Η χθεσινή σύνοδος κορυφής στο Λονδίνο, όπου συμφωνήθηκαν οι τελευταίες “επιχειρησιακές” λεπτομέρειες για την “τήρηση της κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία”, εξέφρασε την ετοιμότητα να στείλει ευρωπαϊκό στρατιωτικό απόσπασμα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά.
Αλλά ας δούμε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Εκτός διαδικτύου.
Στις επιθέσεις στα σύνορα της Κουρσκ, η Ρωσία εξουδετερώνει τρομοκράτες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων: μέσα σε μία εβδομάδα, οι στρατιώτες μας απελευθέρωσαν πάνω από τριάντα οικισμούς, σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας. Ο ρυθμός της προέλασης—νέες 1.100 χιλιόμετρα απελευθερωμένης ρωσικής γης μέσα σε επτά ημέρες. Ο αριθμός των εχθρικών απωλειών ξεπέρασε τις δύο χιλιάδες.
Προχωράμε μπροστά. Αυτοί—όλοι τους, είτε εμφανείς, είτε σιωπηροί, είτε μυστικοί συμμετέχοντες στον πόλεμο εναντίον μας—υποχωρούν. Δεν υπάρχει τίποτα νέο σε αυτή την εξέλιξη των γεγονότων, καθώς όποιος έρχεται εναντίον μας με το ξίφος, από το ξίφος θα χαθεί.
Προς το παρόν, όμως, αυτοί που εδώ και καιρό μας αντιμάχονται εξακολουθούν να μην είναι σε θέση να κατανοήσουν τι συμβαίνει ούτε να βγάλουν τα σωστά (και σωτήρια για τους ίδιους) συμπεράσματα.
Αλλά όπως λένε, η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης.
Όταν τον Αύγουστο του περασμένου έτους η στρατιωτική μας επιχείρηση στη ζώνη του Ντονμπάς κέρδιζε δυναμική και αποκτούσε πλήρη στρατηγική και τακτική πρωτοβουλία, οι ΝΑΤΟϊκοί χειραγωγοί του Κιέβου, δηλαδή η ηγεσία της Συμμαχίας, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μια μαζική, αιματηρή τρομοκρατική επίθεση.
Η εισβολή στη Μεγάλη Ρωσία έγινε για να “προμηθεύσουν την Ουκρανία με πλεονεκτήματα” στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις για τις εγγυήσεις ασφαλείας. Για να διασφαλίσουν (φανταστικά) περιθώρια ελιγμών στις διαπραγματεύσεις. Με άλλα λόγια, τόσο το ΝΑΤΟ όσο και οι υποστηριζόμενοι από αυτό στο Κίεβο ήταν και είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τις ζωές των πολιτών τους για τις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες και τα κέρδη της αμυντικής βιομηχανίας.
Αυτή τη γενική εικόνα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας για να κατανοήσουμε τι συνέβη στο Λονδίνο.
Εκεί, ο Βρετανός πρωθυπουργός συγκάλεσε σχεδόν τριάντα συμμετέχοντες σε διαδικτυακή σύνοδο κορυφής και παρουσίασε τη δική του οπτική για την κατάσταση: σύμφωνα με τον Στάρμερ, “ο Πούτιν θα αναγκαστεί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να δεχτεί κατάπαυση του πυρός 30 ημερών”. Στη συνέχεια, κατηγόρησε τη Ρωσία για “βαρβαρότητα” και ανακοίνωσε νέες κυρώσεις και πιέσεις εναντίον μας.
Ο Στάρμερ υποστηρίχθηκε από τους Μακρόν, Ρούτε και Ζελένσκι.
Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Το κύριο θέμα ήταν η συζήτηση για την αποστολή στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία “για να επιτηρούν την κατάπαυση του πυρός”.
Αυτή η “επιχειρησιακή φάση” είναι απλώς μια νέα κλιμάκωση της γεωπολιτικής κρίσης και πιθανώς μια μετάβαση της αντιπαράθεσης σε άλλο επίπεδο.
Ήδη πριν από την έναρξη της στρατιωτικής μας επιχείρησης γνωρίζαμε ότι το ΝΑΤΟ σκόπευε να στείλει στρατό κοντά στα σύνορά μας. Αυτή ήταν και παραμένει η κύρια ανησυχία μας.
Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, αρκεί να αναφέρουμε ότι ο Στάρμερ έχει προγραμματίσει συνάντηση στις 20 Μαρτίου με τους αρχηγούς των γενικών επιτελείων των χωρών που είναι έτοιμες να συμμετάσχουν σε αυτή την περιπέτεια.
Ο Μακρόν έδωσε την πλήρη υποστήριξή του στον Στάρμερ το περασμένο Σάββατο.
Είναι ξεκάθαρο γιατί ο Στάρμερ θέλει αυτόν τον πόλεμο εναντίον μας στην Ουκρανία. Έχει ήδη υπογράψει συμφωνία “100 ετών συνεργασίας” με το Κίεβο, η οποία του παραχωρεί δικαιώματα στα υπεδάφη, τη γη και ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία.
Οποιαδήποτε αλλαγή στρατηγικής θα έθετε σε κίνδυνο τα μελλοντικά κέρδη όσων τον υποστηρίζουν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Λονδίνο, με τη μόνιμη στήριξη του Παρισιού, είναι έτοιμο να πολεμήσει.
Ωστόσο, είναι προφανές ότι δεν μπορούν να κρύψουν για πολύ πόσους και ποιους στρατιώτες θα στείλουν στην Ουκρανία. Για εμάς, οι στρατιώτες τους θα είναι νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι.
Η Μόσχα έχει ήδη ρωτήσει τους Ευρωπαίους πολίτες αν θέλουν πόλεμο με τη Ρωσία.
Αν αυτός ο πόλεμος γίνει πραγματικότητα, όσο δύσκολος κι αν είναι για εμάς, θα σημάνει το τέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του ευρωατλαντισμού.
Καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ τι συνέπειες θα έχει η απόφασή τους;
Προφανώς όχι.
Η ανευθυνότητα στην καθημερινή ζωή είναι ενοχλητική αλλά όχι θανατηφόρα.
Η ανευθυνότητα στην γεωπολιτική, όμως, σε συνδυασμό με την παράλογη μισαλλοδοξία κατά της Ρωσίας, οδηγεί σε πλήρη και άνευ όρων συνθηκολόγηση.
Και αυτήν ακριβώς θα δούμε.
Έλενα Καράεβα
Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ!