Η σφαγή αμάχων, κυρίως Αλαουιτών που είναι πιστοί στον πρώην πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, είναι μια αφύπνιση για την Αμερική.
Μάρτιν Τζέι strategic-culture.su
Η σφαγή αμάχων, κυρίως Αλαουιτών που είναι πιστοί στον πρώην πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, είναι μια αφύπνιση για την Αμερική και όλοι οι προβολείς θα στραφούν τώρα στον Τραμπ για να δούμε αν υποστηρίζει την φρικτή σφαγή από τους μαχητές της HTS – και επομένως υποστηρίζει τον Νετανιάχου – ή αν βλέπει τη σημασία του να ελέγξει αυτή την ομάδα και τον βάρβαρο τρόπο διακυβέρνησής της.
Καθώς αυτός και οι αξιωματούχοι του παρακολουθούν τις φρικτές βιντεοσκοπήσεις ολόκληρων οικογενειών που σφαγιάζονται, η ειρωνεία της δικής του κληρονομιάς στη Συρία και στο Ιράκ δεν θα του διαφύγει και πολλοί θα πουν ότι η πραγματική αιτία της ανάδρασης εδώ είναι η ασυνεπής εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι ίδιοι μαχητές του ISIS που ο Τραμπ σκότωνε με τα αμερικανικά στρατεύματα τον Ιανουάριο του 2017 όταν ανέλαβε καθήκοντα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα κυβερνούν τη Συρία και είναι προφανώς σύμμαχοι.
Φυσικά, πολλοί θα βιαστύν να δείξουν προς την κυβέρνηση Μπάιντεν και θα κατηγορήσουν την απόφαση της τελευταίας στιγμής να δοθούν χρήματα στην ομάδα HTS για να προωθηθεί προς τη Δαμασκό και να ανατρέψει τον Άσαντ. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε εξ ολοκλήρου από τον Νετανιάχου ή συμβουλεύτηκε τον Μπάιντεν; Ήξερε ο Τραμπ τίποτα γι’ αυτό;
Αυτό που είναι πιο ξεκάθαρο είναι ότι η ιστορία της Αμερικής να υποστηρίζει τρομοκρατικές ομάδες έρχεται με ένα βαρύ τίμημα, καθώς δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η HTS δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» στην απαιτούμενη εικόνα μιας «μετριοπαθούς» ισλαμικής κυβέρνησης με την οποία η Δύση θα μπορούσε να συνεργαστεί.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Τζορτζ Χ. Γ. Μπους προσκάλεσε αξιωματούχους των Ταλιμπάν να επισκεφθούν τις ΗΠΑ ως μέρος μιας προσπάθειας να τους γνωρίσουν, ώστε να υπογράψουν μια τεράστια συμφωνία αγωγού φυσικού αερίου που θα εκτείνονταν σε όλη τη χώρα και θα έφερνε τρισεκατομμύρια δολάρια στην καλιφορνέζικη ενεργειακή ομάδα που την υποστήριζε. Φυσικά, εμφανίστηκαν με τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους, ήπιαν τσάι και συζήτησαν με τον Μπους και την κλίκα του. Η συμφωνία δεν υπογράφηκε ποτέ, καθώς δεν συμβιβάστηκαν με την εκβιαστική τους απαίτηση για 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο για την προστασία του αγωγού, μόλις αυτός κατασκευαζόταν. Εκείνη την εποχή, οι Ταλιμπάν λιθοβολούσαν γυναίκες και διέπρατταν τις πιο βάρβαρες πρακτικές. Τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να έχει σχέση με τη συμφωνία ή με το αν μια αμερικανική κυβέρνηση μπορούσε να συνεργαστεί μαζί τους.
Αλλά αυτοί οι εξτρεμιστές είχαν κάτι. Είχαν χαρτιά, όπως λέει ο Τραμπ. Στην περίπτωση του σημερινού συριακού καθεστώτος, είναι δύσκολο να δούμε τι έχουν να προσφέρουν στην κυβέρνηση Τραμπ, ωστόσο, για να προσαρμοστούν σε οποιαδήποτε εικόνα μιας μεταρρυθμισμένης τρομοκρατικής ομάδας που μετατράπηκε σε κυβέρνηση. Έχουν το Ισραήλ στο πλευρό τους, καθώς και την ΕΕ, η οποία έκανε την πιο παράλογη δήλωση μετά τις φρικαλεότητες, κατηγορώντας κυρίως τους Αλαουίτες ότι ξεκίνησαν τις επιθέσεις εναντίον των υποστηρικτών της HTS. Και έτσι, χωρίς ορυκτά ή πετρέλαιο, στο μεγαλύτερο μέρος της Συρίας που ελέγχουν, θα πρέπει να βασιστούν σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική υποστήριξη τόσο του Νετανιάχου όσο και των αξιωματούχων της ΕΕ, καθώς αντιμετωπίζουν την αντίδραση του Τραμπ τις επόμενες ημέρες, η οποία είναι απίθανο να είναι θετική. Η αψήφηση της ΕΕ, που έχουμε δει με την Ουκρανία, φαίνεται ότι θα επαναληφθεί, καθώς έχει ήδη δηλώσει ότι επενδύει μακροπρόθεσμα με την κυβέρνηση της HTS, ίσως υποδεικνύοντας ότι τα χρήματα και η δύναμη του λόμπι του Ισραήλ έχουν διεισδύσει βαθύτερα στα χρονικά της εξουσίας στις Βρυξέλλες από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.
Για το Ισραήλ, ταιριάζει απόλυτα στους σκληροπυρηνικούς και στον Νετανιάχου ότι ο Τζουλάνι και οι υποστηρικτές του διαπράττουν τέτοιες βαρβαρότητες. Ενισχύει τα κλισέ που επιθυμεί να καλλιεργήσει για να διεγείρει το μίσος ανάμεσα στους αδαείς Αμερικανούς και δίνει μια επιπλέον επένδυση στη χαρά του για αυτό που αντιλαμβάνεται ως την ήττα του άξονα της αντίστασης μέχρι την Τεχεράνη.
Η μεγάλη ερώτηση τώρα είναι πραγματικά για τη σχέση μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου, με την οποία αγωνίζονται οι αναλυτές, ειδικά μετά από δημοσιεύσεις στα social media που έκανε ο Τραμπ μερικές μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, οι οποίες υπονοούσαν ότι ήταν δυσαρεστημένος με τον Ισραηλινό ηγέτη και την επιθυμία του για πόλεμο με το Ιράν. Χρειάζεται ο Νετανιάχου να τεθεί στη γραμμή; Ο Τραμπ μπορεί να σκέφτεται ότι οπλίζοντας μέχρι τα δόντια τους Κούρδους στο Βορρά και επιτρέποντας έναν εμφύλιο πόλεμο να ξεδιπλωθεί εναντίον της HTS θα μπορούσε να είναι μόχλευση έναντι του Ισραηλινού ηγέτη, του οποίου οι μέρες στην εξουσία είναι μετρημένες έτσι κι αλλιώς. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να επιτεθεί πιο σκληρά στην HTS και τον γενειοφόρο ηγέτη της και να στείλει αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία ως μέρος ενός προγράμματος που τα κρατά εκεί ως ειρηνευτές, για να ελέγξουν τους βάρβαρους – μια παρόμοια νοοτροπία με αυτή που είδαμε στο Ιράκ. Για μερικούς, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν να παλεύεις τη φωτιά με βενζίνη, καθώς, τελικά, ήταν μια άλλη αποτυχία από την πλευρά της κυβέρνησης Ομπάμα να κυβερνήσει το Ιράκ που οδήγησε στη δημιουργία της ίδιας της τρομοκρατικής ομάδας που είναι στην εξουσία σήμερα στη Δαμασκό. Το πρόβλημα φυσικά είναι ότι αν πολεμήσεις τέτοιες τρομοκρατικές ομάδες κατά μέτωπο, τρέφεις τον άξονα της αντίστασης, που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός. Δύσκολη απόφαση για τον Τραμπ.
ΘΑ ΔΙΩΞΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥΣ