Μπορεί πράγματι ένα καιρικό φαινόμενο να έχει προκαλέσει την πλήρη παράλυση των επικοινωνιών και δικτύων σε δύο ευρωπαϊκές χώρες και στις νότιες επαρχίες μιας τρίτης; Ή μήπως η σπουδή της ισπανικής κυβερνήσεως να αποδώσει το μαζικό «μπλάκ άουτ» που έπληξε την τηλεφωνία, την ηλεκτροδότηση, τις συγκοινωνίες, τις ενεργειακές υποδομές, τις τραπεζικές και ηλεκτρονικές συναλλαγές, ακόμη και την ύδρευση, υποκρύπτει μια πολύ πιο ζοφερή πραγματικότητα; Αυτό που όλοι υποψιάζονταν. Ότι πρόκειται για μιαν υβριδική επίθεση. Για μια πράξη κυβερνοπολέμου.
- του Ευθ. Π. Πέτρου, εφημερίδα «Εστία»
Και τι θα συνέβαινε αν τέτοια επίθεση δεχόταν η Ελλάς; Η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνοεπιθέσεις και στην χώρα μας είναι καθημερινές. Αντιμετωπίζονται όμως και αποκρούονται από τους μηχανισμούς κυβερνοασφαλείας του Κράτους. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είμαστε ασφαλείς.
Περί τα 6.000.000 κυβερνοεπιθέσεις αντιμετωπίζονται καθημερινώς στην Ελλάδα. Περί τις 95.000 είναι νέες μορφές κακοβούλου λογισμικού που εμφανίζονται κάθε ημέρα. Πολλαπλασιάσθηκαν τα τελευταία χρόνια, καθώς και οι «χάκερς» χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη για την ανάπτυξή του.
Και αν μία μόνον απειλή «περάσει» τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια. Θα συμβεί και εδώ περίπου ό,τι συνέβη χθες στην Ισπανία. Και είναι πολύ αμφίβολο αν επαρκεί μια εβδομάδα -όπως αναφέρει η ισπανική κυβέρνησις- για την αποκατάσταση των δικτύων.
Όταν το 2008, η Λετονία εδέχθη κυβερνοεπίθεση που παρέλυσε κάθε υποδομή της χώρας, η αποκατάστασις άρχισε μόνον αφού «χάκερς» (προερχόμενοι από την Ρωσσία) απεφάσισαν να σταματήσουν την ενέργειά τους.
Έκτοτε βεβαίως ανεπτύχθησαν καλύτερες μέθοδοι αμύνης από το κέντρο αριστείας του ΝΑΤΟ που εγκατεστάθη στο Ταλίν, αλλά και πάλι οι φόβοι είναι υπαρκτοί. Τόσο που στην Βρετανία σήμερα, όπου οι συναλλαγές είναι αποκλειστικώς ηλεκτρονικές, οι πολίτες έχουν αρχίσει να αποθησαυρίζουν κέρματα, πιστεύοντας ότι μόνον αυτά θα είναι αξιόπιστα μέσα συναλλαγών αν σημειωθεί κατάρρευσις των υποδομών που θα συμπαρασύρει και το τραπεζικό σύστημα.
Όσο για την κατάσταση στην Ισπανία και την Πορτογαλία, ας αναλογισθεί κανείς ότι «έκλεισαν» ταυτοχρόνως τα διυλιστήρια και οι πυρηνικοί αντιδραστήρες. Κατεστράφη η σηματοδότησις οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων και παρέλυσαν οι οικονομικές δραστηριότητες στις δύο χώρες και κάποιες μεθοριακές πόλεις της νοτίου Γαλλίας. Ανηγγέλθη ότι θα περάσει τουλάχιστον μία εβδομάδα πριν τα δίκτυα επανέλθουν σε κανονική λειτουργία.
Είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο οι κυβερνήσεις δεν ήθελαν στα προβλήματα να προστεθεί και αυτό του πανικού, που θα κατελάμβανε τον πληθυσμό αν επιβεβαιωνόταν ότι την όλη αυτή κατάσταση προεκάλεσε ανθρώπινη παρέμβασις κάποιων «χάκερς» κατευθυνομένων από εχθρική δύναμη.
Ας σημειωθεί ότι μια τέτοια κατάστασις περιγράφεται ως πρώτη ενέργεια ενός παγκοσμίου πολέμου στο «μελλοντολογικό μυθιστόρημα» υπό τον τίτλο «2034» που υπογράφουν ο ναύαρχος Τζαίημς Σταυρίδης (πρώην ανώτατος διοικητής συμμαχικών δυνάμεων Ευρώπης του ΝΑΤΟ) και ο Έλιοτ Άκερμαν.
Αλλά γιατί η Ισπανία να αποτελέσει στόχο μιας κυβερνοεπιθέσεως;
Πριν δύο εβδομάδες ο Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ επεσκέφθη το Πεκίνο όπου δίπλα στον Πρόεδρο Σι Τζιπίνγκ εκάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναθεωρήσει την πολιτική της απέναντι στην Κίνα. Ο ίδιος Πρωθυπουργός Σάντσεθ, υπό την πίεση των πλέον αριστερών (ο ίδιος είναι σοσιαλιστής) κυβερνητικών του εταίρων ακύρωσε μεγάλη αγορά πυρομαχικών από το Ισραήλ.
Δεν σημαίνει ότι υπάρχει βεβαιότης πως μια από τις δύο αυτές χώρες έκανε κυβερνοεπίθεση, όμως τις δυνατότητες τις έχουν.
