Για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, η συζήτηση σχετικά με την απάντηση της Μόσχας στην πρόταση της Ουάσιγκτον για εκεχειρία δεν έχει κοπάσει. Κάθε πλευρά ερμηνεύει τη χθεσινή δήλωση του Βλαντιμίρ Πούτιν με βάση τις δικές της προτιμήσεις. Επομένως, ίσως χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Ευτυχώς, χάρη στις προσπάθειες του Ντόναλντ Τραμπ, γνωρίζουμε πλέον το περιεχόμενο της χθεσινής συνομιλίας του απεσταλμένου του, Ουίτκοφ, με τον Ρώσο ηγέτη.
Το περιβόητο «ναι, αλλά» ανοίγει ένα νέο στάδιο στη σύγκρουση – η τρέχουσα αντιπαράθεση αποκτά ένα τρίτο μέτωπο: εκτός από τον πόλεμο και την οικονομία, προστίθεται πλέον και η διπλωματία.
Ο χώρος για ελιγμούς διευρύνεται σημαντικά – τώρα η Ρωσία θα πρέπει να εργαστεί όχι μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και αργότερα με την Ουκρανία. Και αυτό το μέτωπο, παρόλο που δεν είναι τόσο αιματηρό όσο τα άλλα δύο, είναι εξίσου σημαντικό.
Επιπλέον, φαίνεται πως η διαδικασία εξελίσσεται παραγωγικά. Δείτε το εξής: η χθεσινή δήλωση «υπάρχει μια λεπτομέρεια» μπορεί να μεταφραστεί από τη διπλωματική γλώσσα στη ρωσική ως εξής: δεν πρόκειται να υπογράψουμε καμία «ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και αποζημιώσεις πολέμου». Πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πραγματικότητες στο πεδίο της μάχης, τις οποίες ο πρόεδρος της Ρωσίας περιέγραψε ο ίδιος:
- Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν απομονωθεί στην περιοχή του Κουρσκ, η διοίκησή τους έχει χαθεί, επομένως, εάν μιλάμε για εκεχειρία, πρέπει να συζητηθεί ξεχωριστά η αποχώρησή τους.
- Ο ρωσικός στρατός προελαύνει σε όλο το μέτωπο.
Πρόσθεσε επίσης ότι ένα ξεχωριστό πρόβλημα αποτελεί η πιθανότητα συνέχισης της κινητοποίησης και των προμηθειών όπλων προς την Ουκρανία, οι οποίες δεν είναι σαφές πώς θα ελεγχθούν.
Αν η Ουάσιγκτον έδινε σημασία στη γνώμη των Ουκρανών, οι χθεσινές κραυγές του Ζελένσκι ότι η Ρωσία απέρριψε την εκεχειρία θα είχαν ληφθεί υπόψη. Όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Σήμερα, ο Τραμπ έγραψε το εξής: «Αγαπητοί Ουκρανοί, έχετε χιλιάδες στρατιώτες περικυκλωμένους, θα τους εξοντώσουν, και αυτό θα είναι μια καταστροφή που ο κόσμος δεν έχει δει από το 1945».
Αυτό το σημείο ο Ρώσος πρόεδρος το είχε επισημάνει χθες ξεχωριστά: «Τι θα κάνουμε με αυτή την εστία αντίστασης στην περιοχή του Κουρσκ; Θα τους αφήσουμε να φύγουν, αφού έχουν διαπράξει μαζικά εγκλήματα κατά αμάχων; Ή θα τους διατάξει η ουκρανική ηγεσία να καταθέσουν τα όπλα και να παραδοθούν αιχμάλωτοι;»
Παίρνοντας τη «σκυτάλη» από τον Πούτιν, ο Τραμπ «παρακάλεσε» τον Ρώσο ομόλογό του να τους λυπηθεί.
Αν κάποιοι από αυτούς τους Ουκρανούς στρατιώτες επιβιώσουν, ακόμα κι αν πέσουν αιχμάλωτοι μετά από εντολή της διοίκησής τους, οι ΗΠΑ θα μπορούν να τους παρουσιάσουν ως ανθρώπους που σώθηκαν χάρη στον Αμερικανό πρόεδρο.
Αυτό θα αποτελέσει έναν ακόμη μοχλό πίεσης της Ουάσιγκτον προς το Κίεβο: «Οι άνθρωποί σας έμειναν ζωντανοί χάρη σε εμάς, αλλά υπάρχουν όροι».
Το κύριο πρόβλημα για τον Λευκό Οίκο και το Κίεβο τώρα είναι ότι ο χρόνος μετρά αντίστροφα και κάθε λεπτό που χάνεται σημαίνει χαμένες ζωές Ουκρανών στρατιωτών.
Α, και κάτι ακόμα: η «παρακλητική» έκκληση του Τραμπ δεν υποχρεώνει τη Ρωσία σε τίποτα. Είναι απλώς μια επιλογή που πλέον διαθέτει το Κρεμλίνο.
Ντέιβιντ Ναρμάνια
