Ενότητα 1: Το πρελούδιο
Πριν από μια εικοσαετία προσπαθούσα να καταλάβω γιατί προσπαθούνε όλοι να μας πείσουνε ότι οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί είναι ακροδεξιοί.
Με αφορμή την πανδημία και τον εγκλεισμό μου (αλλά και όλης της οικογένειας που αρνήθηκε να υποταχτεί) μπόρεσα να σχηματοποιήσω τις σκέψεις μου σε κάτι που έχει αρχή και τέλος. Όπως είπα, οι ιδέες είχανε ήδη να πλανώνται μια εικοσαετία πιο πριν. Αλλά εκεί ήτανε που έγινε το κλικ.
Θέλω να σας εκθέσω τα τελικά μου συμπεράσματα (για να μην κουράζεστε). Το τι θα πάρετε από αυτά, είναι δικό σας θέμα.
Γενικά η αρχή που πλανιέται μέσα από τον κλήρο είναι ότι ο Χριστιανός είναι σε γενικές γραμμές απολιτίκ αλλά υποστηρίζει δεξιές πολιτικές οι οποίες νοιάζονται για το καλό της Πατρίδας και της Εκκλησίας. Από την άλλη δεν ασχολούμαστε με τους Μαρξιστές γιατί είναι άθεοι και κατά της Εκκλησίας. Οι κεντρώοι είναι πολιορκητικός κριός του “κακού”, οπότε ούτε και αυτοί μας αφορούν.
Προσωπικά δεν πείστηκα ποτέ για αυτή την απλοϊκή έως περίεργη άποψη. Με την, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη πορεία της υποτιθέμενης Χριστιανο-Εθνικής δεξιάς τα τελευταία ογδόντα χρόνια
(που μας έβαλε σε έναν Εμφύλιο, βγήκαν λάδι οι δοσίλογοι και ο κερδισμένος λαός έφτιαχνε τα σπίτια των Ναζί) άρχισα να κάνω την εξής ερώτηση. Πώς μπορεί να είναι απολιτίκ ένας Χριστιανός όταν ζει μέσα σε μια κοινωνία και οι πράξεις του επηρεάζουν τους άλλους και όταν περιορίζεται από την Χριστιανική ηθική στο ποιόν μπορεί να ψηφίσει; Ποιά είναι η πολιτική του πρόταση ως φως πολιτισμού και ηθικής όταν όλα τα κόμματα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δεν ταιριάζουνε με αυτόν.
Άρα τι, δεν έχουμε πολιτική οντότητα; Βλέπω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την περιπέτεια του κυρίου Νίκου Παπαδόπουλου, που το κόμμα με το οποίο εκλέκτηκε τον απέβαλε σαν ασχημόπαπο.
Για μένα είναι μια τρανταχτή απόδειξη του ερωτήματος που θέτω πιο πάνω. Και η ανεξαρτητοποίησή του με επαληθεύει.
Ενότητα 2: Μια σύντομη ιστορική αναδρομή
Όσοι είμαστε Χριστιανοί ξέρουμε τις πρώτες κοινωνίες Χριστιανών, γνωστών ως πρωτο-Χριστιανών οι οποίες ακουλουθούσαν μια μορφή αυτοοργάνωσης, και κομμουνισμού (όχι με την έννοια του οργανωμένου
Μαρξιστικού-Λενινιστικού κινήματος) αλλά είχανε πολλές ομοιότητες. Εκείνοι, διωχτήκανε όπως οι κομμουνιστές (βέβαια το τι περάσανε οι Χριστιανοί δεν συγκρίνεται) από το σύστημα όταν έννιωσε να απειλούνται οι δομές του οι οποίες θεμελιακά βασίζονται στην εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο (ή όπως λένε οι Μαρξιστές από εργοδότη σε υπάλληλο). Μετά όταν έγινε καθιερωμένη (mainstream) θρησκεία ο Χριστιανισμός, οι διάδοχοι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τη φόρεσαν σαν κάπα αθωότητας αλλά με τις βασικές απάνθρωπες δομές να μην έχουνε αλλάξει.
Τότε άρχισε και η εκκοσμίκευσή της Εκκλησίας αλλά και το λιβάνισμα του Κράτους. Ειδικά στην ανατολή, ήτανε ένας επικίνδυνος και ολισθηρός δρόμος στρωμένος με καλές προθέσεις αλλά με το Κράτος να μη θέλει να αλλάξει πραγματικά. Στην “πολιτισμένη” Δύση, ειδικά, ο Πάπας σαν μια νέα Ούρσουλα προσπάθησε να
μαζέψει τις βαρβαρες φυλές και να φτιάξει μια Νέα Τάξη των Πραγματων από τα συντρίμια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (όπως τώρα από τα συντρίμια της Αυτοκρατορίας των Γιάνκηδων).
Τα αποτελέσματα πασίγνωστα:
Προτεστάντες και Καθολικοί ανταλάσσαν μπουνιές πάνω σε σωρούς πεθαμένων Νότιων Αμερικάνων Ινδιάνων, βόρειων Αμερικάνων Ινδιάνω αλλά και Αφρικανών.
Ας μιλήσουμε γίγο περισσότερο για τη Δύση πριν επιστρέψουμε στην Ανατολή.
Όλα αυτά οδήγησαν στην αμφισβήτηση του στάτους κβο και τη δημιουργία καποιων ελάχιστων Χριστιανικών κολλεκτίβων. Προφανώς το δίπολο Κράτος-Εκκλησία, όπως οι Καίσαρες, ένιωσε να αμφισβητείται, και είτε τους απομόνωσε είτε τους κατέσφαξε. Οι θάνατοι σε απαίσιες συνθήκες δουλείας χιλιάδων ανθρώπων συνεχίστηκε μέχρι που ο Καπιταλισμός, μεγαλώνοντας στις παρυφές τη Φεουδαρχίας και παίρνοντας τα μαθήματα “σκληρής αγάπης” από αυτή ενηλικιώθηκε ζώντας από το αίμα των χεριών της μάνας του.
Έχοντας ισχύ απέκτησε αλαζονεία και θέλησε να κυβερνήσει. Εκμεταλλευόμενος τη φυσική ενοχή (παντα έτσι κάνει το χρυσό μου) του ανθρώπου σε αυτά τα εγκλήματα έπεισε τα πλήθη για την κατάργηση της “κακής” δουλείας, ελπίζοντας ότι στραγγαλίζοντας τη μάνα του από παραδοσιακούς πόρους θα μπορέσει να την αντικαταστήσει ή τελικά να συγκυβερνήσει δίνοντάς της κάποιο χώρο.
Και όχι μόνο αυτό αλλά μίλησε για αθεϊα και “ελευθερία” ώστε να απομονώσει τη μάνα του από το φερέφωνο της, την “Εκκλησία”, τον άλλο πυλώνα ισχύος αλλά και να βουλώσει το στόμα σε όποιο θα τον ξεμπρόστιαζε από τους πιστούς, την Εκκλησία.
Το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά λεμε. Και δεν άργησε να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Σύντομα με την αποικιοκρατία, τη σχέση υπαλλήλου-εργοδότη, τα κραχ και αργότερα με την νεοαποικιοκρατία γέννησε φριχτούς άχρηστους πολέμους. Τα αναρχιστικά και μαρξιστικά κίνηματα ξεκίνησαν ως μια προσπάθεια αναστροφής αυτής της κατάστασης και ως αμφισβήτηση του στάτους κβο.
Ά ξέχασα να σας πω ότι έκανε καινούριο συμβόλαιο με την “Εκκλησία”. Να γίνει το δικό του φερέφωνο όταν χρειαστεί αλλά κυρίως να το βουλώνει.
Και η Ανατολή;
Η αντιπαλότητα Δυτικής Ρωμαϊκής Εκκλησίας και Ανατολικής Ρωμαϊκής Εκκλησίας, ήταν ο λόγος που η Φεουδαρχική Δύση που τα βρήκε με την “Εκκλησία” (την Ούρσουλα) δε μας βοήθησε. Ήμασταν θρησκευτικά, στρατιωτικά και εμπορικά αντίπαλος. Και ευγενικά μας φάγανε. Αλλά δεν μπλεχτήκαμε σε όλα τα απαίσια πράγματα. Δεν περπάτησε ο Ορθόδοξος πάνω σε πτώματα Ινδιάνων και Αφρικανών. ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ !!!!
Ο Ρώσος ειδικά ήταν μόνιμα κυνηγημένος και μόνιμα νικητής. ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ !!!!
Βγαίνοντας από την Κατοχή των Τούρκων, η μόνη μέριμνα των Δυτικών ήταν να μας βάλουν στη δικιά τους Καπιταλιστική Ντίσνευλαντ και να μας ολοκληρώσουν σε αυτή. Το σχέδια στη Δύση για την “Εκκλησία” προσπάθησε να εφαρμοστεί και εδώ. Ήμαστα πιο σκληρά καρύδια και πήρε χρόνο. Αλλα έφερε καρπούς. Προφανώς ήρθε και εδώ το μαρξιστικό κίνημα σαν προσπάθεια ανακοπής του Καπιταλιστικού οδοστρωτήρα.
Ενότητα 3: Πίσω στο μαυροπίνακα
Η Επίσημη Εκκοσμικευμένη Εκκλησία (3Ε, έκανε ανθρωποθυσία τους υπαλλήλους στη Θεά Κερδοφορία), γνωστή και ως “Εκκλησία” αν και είχε στα σπάργανά της καλούς ανθρώπους, πιστούς, που δεν ήπιανε από την πηγή της Φεουδαρχίας αλλά ούτε και του Καπιταλισμού, η Εκκλησία,, εντούτοις έπαιξε δραματικό ρόλο στην αποδιοργάνωση των Χριστιανών σαν κολεκτιβιστικό κίνημα και την πλύση εγκεφάλου ότι το Σύστημα με το οποίο συναλάσσεται είναι καλό και αγαπάει την “Εκκλησία” και για αυτό πρέπει και εμείς να το στηρίζουμε.
Στην πορεία ο κάθε συνειδητοποιημένος Χριστιανός πέρα από το ότι καταλαβαίνει ότι τον πιάσανε Κώτσο και μαζεύεται, καταλαβαίνει ότι πήγανε να τον κάνουνε και συνένοχο. Δε θα επεκταθώ εδώ στη μεταφυσική διάσταση. Ελπίζω να το κάνω σε άλλο δοκίμιο.
Και που μας αφήνει αυτό; Απολιτικ; Στη γωνιά; Το Σύστημα θέλει να μας “το κλείσει” γιατί φοβάται και μόνο το να ψελίσουμε την ιδέα της ανατροπής της σχέσης εκμετάλλευσης ανθρώπου προς άνθρωπο.
Για αυτό κυνήγησε αλύπητα Χριστιανούς και παραδοσιακούς Μαρξιστές, Κομμουνιστές και Αναρχικούς. Ειδικά για τους τελευταίους οι προστάτες του Χριστιανισμού Πινοσέτ και Φράνκο κάνανε οικτρά εγκλήματα.
ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝΕ ΤΕΤΟΙΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ !!!
Δεν είναι τυχαία η υπόθεση του “Παλαιο-Χριστιανού” και η εκδίκηση του Συστήματος που το αμφισβήτησε απαιτώντας το δικαίωμα να ζει έξω από αυτό σαν αναρχοκομμουνιστής
Δεν είναι τυχαία η υπόθεση του πατέρα Αντωνίου που τον εκδικήθηκε το Σύστημα γιατί δεν υποτάχθηκε στο να κάνει Business model τη φιλανθρωπία και χάλαγε την πιάτσα
Αλλά τι φοβάται περισσότερο το Σύστημα;;;;; Τι τρέμει;
΄Την υπόσχεση του Χριστού στην Αποκάλυψη για μια “stateless” και “cashless” κοινωνία με έναν Θεό να μένει με ανθρώπους μαζί και συνεπώς και “classless”.
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!!!! Είτε Φεουδαρχία, είτε Καπιταλισμός είτε Βασιλεία. Όταν οι ελιτιστές ξεκοκαλίζουνε αστακούς στη Γαλλική Ριβιέρα και η πλέμπα πάει χιλιοταλαιπωρημένη στην Αθηναϊκή Ριβιέρα για ένα μπάνιοbτου λαού, άμα θέλει η εργοδοσία να της δώσει άδεια και άμα φτάνει το χαρτζηλίκι που της δίνει για μισθό έρχετα και σου λέει ο Ιωάννης ότι ο Παράδεισος δε θα έχει lapdance, ούτε λιπαντικά Durex, ούτε Doritos ούτε Wolt, ούτε iPhone αλλά μια “stateless”, “cashless” και “classless” κοινωνία με έναν Θεό να μένει με ανθρώπους μαζί.
Σας θυμίζει κάτι αυτό; Αυτός δεν είναι και ο σκοπός του Κομμουνισμού; Αλλά δεν σταματάνε εδώ οι ομοιότητες
Για τον Κομμουνισμό ο αδύναμος είναι συναγερμός στο Κόμμα για δράση. Για τον Χριστιανό στον αδύναμο βλέπει το Χριστό αλλά και συναγερμό για δράση στο Πλήρωμα της Εκκλησίας (με άλλα λόγια …. το Κόμμα)
Σημείωση: Για τον Καπιταλισμό/Φεουδαρχία/Δεξιά στον αδύναμο βλέπει ευκαιρία για εκμετάλλευση, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε σχέση μαζί τους ως Χριστιανοί.
Για τον Κομμουνισμό η πάλη των τάξεων συμβολίζει την μάχη του Κακού ενάντια στο Καλό (την εκμετάλλευση των πλουσίων και των εργατών). Για το Χριστιανό η μάχη του Καλού και του Κακού είναι η μάχη για την αδικία που δεν την σηκώνει ο Θεός κατά τους Πατέρες.
Σημείωση: Για τον Καπιταλισμό/Φεουδαρχία/Δεξιά στην ταξική πάλη βλέπει την ηδονή της νίκης ασχέτου ηθικής
Και άλλες ομοιότητες
Δωρεάν υγεία ο Κομμουνισμός, σας θυμίζει κάτι από Άγιους Ανάργυρους
Μίσος στον Πλούτο ο Κομμουνισμός, έχετε ακούσει για το Μέγα Βασίλειο
Αλλά παρά τις ομοιότητες υπάρχουν και διαφορές. Ποιές όμως πέρα από την αθεϊα (και γιατί η αθεϊα;;;;)
Ενότητα 4: Ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς
O Κομμουνισμός είναι επιστημονική πολιτική πρόταση και προς τιμήν του. Οι αγράμματοι γεμάτοι δεξιότητες Δεξιοί δεν πιάνουνε μία. Αλλά και ο Χριστιανός είναι λάτρης της επιστήμης, όχι μόνο ο Κομμουνιστής, γιατί στην επιστήμη βλέπει την ευκαιρία να βοηθήσει το συνάνθρωπό του αλλά δεν εξαντλείται στην επιστημονικοποίηση όπως κατηγόρησε τη Νέα Εποχή ο μαθηματικός Γκροθεντικ και στην οποία πολλές φορές υπέπεσε ο Κομμουνισμός με διαιρέσεις ιδεολογικές, συνήθως ως κεκαλυμμένο παιχνίδι εξουσίας. Και εκεί βλέπεις το κέρδος της Ηθικής.
Σημείωση: Η επιστημονικοποίηση είναι το μόνιμο καλυμμα του Συστήματος για τις βρωμιές του
Αλλά υπάρχει κάτι πιο βαθύ στη σχέση του Συνειδητοποιημένου Χριστιανού με τον Συνειδητοποιημένο Κομμουνιστή. Ο Κομμουνισμός εμφανίστηκε σαν συνέχεια του Διαφωτισμού, και συνεπώς είναι το τελευταίο θα τόλμαγα να πω μεγάλο επίτευγμα της ανθρώπινης Φιλοσοφίας. Αλλά η ιστορική στιγμή που δημιουργήθηκε ήταν ξεκάθαρη η προτίμηση του ανθρώπου στο ματεριαλισμό. Ο Διαφωτισμός είναι μια επανανακάλυψη των αρχών του Χριστιανισμού αλλά μέσα από ένα ματεριαλιστικό πρίσμα όπου ο Θεός φεύγει από το προσκήνιο.
Ο Χριστιανισμός με το θάνατο του Χριστού συνέχισε (όπως λέει το παραμύθι που πουλάνε) ως ένα ιδεαλιστικό κίνημα (όπως ο Εβραϊσμός, ο Ισλαμισμός …)
Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική κάτι που δείχνει ότι ήταν θεόπνευστος και αληθινός.
Ας αφήσουμε έναν Μαρξιστή οικονομολόγο να μας τα πεί. Προσέξτε τι λέει
Για όσους δεν ξέρουν Αγγλικά να σας το πω εν τάχει. Υπάρχουν δυο σχολές σκέψης. Η ματεριαλιστική (η ύλη είναι η πραγματικότητα) και η ιδεαλιστική (η ιδέες, ο Θεός είναι είναι η πραγματικότητα).
Η μια αντίθετη της άλλης από την αρχή του κόσμου. Ο Καπιταλισμός και η Φεουδαρχία όπως και οι πελάτες τους είναι ματεριαλιστές. Θα σκοτώσουνε για τα υλικά αγαθά. Οι καθαρά ιδεαλιστές εξηγούν τα πάντα με βάση πνευματικές αρχές ή ιδεολογικές αρχές ή θρησκευτικές … και μπορούνε να φτάσουνε σε λουτρά αίματος. Δεν είναι τυχαίο που τα βρήκανε.
Ο κομμουνισμός από την άλλη πίστευε ότι αυτά είναι αλληλένδετα εισάγωντας το αυθαίρετο αξίωμα ότι ο ματεριαλισμός έρχεται πρώτος και επηρεάζει τον ιδεαλισμό. Κατά κάποιο τρόπο προσπαθεί λόγω της κληρονομιάς του να βάλει τη βάση για τη φιλοσοφία της κοινωνικής διακιοσύνης που την εξασφαλίζει με τη Μαρξιστική οικονομική προσέγγιση ως τον άνθρωπο σε ανάγκη της ύλης.
Και τώρα έρχεται το ωραίο. Ο Χριστός μας είπε ότι ο ιδεαλισμός έρχεται πρώτος και επηρεάζει το ματεριαλισμό. Έχουμε Θεία παρέμβαση που βάζει τα πράγματα στη σωστή βάση. Η ύλη έγινε για τον άνθρωπο όχι ο άνθρωπος για την ύλη. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το πνεύμα.
Ο νεότερος κομμουνισμός βασίζεται στην ματεριαλιστική διαλεκτική με ηθική την κοινωνική δικαιοσύνη στην κατανάλωση υλικών αγαθών
Ο Χριστιανός ώς πολιτική οντότητα βασίζεται στην ιδεαλιστική διαλεκτική με ηθική τη Χριστιανική ηθική όπως μας παραδόθηκε από τον Θεάνθρωπο και με απόρροια την κοινωνική δικαιοσύνη στην κατανάλωση υλικών αγαθών
Ενότητα 5: Επίλογος και λογική συμπόρευσης
Είδαμε από τα παραπάνω ότι ο Χριστιανός ως πολιτική οντότητα είναι ξένος σε ό,τι του προσάπτει το Σύστημα. Για την ακρίβεια το βασικό του χαρακτηριστικό είναι ότι είναι ξένος ως προς το Σύστημα.
Έχει πάρα πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον παραδοσιακό εχθρό του Συστήματος, τον κομμουνισμό. Αλλά και σημαντικές διαφορές όχι τόσες που να τον αποξενώνουν. Θεωρώ η παρακολούθηση του Μαρξιστικού τύπου με οδηγό πάντα την Παράδοση της Εκκλησίας (και όχι της “Εκκλησίας”) έχει πάρα πολλά να μας δώσει από τη μεθοδική τους ανάλυση της πραγματικότητας που ζούμε. Από την άλλη φαίνεται ότι και εμείς οι
Χριστιανοί ως πολιτικές οντότητες (συχνά αναφερόμενοι ως Χριστιανοί Κομμουνιστές ή Πρωτοκομουνιστές) έχουμε ακόμη περισσότερα να τους προσφέρουμε στη σταθεροποίηση της φιλοσοφικής βάσης του Κινήματός τους.
Έχουμε κοινό εχθρό, το Σύστημα, κοινό νοιάξιμο για τον άνθρωπο και την εξασφάλιση των υλικών του αναγκών και μαρτυρική πορεία (αν και εμείς μέχρι την τελευταία μέρα αυτού του μάταιου κόσμου θα τραβιόμαστε)
Μπορούμε να συμπορευτούμε στους αγώνες.
Θεόφιλος Θεόφοβος
