματικά μοτίβα  σε ολόκληρο τον κόσμο για αρκετά χρόνια. 

Το Ταμπόρα είναι επίσης ένα συναρπαστικό ηφαίστειο λόγω της γεωλογικής του ιστορίας.  Πριν από την έκρηξη, το ηφαίστειο ήταν ένα μεγάλο και ψηλό στρωματοηφαίστειο, που στεκόταν στο ύψος των 4.300 μ., αλλά μετά την έκρηξη, το ύψος του μειώθηκε στα 2.722 μ. και στη θέση του σχηματίστηκε μια τεράστια καλντέρα. Η βίαιη έκρηξη του ηφαιστείου  και οι επακόλουθες ροές λάβας και τα πυροκλαστικά κύματα που ξεχύθηκαν ήταν μερικές από τις πιο καταστροφικές δυνάμεις στην ιστορία των ηφαιστείων. Η έκρηξη του 1815 ήταν ισχύος στη κλίμακα VEI 7, η μόνη έκρηξη αυτού του μεγέθους από την έκρηξη της λίμνης Τάουπο το 180 μ.Χ. αλλά και της Μινωικής έκρηξης. Το ηφαίστειο παραμένει ενεργό. Μικρότερες εκρήξεις σημειώθηκαν το 1880 και το 1967 και επεισόδια αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας σημειώθηκαν το 2011, το 2012 και το 2013. 

ΠΗΓΗ: https://www.whiteclouds.com/top-10/top-10-deadliest-volcanic-eruptions-in-history/ 

Η Μεγαλύτερη Έκρηξη στην Ιστορία του Ηφαστείου Ταμπόρα (1815), 

οδήγησε στο «Έτος χωρίς Καλοκαίρι» 

Ο κιτρινωπός ουρανός που προκλήθηκε από την έκρηξη του Ταμπόρα (Tambora) είχε βαθύ αντίκτυπο στους σύγχρονους πίνακες ζωγραφικής, όπως αυτόν το «Διασχίζοντας το Ρυάκι» («Crossing the Brook») του JMW Turner. Wikimedia 

Η μεγαλύτερη ηφαιστειακή έκρηξη στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία συνέβη στο όρος Ταμπόρα, στο νησί Σουμπάουα (Sumbawa) στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (την σημερινή Ινδονησία). Είχαν προηγηθεί πέντε ημέρες βουητού, ηφαιστειακών βρυχυγμών,  βροντών, αρχής γενομένης από τις 5 Απριλίου 1815, όταν σημειώθηκε μια δυνατή έκρηξη, με ένα βροντερό χτύπημα, που ακούστηκε σχεδόν χίλια μίλια μακριά. Όταν τελικά το ηφαίστειο Ταμπόρα εξερράγη σε ένα μεγάλο φινάλε στις 10 Απριλίου 1815, ήταν η ισχυρότερη ηφαιστειακή έκρηξη των τελευταίων δέκα χιλιάδων ετών. 

Μετά την αρχική έκρηξη στις 5 Απριλίου, το όρος Ταμπόρα σιγόκαιγε για τις επόμενες ημέρες, εκπέμποντας κατά διαστήματα αμυδρούς ήχους έκρηξης. Τότε, στις 10 Απριλίου, οι άνθρωποι στη Σουμάτρα, 2575 χλμ. μακριά, σοκαρίστηκαν από κάτι που ακούστηκε σαν ο κρότος έκρηξης μεγάλων όπλων που εξεράγησαν σε κοντινή απόσταση. Ήταν ο ήχος της έκρηξης του ηφαιστείου Ταμπόρα. Η έκρηξη σκότωσε ακαριαία περίπου 12.000 κατοίκους του νησιού Σουμπάουα σε μια κατακλυσμιαία έκρηξη. Άλλοι 80.000 άνθρωποι πέθαναν στη γύρω περιοχή από την πείνα και την ασιτία, αφού η στάχτη και η ελαφρόπετρα που έπεφτε από τον ουρανό κατέστρεψαν τις καλλιέργειες και τα χωράφια τους. 

Καθώς οι ερευνητές προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν και να συναρμολογήσουν στο μυαλό τους αυτά που συνέβαιναν, την αλυσίδα των γεγονότων, και πάλι αιφνιδιαστικά ακούστηκαν εκρήξεις από το ηφαίστειο Ταμπόρα. Οι εκρήξεις έγιναν πιο ενεργητικές νωρίς το πρωί της 10ης Απριλίου. Φλόγες εκτοξεύτηκαν και πάλι στον ουρανό. Λάβα και πυρακτωμένη τέφρα άρχισαν να πέφτουν από την πλαγιά του βουνού. Μέχρι τις 8 π.μ., κομμάτια ελαφρόπετρας μήκους έως και 20 εκατοστών άρχισαν να πέφτουν κάτω. Η στάχτη που  εκτοξεύτηκε στον αέρα ήταν τόσο πυκνή, ώστε για δύο ημέρες επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι (δύο ημέρες σκότους) σε απόσταση έως και 644 χλμ. Το ηφαίστειο ξερνούσε ποτάμια πυρακτωμένης τέφρας, λάβας από όλες  τις πλευρές του για να κάψει το νησί Σουμπάουα, ενώ οι δονήσεις του εξαπέστειλαν τσουνάμι στη θάλασσα της Ιάβας. 

Το Ταμπόρα εκτόξευσε στάχτη και 20 κυβικά χλμ. αερίων πολύ ψηλά στον ουρανό, προκαλώντας ακραίες καιρικές συνθήκες σε όλο τον πλανήτη. Η λεπτή τέφρα που διασκορπίστηκε σε όλη την γήινη ατμόσφαιρα δημιούργησε περίεργα οπτικά φαινόμενα σε όλο τον κόσμο. Στα οπτικά αποτελέσματα περιλαμβάνονταν παρατεταμένα και λαμπερά χρωματισμένα ηλιοβασιλέματα και λυκόφωτα που ήταν κόκκινα ή πορτοκαλί κοντά στον ορίζοντα και πινελιές ροζ ή μοβ πάνω από αυτόν. 

Ωστόσο, οι στάχτες που εκτόξευσε το ηφαίστειο Ταμπόρα στην ατμόσφαιρα είχαν και άλλες επιπτώσεις που ήταν λιγότερο όμορφες & ευχάριστες. Η τέφρα προκάλεσε έναν ηφαιστειακό χειμώνα, ο οποίος μείωσε τις παγκόσμιες θερμοκρασίες και μετέτρεψε το 1816 σε αυτό που έμεινε γνωστό ως το «Έτος χωρίς Καλοκαίρι». Αυτό οδήγησε σε μια γεωργική καταστροφή εξαιτίας της ακαρπίας των καλλιεργούμενων εκτάσεων και της έλλειψης τροφίμων τουλάχιστον στο βόρειο ημισφαίριο. Τα παράξενα καιρικά φαινόμενα έφτασαν χιλιάδες μίλια μακριά από το Ταμπόρα, μέχρι τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Εκεί, η άνοιξη και το καλοκαίρι του 1816 σημαδεύτηκαν από μια επίμονη ξηρή ομίχλη που κοκκίνιζε και θόλωνε το φως του ήλιου. Εκείνο τον Μάιο του 1816, ένας παγετός κατέστρεψε τις περισσότερες καλλιέργειες στα βόρεια της Νέας Υόρκης, καθώς και στη Μασαχουσέτη, το Βερμόντ και το Νιου Χαμσάιρ, ενώ χιόνι έπεσε μέχρι τις 6 Ιουνίου στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης. Παρόμοια παραδείγματα ασυνήθιστων, τρελών καιρικών συνθηκών καταγράφηκαν σε όλο τον κόσμο. 

ΠΗΓΗ: https://historycollection.com/10-historys-deadliest-volcanoes-changed-world-forever/ 

H Έκρηξη του Ηφαιστείου  Κρακατόα, Ινδονησία (1883 μ.Χ.)  – ύψος 813 μ. 

Το Κρακατόα, που βρίσκεται και αυτή στην Ινδονησία, είναι διαβόητο για την καταστροφική έκρηξή του το 1883, η οποία οδήγησε στο θάνατο πάνω από 36.000 ανθρώπους.  Της έκρηξης προηγήθηκαν πολλές μικρότερες εκρήξεις πριν από την τελική, μαζική έκρηξη που ακούστηκε μέχρι την Αυστραλία και το νησί Ροντρίγκες, σχεδόν 4850 χλμ. μακριά.  Η έκρηξη του Κρακατόα θεωρείται ένα από τα πιο βίαια ηφαιστειακά γεγονότα που έχουν καταγραφεί ποτέ στην ιστορία. Η έκρηξη προκάλεσε την κατάρρευση του νησιού Κρακατόα, σχηματίζοντας μια καλντέρα, και η έκρηξη προκάλεσε τεράστια τσουνάμι που κατέστρεψε πολλές παράκτιες πόλεις και χωριά. 

Το γεγονός αυτής της έκρηξης ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες και καταστροφικές ηφαιστειακές εκρήξεις στη σύγχρονη ιστορία.  Οι επιπτώσεις της έκρηξης ήταν παγκόσμιες, με σύννεφα τέφρας που έκαναν κύκλους γύρω από τον πλανήτη, προκαλώντας πτώση της θερμοκρασίας και επηρεάζοντας τα καιρικά φαινόμενα για χρόνια. Η έκρηξη προκάλεσε επίσης παράδοξα θεαματικά ηλιοβασιλέματα, τα οποία παρατηρήθηκαν σε όλο τον κόσμο λόγω των αιωρούμενων σωματιδίων τέφρας στην ατμόσφαιρα.  Η έκρηξη έγινε σύμβολο της δύναμης και του απρόβλεπτου της ηφαιστειακής δραστηριότητας. 

Το ηφαιστειακό νησί Κρακατόα βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Ιάβα και Σουμάτρα.  Σήμερα, το νησί παραμένει μια συναρπαστική μελέτη για τους ηφαιστειολόγους και το μικρό νησί Anak Krakatau («του Παιδί του Κρακατάου») έχει σχηματιστεί στην καλντέρα της προηγούμενης έκρηξης.  Το ίδιο το Anak Krakatau είναι ένα ενεργό ηφαίστειο που συνεχίζει να εκρήγνυται περιοδικά. 

ΠΗΓΗ: https://www.whiteclouds.com/top-10/top-10-deadliest-volcanic-eruptions-in-history/ 

Το Κρακατόα το 2017  

Η έκρηξη του Κρακατόα παρήγαγε τον πιο δυνατό ήχο στην ανθρώπινη ιστορία, σπάζοντας τύμπανα των αυτιών των ανθρώπων σε απόσταση 65 χλμ.  

Η έκρηξη του Κρακατόα είναι μία από τις πιο γνωστές και καλά τεκμηριωμένες ηφαιστειακές εκρήξεις της σύγχρονης εποχής. Συνέβη στο νησί Κρακατάο, στο στενό Σούντα μεταξύ της Ιάβας και της Σουμάτρας στις τότε Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (σημερινή Ινδονησία). Το Κρακατόα, το οποίο είχε τρεις ηφαιστειακές κορυφές, άρχισε να εκρήγνυται το απόγευμα της 26ης Αυγούστου 1883 και έφτασε στην κορύφωσή του το επόμενο πρωί. Μέχρι τη στιγμή που οι εκρήξεις σταμάτησαν, το μεγαλύτερο μέρος του νησιού Κρακατάοα και του γύρω αρχιπελάγους είχαν εξαφανιστεί, έχοντας καταρρεύσει σε μια ηφαιστειακή καλντέρα Οι δονήσεις και άλλες σεισμικές δραστηριότητες συνεχίστηκαν στη συνέχεια για λίγο, πριν πέσει η σιωπή μήνες αργότερα. 

Ο αιφνιδιασμός και η ένταση της έκρηξης του Κρακατόα μπορεί να εξέπληξε, αλλά η ίδια η έκρηξη δεν εξέπληξε, διότι υπήρχαν πολλές προειδοποιήσεις. Για χρόνια, το Κρακατόα παρουσίαζε έντονη σεισμική δραστηριότητα, με σεισμούς των οποίων οι δονήσεις γίνονταν αισθητές μέχρι την Αυστραλία. Ξεκινώντας από τον Μάιο του 1883, τρεις μήνες πριν από τη δραματική έκρηξη, το Κρακατόα άρχισε να βγάζει ατμό. Και προειδοποιούσε συνέχεια βρυχώμενο, από πριν. Στη συνέχεια άρχισε να εκτοξεύει στήλες τέφρας σε ύψος έως και 6100 μ. στον αέρα και άρχισαν να ακούγονται εκρήξεις και ταυτόχρονα να εκτοξεύεται λάβας με τρομακτικούς κρότους που ήταν τόσο δυνατοί ώστε να ακούγονται στην Τζακάρτα, 160 χλμ. μακριά. 

Αυτή η αρχική δραστηριότητα συνεχίστηκε για μια εβδομάδα και στη συνέχεια το ηφαιστειακό θηρίο ηρέμησε. Ξεκίνησε και πάλι να βρυχάται στα μέσα Ιουνίου, με ένα πυκνό μαύρο σύννεφο που κάλυψε την περιοχή για μια εβδομάδα. Εν τω μεταξύ, το Κρακατόα εκρυγνύονταν κατά διαστήματα, εκτοξεύοντας τέφρα και πετώντας ηφαιστειακά συντρίμμια που προσγειώνονταν εκατοντάδες μίλια μακριά στον Ινδικό Ωκεανό. Αυτή η δραστηριότητα έκανε περίεργα πράγματα στις παλίρροιες στη γύρω περιοχή, και τα πλοία έπρεπε να αγκυροβολήσουν με ισχυρές αλυσίδες για να αντισταθούν στην ξαφνική ισχυρή άμπωτη και ροή της παλίρροιας. Μέχρι τις αρχές Αυγούστου, το Κρακατόα ήταν ένα έρημο και νησί εγκαταλελειμμένο, καλυμμένο από σχεδόν ένα μέτρο στάχτης. Όλη η βλάστηση είχε πεθάνει, αφήνοντας μόνο κούτσουρα δέντρων. 

Η τελική έκρηξη ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα της 26ης Αυγούστου. Μέχρι τις 14:00, οι εκρήξεις εκρήγνυνταν περίπου κάθε 10 λεπτά και το Κρακατόα είχε εκτοξεύσει ένα σύννεφο τέφρας ύψους 32 χλμ. που ήταν ορατό από μακριά. Πλοία σε απόσταση έως και 20 χλμ. ανέφεραν βαριά πτώση ηφαιστειακής τέφρας, συνοδευόμενη από κομμάτια ελαφρόπετρας πλάτους έως και 10 εκατοστών. Μέχρι νωρίς το βράδυ, η ηφαιστειακή δραστηριότητα είχε προκαλέσει μίνι τσουνάμι, το οποίο έπληξε τις ακτές της Σουμάτρας και της Ιάβας σε απόσταση 40 χλμ. μακριά. 

Η κορύφωση συνέβη το επόμενο πρωί, με δύο μεγάλες εκρήξεις, στις 5:30 και στις 6:44 π.μ. της 27ης Αυγούστου, που προκάλεσαν τσουνάμι. Ακολούθησε στις 10:02 π.μ. ο πιο δυνατός βρυχηθμός του ηφαιστειακού θηρίου που είχε ακουστεί ποτέ μέχρι τότε στην καταγεγραμμένη ιστορία. Μια κατακλυσμική έκρηξη κρότου περίπου 180 ντεσιμπέλ. Αυτή ισοδυναμούσε με 15.000 βόμβες Χιροσίμα και έκανε τις προηγούμενες εκρήξεις να φαίνονται σαν παιδικές κροτίδες, αν τις συγκρίνουμε. Ο τρομακτικός βρυχηθμός του ηφαιστείου κατά την έκρηξη ακούστηκε σχεδόν 3218 χλμ μακριά στο Περθ της Αυστραλίας και 4850 χλμ.  μακριά στο νησί Ροντρίγκες στον Ινδικό Ωκεανό. Προκάλεσε επίσης ένα τσουνάμι ύψους περίπου 30 μέτρων κατά τόπους. 

Όμως τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα. Μια τέταρτη, και ακόμη πιο ισχυρή έκρηξη, σημειώθηκε στις 10:41 π.μ. Ήταν σχεδόν δύο φορές πιο δυνατή από την προηγούμενη, και θόρυβος του κρότου του μπαμ έφτασε στα 310 ντεσιμπέλ. Ήταν τόσο δυνατός ο ήχος που έσπασε τα τύμπανα των αυτιών σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε απόσταση 65 χλμ. και ακούστηκε καθαρά από απόσταση 5000 χλμ.. Ταυτόχρονα, εξαπολύθηκε ένα τσουνάμι σαν ένα τοίχος νερού ύψους έως και 37 μέτρων που άρχισε να τρέχει με ταχύτητα προς τα έξω, από το κέντρο προς όλες τις κατευθύνσεις. Η ηφαιστειακή τέφρα (στάχτη) πετάχτηκε 80 χλμ. ψηλά στον ουρανό από μια έκρηξη που δημιούργησε ένα κύμα πίεσης που καταγράφηκε στα βαρόμετρα όλου του κόσμου. 

Καταγράφηκε στα παγκόσμια βαρόμετρα όχι μία, αλλά επτά φορές, καθώς το κύμα πίεσης του Κρακατόα έτρεχε γύρω από τον πλανήτη για πέντε ημέρες. Έκανε κύκλο γύρω από τη γη και επέστρεψε στο ηφαίστειο, και στη συνέχεια συνέχισε, ξανά και ξανά και ξανά, εξακολουθώντας να είναι αρκετά ισχυρό ώστε να καταγράφεται στα βαρόμετρα παντού στον πλανήτη, καθώς έκανε τον κύκλο της γης πολλές φορές.  

Οι εκρήξεις και τα τσουνάμι που προέκυψαν σκότωσαν τουλάχιστον 36.000 ανθρώπους σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις των Ολλανδών. Σύγχρονες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων σε έως και 120.000. 

ΠΗΓΗ: https://historycollection.com/10-historys-deadliest-volcanoes-changed-world-forever/ 

Η Έκρηξη του Βεζούβιου (79 μ.Χ.), Ιταλία – ύψος 1281 μ. 

Τα μνημεία της Πομπηίας & το ηφαίστειο Βεζούβιος σήμερα 

Το όρος Βεζούβιος είναι ίσως το πιο διάσημο ηφαίστειο στον κόσμο λόγω της έκρηξής του το 79 μ.Χ. που κατέστρεψε τις Ρωμαϊκές πόλεις Πομπηία και Ηράκλειο (Herculaneum).  Η έκρηξη ήταν ξαφνική και βίαιη, θάβοντας και τις δύο πόλεις κάτω από ένα παχύ στρώμα ηφαιστιακής τέφρας και ελαφρόπετρας, σκοτώνοντας ακαριαία χιλιάδες ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να διαφύγουν.  Η έκρηξη του Βεζούβιου είναι μία από τις πιο θανατηφόρες στην Ευρωπαϊκή ιστορία, καθώς υπολογίζεται ότι 16.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκειά της έκρηξης. 

Ο Βεζούβιος βρίσκεται κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας και έχει εκραγεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας, με την πιο διάσημη έκρηξη το 79 μ.Χ. να είναι μόνο μία από τις πολλές βίαιες εκρήξεις του.  Η έκρηξη έθαψε τις πόλεις της Πομπηίας και του Ηράκλειο (σημερινό Ερκολάνο), διατηρώντας τα ερείπια με έναν εξαιρετικά λεπτομερή τρόπο που επιτρέπει στους σύγχρονους αρχαιολόγους και τους επισκέπτες να κατανοήσουν το πώς ήταν η ζωή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

Σήμερα, ο Βεζούβιος παραμένει ένα από τα πιο επικίνδυνα ηφαίστεια στον κόσμο, λόγω του μεγάλου πληθυσμού που ζει σε κοντινή απόσταση.  Η τελευταία έκρηξη σημειώθηκε το 1944 και το ηφαίστειο συνεχίζει να παρακολουθείται στενά από τους ηφαιστειολόγους για να προβλέψουν τυχόν μελλοντική δραστηριότητα.  Ο Βεζούβιος είναι μέρος του ηφαιστειακού τόξου της Καμπανίας και θεωρείται στρωματοηφαίστειο, με ιστορικό εκρηκτικών ξαφνικών εκρήξεων. 

ΠΗΓΗ: https://www.whiteclouds.com/top-10/top-10-deadliest-volcanic-eruptions-in-history/ 

Η Έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. 

«Η Τελευταία Ημέρα της Πομπηίας», αλλά ο Καρλ Μπρούλοφ. Google Art Project 

Η Έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. σκότωσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους — και συνέβαλε στη γνώση μας για τη Ρωμαϊκή ιστορία 

Η έκρηξη του Βεζούβιου στις 24 Αυγούστου 79 μ.Χ. ήταν μια από τις πιο διάσημες ηφαιστειακές εκρήξεις της αρχαιότητας και μια από τις ισχυρότερες ηφαιστειακές εκρήξεις στην Ευρώπη. Ο Βεζούβιος εξερράγη με δύναμη 100.000 φορές μεγαλύτερη από εκείνη των ατομικών βομβών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.  

Η έκρηξη πέταξε θανατηφόρα συντρίμμια, αναμεμειγμένα με ένα σύννεφο δηλητηριωδών αερίων, πάνω από 32 χλμ. ψηλά στον ουρανό. Καθώς εκτόξευε αέρια στον αέρα, λάβα και καυτή ελαφρόπετρα ξεχύνονταν από το στόμιο του ηφαιστείου με ρυθμό 1,5 εκατομμυρίου τόνων ανά δευτερόλεπτο. Το πυρακτωμένο καυτό υλικό, η λάβα,  έτρεξε προς τις πλαγιές  του Βεζούβιου για να καταστρέψει τη γύρω περιοχή. Οι κοντινές πόλεις καταστράφηκαν, από τις οποίες η Πομπηία και το Ηράλειο (Herculaneum) είναι οι πιο γνωστές. 

Ο Πλίνιος (24 μΧ – 79 μΧ), ο νεότερος, Ρωμαίος συγγραφέας και φιλόσοφος, βρισκόταν 15 μίλια μακριά, στο ακρωτήριο Μισηνού (Misenum). Επισκεπτόταν τον θείο του, Πλίνιο τον Πρεσβύτερο — έναν Ρωμαίο Ναύαρχο που θα έχανε τη ζωή του κατά τη διάρκεια των προσπαθειών διάσωσης του μετά την έκρηξη του ηφαιστείου. Η ιστορία χρωστάει πολλά στη λεπτομερή περιγραφή του Πλίνιου για τα γεγονότα που είδε, καθώς και για όσα του είπαν αυτόπτες μάρτυρες. Το έργο του είναι η καλύτερα γραμμένη και πιο εμπεριστατωμένη αφήγηση αυτής της καταστροφής. 

Ο Βεζούβιος εξέπεμπε δονήσεις αρκετές ημέρες πριν την έκρηξη, οι οποίες όμως δεν ήταν ασυνήθιστες στους κατοίκους των γύρω περιοχών. Τότε, γύρω στο μεσημέρι της 24ης Αυγούστου, ένα σύννεφο καπνού εμφανίστηκε στην κορυφή του ηφαιστείου. Περίπου μια ώρα αργότερα, ο Βεζούβιος εξερράγη και η τέφρα άρχισε να πέφτει στην Πομπηία, που βρισκόταν 9.65 χλμ. μακριά. Μέχρι τις 14:00, η ελαφρόπετρα άρχισε να πέφτει μαζί με την τέφρα, και μέχρι τις 17:00 το φως του ήλιου είχε κρυφτεί εντελώς, και άρχισε να σκοτεινιάζει. Περίπου εκείνη την ώρα, οι στέγες των σπιτιών της Πομπηίας άρχισαν να καταρρέουν κάτω από το συσσωρευμένο βάρος της τέφρας και της ελαφρόπετρας. Οι πανικόβλητοι κάτοικοι της πόλης έσπευσαν στο λιμάνι, αναζητώντας οποιοδήποτε πλοίο που μπορούσε θα τους έπαιρνε μακριά, για να διασωθούν. 

Μέχρι τα μεσάνυχτα, ο Βεζούβιος εκτόξευε μια καυτή θανατηφόρα στήλη πάνω από 32 χλμ. ψηλά στον αέρα. Ταυτόχρονα, η λάβα άρχισε να κατεβαίνει από τις πλαγιές του σε έξι μεγάλα κύματα, καθώς το ηφαίστειο ξερνούσε λιωμένο πέτρωμα με μια ταχύτατη ροή που αποτέφρωνε όλα όσα συνάντησε στο διάβα του. Η λάβα δεν έφτασε στην Πομπηία ή το Ηράκλειο (Ερκουλάνο), αλλά έστειλε κύματα καύσωνα, θερμοκρασίας άνω των 290° C βαθμών Κελσίου, στις πόλεις αυτές. Αυτό τις μετέτρεψε σε φούρνους και σκότωσε όσους δεν είχαν ακόμη διαφύγει ή δεν είχαν ήδη πνιγεί από τη λεπτή ηφαιστειακή στάχτη.  

Όταν η Πομπηία και το Ηράκλειο (Herculaneum) αποκαλύφθηκαν αιώνες αργότερα, βρέθηκαν περίπου 1500 πτώματα. Αυτά τα 1500 πτώματα ανασύρθηκαν από μία μόνο μικρή περιοχή της πόλης που επλήγη από την έκρηξη του ηφαιστείου. Αν επεκτείνουμε τις έρευνες μας και στις γύρω περιοχές, οι συνολικές απώλειες εκτιμάται ότι πρέπει να ήταν δεκάδες χιλιάδες. 

Η Πομπηία και το Ηράκλειο (Χερκουλάνεουμ), των οποίων ο πληθυσμός την εποχή εκείνη αριθμούσε περίπου 20.000 κατοίκους, θάφτηκαν κάτω από έως και 6 μέτρα ηφαιστειακής τέφρας και ελαφρόπετρας. Αν και τραγική και τρομακτική, η τέφρα έκανε εξαιρετικά καλή δουλειά στη διατήρηση αυτών των πόλεων. Ως αποτέλεσμα, οι μελλοντικοί ιστορικοί απέκτησαν ένα απαράμιλλο στιγμιότυπο της Ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής του 1ου αιώνα μ.Χ., του πολεοδομικού σχεδιασμού, των αστικών υποδομών και της ζωής των πόλεων γενικότερα. 

ΠΗΓΗ: https://historycollection.com/10-historys-deadliest-volcanoes-changed-world-forever/